BÖLÜM 8

Sinem derin bir nefes aldı.
“Ferit, benden bir şey saklama artık.”
“İyi, öyle istiyorsan, öyle olsun. Kız kardeşim Alina, benim yaptığım yanlış tercihler yüzünden melek oldu. Tarık’a güvenip, çok yanlış işler yaptım. Olay bu. Mutlu musun şimdi?”
“Anladım. Ferit, beni gerçekten hiç sevdin mi? Yoksa…kız kardeşine benzediğim için mi?”
“Bilmiyorum Sinem.”
Sinem zorlukla yutkundu. “Şey, sonra konuşuruz. Ben biraz yürüyeceğim.”
Sinem yolda yürürken yanına bir genç kız geldi. Kız kumral, uzun saçlı, kahverengi gözlü, iri yarı, güzeller güzeli bir kızdı. Yaklaşık 17-18 yaşlarındaydı.
“Abla, iyi misin?”
“İyiyim.”
“Konuşalım mı?”
Sinem’in hafifçe gözleri doldu. Kıza sarıldı ve yanına oturdu.
“Bir adam vardı. Kötü bir geçmişi, vardı. Karanlıktan beslenmişti. Beni sevdiğini sandım. Kadınlar, bazen sorunlu erkekleri, o karanlığın içinden çekip, aydınlatacağını sanır. Ama sonunda kendisi o karanlığa çekilir. Çok yorulur.”
Kız, Sinem’e gülümsedi. “En azından senin ailen var abla. Benim hiç kimsem yok.”
“Ah yavrum yaa, hayat hiç Adil değil. Ben bazen aptallık ediyorum. Ufacık şeylere üzülüyorum. Bak, ne diyeceğim, hadi seni bir hamburgerciye götüreyim.”
Kız, mutluluktan gözleri dolarak, Sinem’e sarıldı. “Allah razı olsun abla.”
“Ablacım, ismin ne bu arada?”
“İsmim Alina.”
Sinem’in aniden gözleri karardı. Bu nasıl olabilirdi? Alina, Ferit’in melek olmuş kardeşiydi. “Tatlım, bir saniye bekle lütfen. Abini hatırlıyor musun?”
“Hayır abla. Ben 6 yaşından önce ki hiçbir anımı hatırlamıyorum. Tek hatırladığım bir adam vardı. Sarışın, yeşil gözlüydü. Üstünde bir ceket vardı. Ceketinin üzerinde T. D. yazıyordu. Sonra o beni elimden tuttu ve bir yetiştirme yurduna bıraktı.”
Sinem’in rengi atmıştı. Tüm taşlar yerine oturmuştu. Alina’nın bahsettiği sarışın adam Tarık idi.
“Kızçe benim acil bir işim var. 10 dakikaya geliyorum.”

…

Sinem hemen Ferit’in olduğu araziye doğru koşmaya başladı. Ayağındaki topuklular, canını acıtmıştı. Hemen onları çıkarıp, eline aldı ve koşmaya devam etti.
Sonunda Ferit’in olduğu araziye ulaştı.
“Kız! Sinem! Noldu sana?”
“Ferit…Alina! Onu buldum!”
“Sinem ne saçmalıyorsun?! Ateşin mi var senin?”
“Ferit! Lütfen! İnan bana!”
Ferit sinirle yumruklarını sıktı. “OFF tamam.”
Sinem, Ferit’i kolundan tuttu ve Alina’nın yanına götürdü.
“Alina…sen…sen” Ferit yavaşça sendeledi ve Sinem’in kollarına kendini bıraktı. Sinem, Ferit’in ellerini tuttu ve “Ferit, derin nefes al. Her şey yolunda.”