3. Bölüm: İki Ateş Arasında

(Miran'ın Ağzından)
​Urfa’nın sıcağı sadece toprağı değil, o devasa taş konağın avlusundaki insanları da yakıp kavuruyordu. Miran ve Asena arasındaki o ilk büyük yüzleşmenin üzerinden saatler geçmiş olmasına rağmen, havada asılı kalan gerilim zerre hafiflememiş, aksine konağın her bir köşesine bir zehir gibi yayılmıştı.

​Güneş yavaş yavaş Urfa dağlarının ardına çekilirken, gökyüzü kızıl ve morun en koyu tonlarına bürünüyordu. Bu renkler, iki aşiret arasında dökülen kanın ve bundan sonra dökülme ihtimali olanların sessiz bir habercisi gibiydi.

​Konağın üst katındaki büyük odada, Asena pencerenin önünde dikiliyordu. Üzerindeki jandarma üniformasını henüz çıkarmamıştı. O üniforma onun sadece mesleği değil, bu yabancı ve vahşi dünyada tutunabileceği tek dalı, tek sığınağıydı. Parmakları, pencerenin demir parmaklıklarına sıkıca kenetlenmişti. Gözleri aşağıdaki boş avluda gezinirken, kafasının içinde Diyarbakır’daki karargahı, emrindeki askerleri ve buradaki çaresiz ailesini tartıyordu. O, hayatı boyunca stratejilerle, askeri planlarla hareket etmiş bir kadındı. Ancak şimdi, ne kadar iyi bir nişancı ya da ne kadar disiplinli bir subay olursa olsun, buradaki düşmanın kurşunla değil, asırlık geleneklerle saldırdığını çok iyi biliyordu.

​"Geri adım atmayacaksın Asena," diye fısıldadı kendi kendine. Sesi, boş odanın taş duvarlarında yankılandı. "Buraya kardeşlerin yaşasın diye geldin. Ölmeye ya da esir olmaya değil."

​Aynı dakikalarda, konağın alt katındaki çalışma odasında Miran Baran, elindeki kehribar tespihi sertçe çeviriyordu. Odadaki ağır tütün kokusu, adamın içindeki huzursuzluğun somut bir kanıtı gibiydi. Önündeki masada, aşiretin önde gelenlerinin ve yaşlıların dırdırları hala kulağında çınlıyordu. Herkes ona, "Bir kadının aşiret reisinin yüzüne karşı böyle konuşması kabul edilemez, Miran Ağa! Onun sesini kesmezsen, ağalığına leke sürülür," diyerek baskı yapıyordu.

​Miran derin bir nefes alıp ayağa kalktı. Pencereden dışarı, Asena’nın kaldığı odanın ışığına doğru baktı. İçindeki öfke büyüktü, doğruydu. Hayatında ilk defa birisi onun otoritesini bu denli sarsmıştı. Ama o öfkenin hemen altında, adını koyamadığı derin bir hayranlık da filizleniyordu. O, karşısında tir tir titreyen, gözünün içine bakmaktan aciz kadınlardan bıkmıştı. Asena’nın o çelik gibi bakışları, Miran’ın ruhundaki karanlığa meydan okumuştu. Ve Miran, bu meydan okumayı kabul etmeye dünden hazırdı.

​Tespihini masanın üzerine bıraktı ve odadan çıktı. Taş merdivenleri ağır ama kararlı adımlarla tırmandı. Her bir adımında, üst katta onu bekleyen fırtınaya biraz daha yaklaşıyordu. Asena’nın kapısının önüne geldiğinde bir an duraksadı. Kapıyı çalma gereği duymadan, kolu sertçe indirip içeri girdi.

​Asena, kapının açılma sesiyle birlikte hızla arkasını döndü. Refleks olarak eli belindeki hayali silah kılıfına gitti ama üzerinde silah olmadığını fark edince duruşunu dikleştirdi. Gözleri, kapı eşiğinde duran Miran’ı bulduğunda yine o tavizsiz subay kimliğine büründü.

​Miran, kapıyı arkasından yavaşça kapattı ve odaya doğru birkaç adım attı. İki karakter arasındaki o görünmez elektrik dalgası odayı anında kapladı.

​"Bu konakta kapılar vurulmadan girilmez, Miran Ağa," dedi Asena, sesindeki o iğneleyici tonu saklamayarak.

​Miran hafifçe gülümsedi ama bu gülüşte samimiyetten ziyade tehlikeli bir kararlılık vardı. "Bu konak benim, Asena. Benim olan topraklarda hangi kapıdan nasıl gireceğimi bana töre de söyleyemez, devletin askeri de."

​Asena, Miran'ın üstüne doğru yürümesine izin verdi. Aralarındaki mesafe azaldıkça, havadaki oksijenin tükendiğini hissediyorlardı. Miran, tam Asena’nın karşısında durdu. Boy farkından dolayı Asena başını hafifçe kaldırmak zorunda kalmıştı ama bakışlarındaki o dik duruş zerre değişmemişti.

​"Hala o üniformanın arkasına saklanıyorsun," dedi Miran, gözleriyle Asena’nın omuzlarındaki rütbeleri işaret ederek. "Ama burası kışla değil. Burası Urfa. Burada kanunlar yazılı kağıtlarda değil, insanların hafızasında ve namluların ucunda yaşar."

​Asena bir adım öne çıktı, göğsü Miran’ın göğsüne neredeyse değecekti. "Ben üniformanın arkasına saklanmıyorum, Miran. Ben bu üniformayı hak etmek için kan döktüm, ter döktüm. Senin gibi babandan kalan koltuğa kurulup ağalık taslamadım. O yüzden senin o namluların da, kuralların da beni korkutmaz. Eğer bu evlilik olacaksa, bu sadece benim ailemi koruma kalkanım olacak. Ama sakın benden yatağına köle, evine hizmetçi olmamı bekleme."

​Miran, kadının bu cesur sözleri karşısında gözlerini kıstı. Asena’nın gözlerindeki o mavi pırıltı, adeta bir alev gibi parlıyordu. Yavaşça elini kaldırdı. Asena adamın hamlesiyle irkildi ama geri çekilmedi. Miran’ın parmakları, Asena’nın omzundaki rütbeye hafifçe dokundu. Dokunuşu sert değil, aksine inanılmaz derecede ağırdı.

​"Senden köle olmanı isteyen yok," dedi Miran, sesi ilk defa bu kadar derinden ve fısıltıyla çıkmıştı. "Ama burası artık senin de evin. Ve bu evde iki lider fazla. Birimiz eğilmek zorunda kalacak, Asena. Ve sana yemin ederim, o eğilen ben olmayacağım."

​Asena, adamın elini omzundan sertçe itti. "O zaman çok uzun bir savaşa hazır ol, Miran Baran. Çünkü bir askerin lügatinde diz çökmek yoktur."

​İkisi de biliyordu; bu sadece bir zorunlu evlilik hikayesi değildi. Bu, birbirini yok etmekle var etmek arasında sıkışıp kalacak iki büyük iradenin, Urfa topraklarında yazacağı en kanlı ve en tutkulu savaşın ilk perdesiydi.