Birini Kaybetmek, Kendini Kaybetmek Değildir

Birini kaybettiğinde dünyanın duracağını sanıyorsun.Durmuyor.Sabah yine oluyor.İnsanlar yine işe gidiyor.Telefonlar yine çalıyor.Sokaklar yine kalabalık.Hayat, senin içindeki fırtınadan habersiz devam ediyor.İlk başta buna kızıyorsun.“Nasıl herkes normal hayatına devam edebiliyor?” diyorsun.Sonra anlıyorsun.Çünkü hayatın devam etmesi, senin yaşadıklarının önemsiz olduğu anlamına gelmiyor.Sadece hayatın beklemediğini gösteriyor.Birini kaybetmek çok ağır.Ama insanın kendisini de onunla birlikte kaybetmesi daha ağır.Ben bunu artık istemiyorum.Bir insan hayatımdan çıktığında üzülürüm.Özlerim.Belki uzun süre unutamam.Ama kendimi onun yokluğuna teslim etmem.Çünkü benim hayatım, başka bir insanın varlığıyla başlayıp yokluğuyla bitmiyor.Ben birinin hayatında önemli olmuş olabilirim.Ama kendim için de önemli olmak zorundayım.Bazen insan birini kaybettikten sonra kendisini yeniden kuruyor.Eskisinden daha sessiz.Daha temkinli.Ama daha gerçek.Ben artık kayıplarımı kim olduğumun kanıtı olarak görmüyorum.Onlar sadece hayatımın bir parçası.Ben ise hâlâ buradayım.Nefes alıyorum.Yürüyorum.Düşünüyorum.Seviyorum.Ve yeniden başlayabiliyorum.Birini kaybetmek hayatın sonu değil.Bazen kendi hayatına geri dönmenin başlangıcı.