BÖLÜM 13

Sabah olmuştu. Gün daha yeni doğuyordu. Berkay masayı donatmış, Sinem’i bekliyordu. Sinem uykulu gözlerle masaya oturdu ve kahvesinden yudumladı.
“Berkay, Fransa konusunda içimde bir korku var.”
“Saçmalama, korkmana hiç gerek yok. Çünkü ben ikimize yetecek kadar korkuyorum. Zaten çok korkuyorum, ama sen varken dayanabilirim. Birlikte mutlu olacağımıza inanıyorum.”
“Ben o kadar emin değilim Berkay. Yani kendimden emin değilim. Beni biliyorsun. Sapıtır, daha yoldayken, dönelim diye tutturabilirim.”
“Öyle bir şey olursa, seni 10000 metreden atarım.”dedi gülerek. “Sen merak etme, sana göz kulak olurum. Sen de bana.”
“Eşyalarını hallettin mi?”
“Birkaç eşyayı kargoya verdim Sinem. Gerisi satılacak. Yanıma alacaklarımı, iki valize sığıyor. Çoğu kitap ve not.”
“Yazdığın kitap ne oldu?”
“Orada bitiririz belki. Ee sen toplanabilecek misin yarına kadar?”
“Zaten yanıma fazla bir şey almayı düşünmüyorum. Peki senin şu Ferit kitabın ne oldu?”
Sinem biraz öfkelendi. Kahvesinden bir yudum daha aldı.
“Ben kapadım o kitabı Berkay. Bir daha bu konuyu açma.”
“Tamam, kusura bakma. Seni üzmek istemedim.”

Sinem odasına gitti. Bir kağıt çıkardı. “Alina, nasılsın tatlım?
Ben Berkay ile Fransa’ya gidiyorum. Seni, çok özledim. Umarım iyisindir. Fransa’dan bir isteğin var ise, sana kargo ile yollayabilirim. Sakın hayallerinin peşinden koşmayı bırakma.
~Seni çok seven Sinem” yazdı.

Yaklaşık 3 saat sonra, mektup Alina ve Ferit’in posta kutusuna ulaştı. Mektubu ilk Ferit buldu. Mektubu açtı. Göz yaşları, mürekkebi ıslattı. Sonra mektubu yırttı ve çöpe attı.

O sırada, Berkay ve Sinem birlikte uçağa binmişlerdi. Sinem gözlerinden akan yaşları gizlemek için gözlerini kapattı.