1. Bölüm

Kim benim topuz fırçamı aldı!"
"Sabah sabah bağırmasan mı acaba!"
"Ay tamam susun! Getiriyorum seninde fırçanı, yemedik.".
Hani amerikan dizilerinde kusursuz arkadaş grupları olur ya, işte biz onların tam tersiydik. Nasıl bir birimizi bu kadar benimseyip sevdik bazen biz bile şaşırıyorduk.
Valizimin içine asker yeşili kargo pantolonlarımıda koyduktan sonra tam valizimi kapatacaktım ki birden arkamdan Müjde'nin sesi geldi. "Cidden bunları mı giyceksin?" dedi yargılayıcı bir tonda.
Grubumuzda iki tane kokoş süslümüz vardı. Işıl ve Müjde. Nereye gidersek gidelim herzaman o rujlarını sürer, o elbiselerini giyerlerdi. Tek farkları Işıl'ın dış görünüşüne uygun açık renkler tercih etmesiydi. Hele ki pembe en sevdiği renk olduğu için bir haftada en az iki kez üstünde pembe rengi göründünüz. Işıl en güzel olanımızdı, okul hayatında albino olduğu için zorbalığa uğramasına rağmen. Sadece dördümüz arasında değil gerçekten çok güzel bir insandı. Bir ortamda dikkat çeken ilk kişi rahatlıkla olabiliyordu. Tabi hastalığının da buna katkısı vardı ama bu küçük bir detaydı.
"Evet, hayvanların fotoğraflarını çekerken de kamuflaj olmama yardım ediyor. Biliyorsun ben oraya tatil yapmanın yanında işimi de yapmaya gidiyorum.". Bir doğa fotoğrafçısıysanız sık sık kamp yapardınız ve fotoğraf makineniz hep yanınızda olurdu. Normalde kamplarımı çok uzun tutmaz ve tek başıma fotoğrafımı çekip evime geri dönerdim. Ama bu sefer kızlar İstanbulun taş, beton ve egzoz havasından sıkıldıklarını söylediklerinde benle kampa gelmelerini tavsiye etmiştim. Hande bu fikre bayılmıştı.
Grubumda kendime en yakın gördüğüm Handeydi. Bunun sebebinin benim gibi daha olgun ve ağır başlı olduğu için diye tahmin ediyordum. Genelde hep aynı fikirde olurduk. Işıl hayatında daha önce hiç kamp yapmadığı için önce biraz korkmuştu ama sonra ona daha tehlikeli yerlerde kaldığımı ve amazon ormanına gitmediğimizi söyleyince, önce dalga geçtiğim için ufak bir arkadaş dayağı yemiş sonra ona kocaman sarılınca gönlünü alıp ikna etmiştim.
"Benim de tarzım değil ama bak ben karışmıyorum rahat bırak kızı.". Işıl'ın desteği karşısında Müjde göz devirerek cevap vermişti. "Siz hazır mısınız, ben hazırım ve hatırlatma son yirmi dakikamız kaldı çıkmak için hem daha kırk dakika arabayla hava alanına gideceğiz." dediğim anda kızlar valizlerini aynı anda kapattılar ve bana başları ile onay verdiler. "Hadi çıkalım çok heyecanlıyım, ilk defa arkadaşlarımla kampa gideceğim!". Dedi Işıl. "O sırada her ay kampa giden benim bıkmışlık." diye cevap verdim Işıl'a. Cevabımı duyduklarında hepsi kıkırdadılar. Bende onlara eşlik ettim.
"Gerçekten çıkmamız gerek yoksa uçağı kaçıracağız.". Hande bizi her zaman olduğu gibi bir anne edasıyla gerçek hayata döndürdüğünde, onu onayladığımı belli edercesine kapıya doğru yönelmiştim. Işıl ve Müjde'de bana eşlik ettiğinde tren vagonu misali apartmanın koridoruna çıktığımızda Hande son kez içeriyi kontrol etti ve kapının kitleniş sesi kulaklarımızı doldurdu.

***