6. Bölüm: Kırmızı Leke

(Asena’nın Ağzından)
Şafak sökmeden hemen önce, odanın içindeki o gergin bekleyiş yerini kapının dışından gelen ayak seslerine bıraktı. Urfa’da adetler, töreler acımasızdı; koridorun ucunda, kapının açılmasını ve o beyaz beze sürülecek kırmızı lekeyi bekleyen gözler olduğunu biliyordum. Miran’ın kuzeni hırslı ve bir o kadar da buraların kurallarına körü körüne bağlı olan Rohat, adetleri öne sürerek kapıda bitiverecekti.

​Yataktan dikleşip Miran’a baktım. O da uyanıktı, gözlerini kırpmadan tavanı izliyordu.

​"Kapıdalar," dedim sesimi bozmadan. "Senin o asırlık kuralların kapıya dayandı."

​Miran yerinden doğruldu. Yüzünde ne bir korku ne de tereddüt vardı; sadece buranın kurallarını kendi lehine çevirmeyi iyi bilen bir adamın soğukkanlılığı hakimdi. "Biliyorum," dedi. Cebinden çıkardığı küçük, çelik saplı çakıyı elinde evirip çevirdi. "Baran aşiretinin namusunu da, senin o gururunu da o kapıdakilerin ağzına sakız etmeye niyetim yok."

​Gözlerim elindeki çakıya kaydı. Aramızda en ufak bir yakınlaşma, bir dokunuş bile olmamıştı ve olmayacaktı da. Bu odada iki yabancı olarak kalmaya yemin etmiştik. Miran, yatağın kenarındaki beyaz bezi aldı. Gözlerimin içine bakarak çakının keskin ucunu sol avcuna bastırdı.

​Tek bir mimiği bile oynamadı. Avcundan süzülen derin kırmızı kan, o beyaz kumaşın üzerine damla damla aktı. Kumaş lekendiğinde, elini hızla kendi mendiliyle sardı.

​"Al," dedi bezi bana doğru uzatarak. "Törenizi de, adetlerini de bu lekeyle susturacağız."

​Bezi elime aldım. Tam o esnada kapı iki kez sertçe vuruldu. Rohat’ın sesi koridorda yankılandı: "Miran Ağa! Herkes aşağıda müjdeyi bekler!"

​Miran kapıya doğru yürüdü, kilidi sertçe açtı. Karşısında dikilen kuzeni Rohat’ın gözlerinde sinsice bir merak vardı. Miran, elimdeki kanlı bezi alıp Rohat’ın göğsüne doğru adeta fırlattı.

​"Al Rohat," dedi, sesi bir kurşun kadar ağır ve netti. "Götür aşağıdakilere göster. Baran aşiretinin namusu da, benim ağalığım da kimsenin sorgulayacağı bir şey değildir. Bir daha da benim kapımı bu saatte çalmaya cüret etme."

​Rohat bezi alıp şaşkınlıkla arkasını dönerken, Miran kapıyı tekrar üzerimize kilitledi. Bana döndüğünde gözlerinde o tehlikeli ama saygı dolu bakış duruyordu.

​"Bir eşiği daha atlattık, Kıdemli Astsubay," dedi.

​"Sadece bir savaşı erteledik, Miran Baran," dedim, yerimden kalkıp üniformamın palaskasına doğru yürürken. "Asıl mücadele şimdi başlıyor."