Bazı İnsanlar Hayatımıza Kalmak İçin Gelmez

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için gelmez.Bunu anlamam uzun sürdü.Bir insanla tanışıyorsun ve onun hayatının bir parçası olacağını düşünüyorsun. Günlerini paylaşıyorsun, sırlarını anlatıyorsun, geleceğe dair cümleler kuruyorsun.Sonra bir gün o insan hayatından çıkıyor.Ve sen bunu bir başarısızlık gibi görüyorsun.Sanki bir şeyleri yanlış yaptığın için gitmiş gibi.Oysa artık biliyorum.Her gelenin kalması gerekmiyor.Bazı insanlar hayatımıza sadece belli bir yere kadar eşlik ediyor.Bize bir şey öğretiyor.Bir yara bırakıyor.Bazen güzel bir anı bırakıyor.Sonra yollar ayrılıyor.Eskiden giden insanların ardından kendimi sorgulardım.“Nerede hata yaptım?”“Ne eksikti?”“Bende ne vardı?”Şimdi daha farklı bakıyorum.Belki de mesele hata değildi.Belki sadece hikâyenin o sayfası bitmişti.Hayatımıza giren herkes bizimle aynı yöne yürümek zorunda değil.Bazıları bizimle aynı yolda birkaç adım yürür.Sonra başka bir sokağa sapar.Biz arkasından bakarız.Bir süre bekleriz.Sonra yürümeye devam ederiz.İnsan bunu kabullendiğinde hayat biraz daha kolaylaşıyor.Çünkü artık herkesi tutmaya çalışmıyorsun.Gidenin ardından koşmuyorsun.Kalmak isteyen için de kendinden vazgeçmiyorsun.Bazı insanlar hayatımıza kalmak için gelmez.Ama gittiklerinde bile bize bir parça bırakırlar.Ve bazen o parça, yıllar sonra kim olduğumuzu anlamamıza yardım eder.Belki de bazı karşılaşmaların anlamı, birlikte yaşlanmak değildir.Sadece birbirimizin hayatında bir iz bırakmaktır.