4. bölüm · Kendime Kaldım

İnsan En Çok İçinde Kaybolur

Mehmet Can ÇEVİR

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Herkes Gittiğinde 2 Kendime Kaldım 3 Bazı acılar konuşmaz 4 İnsan En Çok İçinde Kaybolur 5 Kırıldığımı Kimse Görmedi 6 Sessizce Eksildim 7 Bazı Vedalar Çok Önceden Başlar 8 Özlemek de Bir Yük 9 Bazı İnsanlar Hayatımıza Kalmak İçin Gelmez 10 Her Güven Sonsuza Kadar Sürmez 11 İnsanları Oldukları Gibi Sevmek 12 Birini Kaybetmek, Kendini Kaybetmek Değildir 13 Söylenmeyen Cümleler 14 Kendimi Affetmek 15 Yalnızlıkla Barışmak 16 Her Şey Eskisi Gibi Olmayacak 17 Yeniden Başlamak 18 Bu Kez Kendimde Kalacağım 19 En Çok Yakınlarımız Kırar Bizi 20 Bir Gün Gülerek Hatırlayacağım 21 Hayat bana kalsın

İnsan bazen bir şehirde kaybolmaz.Bir insanın yanında da kaybolmaz.En çok kendi içinde kaybolur.Nereye gittiğini bildiğini sanırken aslında kendinden uzaklaşır.Bir sabah uyanırsın ve hayatın dışarıdan bakıldığında gayet normaldir.İşe gidersin.İnsanlarla konuşursun.Gülersin.Telefonuna bakarsın.Günün nasıl geçtiğini bile anlamadan gece olur.Ama içinde bir şey eksiktir.Adını koyamadığın bir eksiklik.Ben uzun süre o eksikliğin ne olduğunu anlamadım.Bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordum ama neyi değiştirmem gerektiğini bilmiyordum.Çünkü insan bazen hayatını düzeltmeye çalışırken kendisini düzeltmesi gerektiğini unutuyor.Daha fazla çalışmak istiyorsun.Daha fazla kazanmak.Daha çok sevilmek.Daha çok insanın hayatında olmak.Daha çok şey başarmak.Belki bütün bunların seni mutlu edeceğini düşünüyorsun.Sonra bir gün istediğin birçok şeye sahip olduğun halde hâlâ eksik hissediyorsun.İşte o zaman anlıyorsun.Mesele sahip oldukların değil.Kendinle olan ilişkin.Ben kendimi uzun süre başkalarının gözünden gördüm.Beni seviyorlar mı?Benden memnunlar mı?Doğru mu yaptım?Yanlış mı söyledim?Beni terk ederler mi?Beni unuturlar mı?Bütün bu soruların arasında kendi sesimi kaybettim.Sonra yalnız kaldığım bir gün kendime basit bir soru sordum:“Sen ne istiyorsun?”Cevap veremedim.Çünkü yıllardır herkesi düşünmüş, kendimi en sona bırakmıştım.Başkalarının ne istediğini biliyordum.Başkalarının ne hissettiğini biliyordum.Ama kendime ne gerektiğini bilmiyordum.İşte insanın kendini kaybetmesi biraz da böyle oluyor.Bir anda olmuyor.Küçük küçük vazgeçiyorsun kendinden.Bir gün söylemek istediğini söylemiyorsun.Başka bir gün istemediğin bir şeye “tamam” diyorsun.Bir gün sırf biri gitmesin diye susuyorsun.Sonra bir bakıyorsun…Kendi hayatında misafirsin.Ben artık misafir olmak istemiyorum.Kendi hayatımın içinde yeniden yer açıyorum kendime.Her şeyi doğru yapacağımı söylemiyorum.Bir daha hiç kırılmayacağımı da.Ama artık kendimi kaybedecek kadar kimseyi sevmeyeceğim.Kimsenin sevgisini kazanmak için kendimden vazgeçmeyeceğim.Çünkü sonunda şunu öğrendim:İnsan başkasını kaybettiğinde üzülür.Ama kendisini kaybettiğinde, neyi kaybettiğini bile anlayamaz.Ben kendimi bir süreliğine kaybettim.Sonra aramaya başladım.Bulduğumda ise eskisi gibi değildim.Belki de mesele eski halime dönmek değildi.Belki mesele, ilk defa gerçekten kim olduğumu öğrenmekti.