En Çok Yakınlarımız Kırar Bizi

Bir yabancının söylediği söz bazen canını acıtır.Ama çok geçmez.Çünkü yabancıdır.Onun düşüncesinin hayatındaki ağırlığı sınırlıdır.Ama sevdiğin biri söylediğinde…Bir cümle günlerce içinde kalabilir.Çünkü bazı insanların söylediklerine verdiğimiz değer, onların hayatımızdaki yerinden gelir.En çok da yakınlarımız kırıyor bizi.Çünkü onların bizi tanıdığını düşünüyoruz.Neremizden kırılacağımızı bildiklerini sanıyoruz.Ve insan bazen en çok, kendisini anlayacağını düşündüğü kişiden yara alıyor.Ben de kırıldım.Ama zamanla bir şey öğrendim.İnsanların seni tanıması, seni hiç kırmayacakları anlamına gelmiyor.Bazen insanlar seni severken bile incitebilir.Çünkü onların da kendi yaraları var.Kendi korkuları.Kendi öfkeleri.Kendi eksikleri.Bunu anlamak, yapılan her şeyi affetmek değil.Sadece insanın insana neden zarar verebildiğini anlamaya çalışmak.Ben artık her kırgınlığımı düşmanlığa çevirmiyorum.Bazı insanlara kızıyorum.Bazılarını affediyorum.Bazılarından ise sadece uzak duruyorum.Çünkü affetmek başka, yeniden güvenmek başka.Birini affedebilirsin.Ama hayatına yeniden almak zorunda değilsin.Bunu öğrendiğimde içimde çok şey değişti.Artık kırıldığım insanlara nefret beslemek yerine, onlardan kendimi korumayı seçiyorum.Çünkü bazen huzur, haklı çıkmaktan daha değerli.