3.BÖLÜM - BİTMEYEN NOTLAR

Helin sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey, gece kapısının önünde bulduğu not oldu.

“Hatırlamıyorsan, hatırlayan birini bul.”

Kâğıt hâlâ masasının üzerindeydi.

Bir süre ona baktı. Sonra yatağından kalkıp kâğıdı eline aldı. Yazıyı tekrar tekrar inceledi. Harflerde tanıdık gelen bir şey vardı ama bunun ne olduğunu anlayamıyordu.

Masasına oturdu ve defterini açtı.

Sayfanın ortasına büyük harflerle üç soru yazdı.

17 Ekim'de ne oldu?

Sembolün anlamı ne?

Notları kim bırakıyor?

Bir süre düşündükten sonra dördüncü soruyu da ekledi.

Bunu neden ben araştırıyorum?

Kalemi bıraktığında kapısı çalındı.

“Helin?”

Rosa'nın sesiydi.

“Gel.”

Kapı açıldı. Rosa içeri girdiğinde elinde iki tane kahve vardı.

“Bunu sana getirdim.”

Helin kahveyi aldı.

“Teşekkür ederim.”

Rosa yatağın kenarına oturdu.

“Dün akşam seni göremedim. Kütüphaneye mi gittin?”

Helin kısa bir an duraksadı.

“Biraz araştırma yaptım.”

“Yine mi?”

“Yine.”

Rosa gülümsedi.

“Sen gerçekten rahat duramıyorsun.”

Helin istemsizce gülümsedi.

“Merak ettiğim bir şey varsa duramam.”

Rosa onu birkaç saniye izledi.

“Biliyor musun, seni ilk gördüğümde çok soğuk biri olduğunu düşünmüştüm.”

“Şimdi?”

“Şimdi de biraz soğuksun.”

Helin kaşını kaldırdı.

“Ama?”

“Ama kötü biri değilsin.”

Helin cevap vermedi. Rosa'nın bunu bu kadar kolay söylemesi hoşuna gitmişti.

Tam o sırada koridordan Lucas'ın sesi geldi.

“Ethan, yemin ederim o topa sen vurdun!”

“Ben vurmadım!”

“Top senin kafana çarptı.”

“Bu, topa vurduğum anlamına gelmez.”

Rosa kahkahayı bastı.

“Bunlar sabahları da böyle.”

Kapıdan çıktıklarında Lucas ve Ethan koridorun diğer ucunda tartışıyordu. Ethan'ın elinde bir futbol topu vardı. Lucas ise onu almaya çalışıyordu.

“Bak, Rosa geliyor,” dedi Ethan. “Kurtarıcımız.”

Rosa kollarını bağladı.

“Ne yaptınız yine?”

“Hiçbir şey.”

Lucas aynı anda konuştu.

“Ethan koridorda top oynadı.”

“Koridor mu?”

“Evet.”

Ethan omuz silkti.

“Bahçeye çıkmaya üşendim.”

Helin başını iki yana salladı.

“Daha üçüncü gününüz ve şimdiden başınıza bela açmaya başladınız.”

Lucas ona bakıp sırıttı.

“Sen bizi tanımıyorsun.”

“Tanımam gerekmiyor.”

Ethan güldü.

“Bence Helin bizi çözdü.”

Biraz ileride Nick duvara yaslanmış onları izliyordu.

“Beş dakika içinde kavga etmeye başlarlar,” dedi.

Lucas ona döndü.

“Sen de katılacaksın sanmıştım.”

“Ben zekiyim.”

Ethan güldü.

“Hayır, tembelsin.”

Nick cevap vermeden Helin'e baktı. Sonra elindeki defteri fark etti.

“Yine araştırma mı?”

Helin defteri kapattı.

“Belki.”

Nick'in bakışları bir anlığına defterde kaldı ama başka bir şey sormadı.

Hep birlikte yemek salonuna doğru yürürlerken Helin, birkaç masanın yanından geçerken öğrencilerin kendi aralarında konuştuğunu fark etti. Akademiye yeni geldiğinden beri insanların bakışlarına alışmaya başlamıştı.

Ama bu kez başka bir şey vardı.

Bazı öğrenciler Lucas ve Ethan'a bakıyor, bazıları Rosa'yla konuşuyor, bazıları ise Helin'i izliyordu.

Isabella, Clara ve Amelia ise salonun diğer tarafında oturuyordu.

Isabella'nın gözleri bir an Helin'e kaydı.

Clara ona bir şey söyledi.

Isabella başını salladı ama gözlerini Helin'den ayırmadı.

Helin bunu fark etti fakat üzerinde durmadı.

Masaya oturduklarında Ethan hemen Lucas'ın önündeki ekmeği aldı.

“Bu benimdi.”

“Artık değil.”

“Sen kendi tabağından ye.”

“Ben paylaşmayı seviyorum.”

“Sen hırsızsın.”

Rosa gülerken Nick başını iki yana salladı.

Helin onları izlerken farkında olmadan gülümsedi.

Uzun zamandır ilk kez bulunduğu bir yerde tamamen yalnız hissetmiyordu.

Fakat bu his çok uzun sürmedi.

Salonun kapısından Alexander girdi.

Alexander masalara bakarak ilerledi. Birkaç öğrenci ona selam verdi fakat o yalnızca başıyla karşılık verdi.

Helin'in yanından geçerken bir an durdu.

