Nefes Al

Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver,

Karahan konağında geçen her gün bir diğerinden daha sıkıcıydı. Kimse gülmüyor, eğlenmiyorum, gezmek istemiyordu. Gelen giden bitmiyordu ki. Mübarek bütün Mardinle akrabaymış. Hala gider, teyzesi gelir, amcası gider, dayısı gelir, o gider kuzeni gelir, bir insanın altı dayısı olur mu? Altı dayısından her birinin beş çocuğu olurmu?

Yok bitmiyorlar. En son kendimi odaya kaçarak kurtarmıştım. Artık sıkıntıdan o kadar yorulmuştum ki, depresyona girmeyi bile düşünmüştüm, bir ara.

Her gelen yeni gelin bumu diye soruyor. Ben değilimde kim? Yeni gelin, evde benden başka gelinmi var? Yada başka kız? Yardımcılar hariç yok küçük çocuk bile yok!

Asya olsaydı şimdi her yeri tozu dumana katmıştı. Gerçekten acaba ne yapıyorlardı. Hiç arayıp sormuyordum. Misafirlerin bırakmıyor ki, tuvalette bile kuyruk oluyorlar.

Oturduğum koltukta masada ki telefonuma bakıyordum. Acaba alıp kardeşlerimi arasammı ki? Diye düşünüyordum. En sonunda telefonu elime alıp meleği aradım. Üçüncü çalıştan sonra açtı.
"Abla" dedi. Şaşırmış bir ses tonuyla sanırım onu arayacağım aklının ucundan bile geçmemişti. Ben aramasam onlar aramıyordu!.
"Melek, Ablacığım nasılsın" dedim. Telefon da çok tutmayacaktım. Nasıl olduklarını sorup kapatacaktım.
"İyiyim, abla sen nasılsın" dedi. Sesi şimdi daha otoriter geliyordu belli ki az önce ki şoku üzerinden atabilirsin.
"Bende iyiyim, Asya nasıl" dedim. Konuyu çok uzatmayacaktım. Ne kadar erken, o kadar iyi.
"Asya da iyi, yemek yedi, uyuyor şimdi" dedi. İyi yemek yemişti, uyuyorsa demek ki alışmıştı. Bu çok iyi bir haberdi.
"Hıı, iyi sadece sormak için aramıştım, neyse ben seni çok tutmayayım işin vardır" dedim. Bu kadar yeter di. Müsait olduğumda yine arayacaktım. Asya uyanık olsaydı, telefonu kapatmak istemezdim ama eminim ki ben geldikten sonra bütün işi meleğin sırtına yüklemişlerdi.

"İyi görüşürüz, kendine iyi bak" dedi. Ve kapandı, sesini duyduktan sonra bir an mutlu olmuştum ama. Telefon kapanınca çöken sessizlik yine hiç iç açıcı değildi.

Bomboş önüme bakarken. Odanın kapısı açıldı. İçeri girenin Kadenden başka kimse olmayacağını bildiğimden arkamı bile dönmedim.
"Napıyorsun?" Dedi. Sanki neye yaptığımı görmemiş gibi. Bomboş önüme bakıyorum kör müsün? Demek çok isterdim ama ağzımda sadece.
"Oturuyorum" kelimesi çıktı. Gelip yanıma oturunca bana baktı. Ne yapıyordu bu?.
"Ne olsun sana" dedi. Ne mi? Oldu. Bu Dağ ayısı benimi soruyordu. İnsanlıktan anlamayan hödük adamın tekiydi bu be!. Evet defin Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes Al,
Nefes ver. Sanırım Güneş batıdan doğdu. Yada ben yönleri karıştırdım. Çünkü bu adam bana Hortlak görmüş gibi değilde. İnsan görmüş gibimi bakıyordu.

Ay hoşt be!. Ne bakıyor bu bana, kendimi diken üstünde oturmuş gibi hissediyordum.
"Ne olmuş bana" dedim. Bana ne olmuştu be. Ayy bugün her zamankinden daha güzelim, sanırım onu söyleyecek.
"Rengin sapsarı olmuş. Önünde bina yıkılmıştı altında sen kalmışsın gibi bakıyorsun" dedi. Ne? Gerçekten fark etmedi mi? Yeni makyaj malzemelerimle makyaj yapmıştım bugün bunu nasıl fark etmez.

Bu adamın göz doktoruna gitmesi gerek. Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver, Nefes al, Nefes ver,
"Ne münasebet be!" Dedim. Sinirli bir sesle ve üstelik bağırarak. Şaşkın şaşkın yüzüme bakıyordu. Of bugün niye herkes bana böyle bakıyor.

"Tamam, sakin ol bir şey demedim" dedi. Ay bugün bu adama nolmuş be. İyilik perileri falanmı uğramış buna. Ne bu böyle beni sormalar, sonra sakinleştirmeler, ben bunlara alışkın değilim ki.

"Sakinim ben asıl sen bir değişiksin" dedim. Ne? Ben ne diyorum be? Of bugün aldığım nefes bile boğazımda kaldı.