BÖLÜM 6

Yarın olmuştu. Tarık, Sinem ve Ferit, Tarık’ın evinde düzenlenecek partiye gittiler.
Tarık: Sinem, bana bir dans lütfeder misin?
Sinem: Kusura bakma Tarık. Kendimi hiçbir adamın kollarına kolay kolay bırakmam.
Ferit: Neyse biz konumuza geçelim. Çocuk köyü için uygun bir arazi buldum.
Sinem mutlulukla Ferit’e sarıldı. Uzun bir süredir düşman bellediği adam, şimdi kollarının arasındaydı.
“Ferit…çok teşekkür ederim!”
Tarık kıskançlıkla, bir bakış attı. Sonra sol bacağıyla, Ferit’e tekme attı. Ferit, Tarık ile yaptığı anlaşmayı hatırladı ve kollarını Sinem’in üzerinden çekti.
Sinem kırıldı ama belli etmedi. Ferit, arazinin tapusunu Sinem’e uzattı ve Sinem’e kısa bir bakış attı. Fazla göz teması kurmamaya çalışıyordu.
Tarık, sarı saçlarını düzeltti ve Sinem’e “Yarın tüm işçilerim, araziye gidecekler ve senin kendi tasarımın olan çocuk köyünü inşa edecekler.”
Sinem gülümsedi ve “Sağolun, Tarık Bey.”dedi tok bir sesle. “Ama sizin gibi bir adamın yardımına ihtiyacım yok. Ben kendim hallederim işimi.”
Tarık aniden kıpkırmızı oldu. “Sinem ne bu laflar?”
“Hala soruyor musun Tarık…Bey? Şöyle ki, ben sizin gibi bir adamın, ekmeğini yemem. Ve şunu da bilin, benim hayatıma yön vermenize gerek yok. Hayatımın senaristi de, başrolü de benim.”
Ferit, derin bir nefes aldı. “Sinem, sakinleş. Çok sert davranıyorsun. Adam sadece yardım etmek istedi.”
Sinem’in sinirden gözleri doldu. “Ferit, sen Tarık’ın kim olduğunu bilemezsin.”dedi sesi titreyerek sonra, saçlarını savurdu ve ortamı terk etti.
Ferit, peşinden gitti ama yetişemedi. Sonra arabasına bindi ve gözlerini kapattı. Her şey gittikçe kötüye gidiyordu. Sinem’i çok sevse de, Tarık’ın gazabından korkuyordu.