BÖLÜM 2

Ferit ne kadar ısrar etse de, Sinem yine reddetti. Sonuçta Ferit, hiç güvenilir bir tip değildi.
“Sinem bak lütfennnn…”
“Bence sen tiyatrocu ol Ferit. Hızla parlarsın. Özellikle sahtekar ve dolandırıcı rollerinde.”
Ferit sinirle kızardı. Yine de Sinem’in gözlerine bakınca, derin bir nefes aldı. Sonra bir kitap çıkardı.
“Sinemcim, hazır misafirliğe gelmişken, elim boş gelmeyeyim dedim. Beğendin mi?”
“Sağol, ama bu kitaptan ben de var. Bence sen okumalısın bunu. Bu arada yaşını sormamda bir sakınca var mı?”
“Ne sakıncası canım, 25 yaşındayım.”
Sinem, ondan küçük olmasına şaşırmıştı. Kendisi 26 yaşındaydı. Fakat aniden gözleri Ferit’in bacağına kaydı. Sürekli sallıyordu. Sanki stresli gibiydi. İlk geldiğinde böyle değildi.
“Hadi, defol.”
“Tamam”dedi sesi titreyerek.
Ferit hızla arabasına atladı. Sonra cüzdanını açtı. İçinde bir çocuk resmi vardı. Gözlerinden yaşlar akıyordu.
Onu gören Sinem, biraz üzüldü. Hemen sokaktaki bir çocuğu çağırdı. Eline bir mendil verdi ve Ferit’e götürmesini istedi.
Ferit peçeteyi aldı ve çocuğa biraz para verdi. Sonra da gaza bastı ve gitti.

…

Sinem birkaç saat dinlendi. Sonra ise, odasına geçti. Bir defter çıkardı ve günlüğünü okuyup, Ferit’e olan nefretinin nedenini bir kez daha hatırladı.
Ferit, ise yıllar önce kaybettiği küçük kız kardeşinin resmine her baktığında yaşadığı duygu çöküşünü yaşamıştı. Küçük kız kardeşi, aynı Sinem’e benziyordu. Onu her gördüğünde, aklına o geliyordu. İsmi Alina idi.
Belki de Sinem’e karşı takıntılı tavırlarının nedeni buydu. O da bunun doğru olmadığını biliyordu. Ama Sinem’i görmeden duramıyordu. Onun nefretle bakan gözlerinde bile, sevgi görebiliyordu.