2. Bölüm: Avludaki Fırtına

(Miran'ın Ağzından)
Bizim buralarda toprak serttir, insanı daha da serttir. Hele ki Baran aşiretinin lideriysen, kelamın kanun, duruşun dağ gibi olmak zorundadır. Babamın vefatından sonra bu ağır yük omuzlarıma bindiğinde, törenin ne demek olduğunu, kanın nasıl aktığını ve o kanın ancak yine kanla ya da büyük bir bedelle durdurulacağını iyi bellemiştim. İki aile arasındaki o bitmek bilmeyen husumet, sivil kanı dökülmesin diye nihayet yaşlılar heyetinin kararıyla son bulacaktı. Bir berdel, bir evlilik... Ve silahlar susacaktı.

​Konakta her şey hazırdı. Avluda toplanan aşiret erkekleri, kapıdan içeri süzülecek, gözü yaşlı, kaderine küsmüş hüzünlü bir genç kız bekliyordu. Onların gözünde o kız, iki aile arasındaki barışın sadece dilsiz bir teminatıydı. Ben de o koltukta oturmuş, hayatımı birleştirmek zorunda kaldığım o yabancının içeri girişini izlemek için bekliyordum. Kadere boyun eğmiş, çaresiz bir kadın...

​Ama o kapı açıldığında, ezberlediğim tüm o töre sahneleri yerle bir oldu.

​İçeriye bir kurban değil, adımlarıyla taş avluyu titreten bir fırtına girdi. Postallarının mermere her vuruşunda çıkan o tok ses, avludaki tüm o fısıltıları bıçak gibi kesti. Başını bir milim bile eğmemişti. Üzerindeki o şanlı jandarma üniformasıyla, omuzlarındaki rütbelerin hakkını verircesine dimdik yürüyordu. Gözleri, avludaki düzinelerce silaha ve erkeğe inat, zerre korku barındırmıyordu.

​Şaşırmıştım. Öfkem ve şaşkınlığım birbirine karışırken oturduğum koltuktan kalktım. Ağır adımlarla ona doğru yürürken, aramızdaki o görünmez meydan okumayı hissedebiliyordum. Karşımda bir aşiret kızı değil, devletin kıdemli üstçavuşu duruyordu.

​"Aşiret buraya gelin bekler, şanlı devletin askerini değil," dedim, sesimdeki o baskınlığı ve alaycı tonu korumaya çalışarak. "Yolunu şaşırdın herhalde, üstçavuş?"

​Amacım onu tartmak, o çelik gibi duran iradesinde bir çatlak bulmaktı. Ama o ne yaptı? Gözlerini gözlerimden bir saniye bile kaçırmadı. Tam aksine, aramızdaki mesafeyi kapatıp tam karşımda durdu. Kokusu, o bildiğim Urfa kızlarının barut ve kına kokusundan farklıydı; o, doğrudan mücadele kokuyordu.

​"Yolumu şaşırmadım, Miran Ağa. Aksine, tam olarak hedefteyim," dedi. Sesi o kadar net, o kadar pürüzsüz çıkmıştı ki, avludaki adamların şaşkın nefes alışlarını duyabiliyordum. "Buraya o çok güvendiğin törenizin, kanun karşısında tek bir kelime bile etmediğini sana hatırlatmaya geldim."

​İçimde bir yerlerde, o güne kadar kimsenin dokunmaya cesaret edemediği o otorite duvarının sarsıldığını hissettim. Bu topraklarda bana "Miran Ağa" diyen herkes önümde eğilirken, bu kadın gözlerimin içine bakarak bana meydan okuyordu. Yüzümdeki o alaycı tebessümün gerildiğini, kaslarımın kasıldığını fark ettim. Karşımda titreyen bir kadın yoktu.

​"Kardeşlerimin saçının tek bir teline zarar gelirse, bu konağı da o arkana aldığın aşireti de hukukun altında ezerim," diyerek bana doğru bir adım daha attı. Araya giren o tek adım, aslında ikimizin arasındaki o geri dönülmez savaşın başlangıcıydı. "Benimle evlenmek öyle sandığın gibi bir kızı odaya kapatıp diz çöktürmeye benzemez. Karşında boyun eğecek bir kurban yok Miran Ağa. Bu saatten sonra bu konaktaki kuralları senin o eski tören değil, benim iradem belirleyecek."

​Sözleri bittiğinde avluya öyle bir sessizlik çöktü ki, rüzgarın sesi bile kesildi. Arkamdaki aşiret erkeklerinin ellerinin silahlara gittiğini hissettim ama bir el hareketiyle hepsini durdurdum. Karşımdaki kadın, elindeki gücün de, üzerindeki üniformanın da, kendi iradesinin de sonuna kadar farkındaydı.

​O an anladım; bu evlilik sadece iki ailenin barışı olmayacaktı. Bu, iki farklı dünyanın, iki sert iradenin büyük savaşı olacaktı. Ve ben, Baran aşiretinin lideri olarak, ilk defa dişime göre, hatta belki de benden daha dişli bir düşmanla –yoksa eşimle mi demeliydim– karşı karşıyaydım.