8.Bölüm - Bitmeyen gün

Zaman…
Akıyordu.
Ama bizim için…
Durmuştu.
1. Hafta – Giriş
İlk gün gibi başlamıştı.
Ama hiçbir gün ilk gün gibi bitmedi.
Ormanın içine gömüldük.
Gündüz yoktu.
Gece yoktu.
Sadece görev vardı.
— Sessiz ilerle, dedim.
Toprak nemliydi.
Ayak izleri vardı.
Ama…
Hiçbiri yüzeye çıkmıyordu.
Emre fısıldadı:
— Komutanım, bu insanlar yer altında yaşıyor.
Başımı salladım.
— Biliyorum.
— Ve biz henüz üstündeyiz.
2. Hafta – Sızma Derinleşiyor
Tüneller…
Her yerdeydi.
Bazıları boş.
Bazıları tuzaklı.
Bazıları…
İnsan dolu.
Bir tünele girdik.
Dar.
Karanlık.
Boğucu.
Doruk aniden durdu.
— Dur!
Herkes dondu.
Önümüzde ince bir tel vardı.
Patlayıcı.
Ateş eğildi.
— Milimle kaçmışız.
İçimde bir şey dedi ki:
“Burası sadece başlangıç.”
3. Hafta – İlk Kırılma
Uyku yoktu.
Yemek azdı.
Sesler çoğalıyordu.
Bir gece…
Nöbetteydim.
Yanıma Eslem geldi.
Sessizdi.
— Uyuyamadın mı?
Başını salladı.
— Gözümü kapatınca…
Devam etmedi.
Ama biliyordum.
Ben de uyuyamıyordum.
Çünkü her gözümü kapattığımda…
O oda geliyordu.
Zincirler.
Çığlıklar.
Ve…
O adam.
4. Hafta – Esir Kampı
Bir kapı bulduk.
Demir.
Kalın.
Gizli.
Patlayıcı kurduk.
— Geri!
Patlama.
Kapı açıldı.
İçeri girdik.
Ve…
Hava değişti.
Koku.
Kan.
Ter.
Korku.
İnsanlar.
Çok fazla insan.
Bazıları konuşamıyordu.
Bazıları bakamıyordu.
Bazıları…
Yaşamıyordu.
Bir kadın kolumu tuttu.
— Gitmeyin…
Sesim sertleşti.
— Kimseyi bırakmayacağız.
Ama içim…
Yalan söylediğimi biliyordu.
Kaos Başlıyor
Sirene benzer bir ses.
— Temas!
Her yerden adam çıktı.
Bu sefer farklıydı.
Daha hızlı.
Daha organize.
— Geri çekilmiyoruz!
Ateş bağırdı:
— Sağdan geliyorlar!
Burak:
— Sol temiz!
Emre:
— Üst kat dolu!
— İLERLE!
Koştuk.
Vurduk.
Düştük.
Kalktık.
Ama bu savaş…
Bitmiyordu.
Travma Tetikleniyor
Bir an…
Bir ses.
— Diz çök!
Donakaldım.
O ses…
Aynıydı.
Gözüm karardı.
Flashback
Karanlık oda.
Ben dizlerimin üstündeyim.
Yanımda Eslem.
Adam gülüyor.
— Siz kahraman mısınız?
Silahı kaldırıyor.
Eslem fısıldıyor:
— Korkma.
Ama korkuyorum.
Gerçek
— Zeynep!
Geri döndüm.
Nefesim kesikti.
Karşımda bir adam.
Silah bana doğrultulmuş.
Ama ben hareket etmiyordum.
Eslem
Bir gölge geçti.
Tek kurşun.
Adam düştü.
Eslem bana baktı.
— Geri dön.
Ama gözleri…
Titriyordu.
— Sen de gördün.
Başını salladı.
— Her gece.
İlk defa…
İkimiz de kırmıştık .