Bakışları Helin'in yüzünde değil, elindeki defterdeydi.

“Bazı şeyleri fazla kurcalamak iyi değildir,” dedi.

Helin kaşlarını çattı.

“Bazı şeyleri hiç kurcalamamak daha kötü.”

Alexander'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Bunu zamanla anlayacaksın.”

Sonra yürüyüp gitti.

Ethan onun arkasından baktı.

“Bu çocuk neden her zaman bilmece gibi konuşuyor?”

Lucas omuz silkti.

“Çünkü normal konuşmayı bilmiyor.”

Nick sessizce Alexander'ın gittiği yöne baktı.

Helin bunu fark etti.

“Onu tanıyor musun?”

Nick gözlerini ona çevirdi.

“Akademide herkes birbirini tanır.”

Helin hafifçe gülümsedi.

“Ben de böyle bir cevap verebilirim.”

Nick güldü.

“Demek sonunda alışıyorsun.”

Dersler başladığında Helin'in aklı hâlâ 17 Ekim'deydi.

Tarih dersinde öğretmen eski ailelerin akademi üzerindeki etkisinden bahsediyordu. Tahtaya birkaç isim yazdı.

“Bazı aileler zaman içinde akademiden tamamen ayrıldı. Bazılarıysa isimlerini değiştirdi. Bazılarının kayıtları ise…”

Öğretmen bir an durdu.

“Kayboldu.”

Helin'in kalemi elinde durdu.

“Özellikle 17 Ekim tarihli bazı kayıtların eksik olduğunu biliyoruz.”

Helin'in kalbi hızlandı.

Yanındaki Rosa ona baktı.

“İyi misin?”

“Evet.”

Ama değildi.

Öğretmen tahtaya bir aile adı daha yazdı.

Demirhan.

Helin'in gözleri o kelimeye takıldı.

Bir anlığına sınıfın sesi uzaklaştı.

Bir kadın sesi.

Çok uzaktan geliyormuş gibi.

“Bunu kimseye anlatmayacaksın.”

Helin gözlerini kapattı.

Görüntü yoktu.

Sadece ses.

Sonra her şey normale döndü.

“Helin?”

Nick'in sesiyle gözlerini açtı.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

Nick ona birkaç saniye baktı.

“Emin misin?”

“Evet.”

Bu kez Nick üstelemedi.

Ders bittikten sonra öğrenciler sınıftan çıkmaya başladı. Lucas, Ethan'la birlikte kapıya yöneldi.

“Akşam bahçeye geliyor musunuz?” diye sordu Ethan.

Rosa başını salladı.

“Ben gelirim.”

Lucas Helin'e baktı.

“Sen?”

Helin kısa bir süre düşündü.

“Belki.”

“Bu da bir evet sayılır.”

“Sayılmaz.”

Ethan güldü.

“Bence sayılır.”

Herkes sınıftan çıkarken Helin birkaç saniye yerinde kaldı.

Tahtadaki “Demirhan” kelimesine baktı.

Sonra defterini açtı ve kelimenin yanına 17 Ekim'i yazdı.

Tam defterini kapatacakken sayfanın arasından küçük bir kâğıt düştü.

Helin dondu.

Kâğıdı yavaşça aldı.

Üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı.

“Aradığın cevap kütüphanede değil.”

Helin'in yüzündeki ifade değişti.

Kâğıdı avucunda sıktı.

Koridora çıktığında kimse yoktu.

Ama merdivenlerin başında birinin az önce oradan geçtiğini düşündüren ayak sesleri duyuldu.

Helin birkaç saniye bekledi.

Sonra sesin geldiği yöne doğru yürümeye başladı.

Merdivenlerin sonunda eski koridora ulaştı.

Yasaklı bölgeye giden koridor.

Demir kapı uzaktaydı.

Ve bu kez kapının üzerinde daha önce fark etmediği küçük bir çizik vardı.

İki birbirine dolanan çizgi.

Altında ise çok küçük bir tarih.

17 Ekim.

Helin kapıya yaklaşırken arkasından bir ses geldi.

“Buraya tek başına gelmen iyi bir fikir değil.”

Helin hızla arkasını döndü.

Nick oradaydı.

Bir süre birbirlerine baktılar.

“Beni mi takip ediyorsun?”

Nick başını iki yana salladı.

“Hayır.”

“Tesadüf mü?”

“Belki.”

Helin gözlerini kıstı.

Nick kapıya baktı.

“Ne aradığını bilmiyorum.”

“Ben de bilmiyorum.”

Nick bu cevaptan sonra ilk kez gülümsemedi.

“İşte sorun da bu.”

Helin kapının üzerindeki sembole tekrar baktı.

Sonra Nick'e döndü.

“Sen bu sembolü daha önce gördün mü?”

Nick cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.

“Evet.”

Helin'in bakışları sertleşti.

“Nerede?”

Nick gözlerini kapıdan ayırmadan konuştu.

“Bunu öğrenmek istiyorsan önce neden burada olduğunu bulmalısın.”

Helin bir adım yaklaştı.

“Nick.”

Nick ona baktı.

“Benden bir şey saklıyorsun.”

Nick'in yüzündeki ifade değişmedi.

“Belki.”

Koridor sessizliğe gömüldü.

Tam o sırada demir kapının diğer tarafından çok hafif bir ses geldi.

İkisi de aynı anda kapıya döndü.

Sanki içeride biri vardı.