Kerbela Düğün

Saat 15:40 konakta teşkale, heyecan, mutluluk hepsi karmançorman bir hal almıştı. Hepsi benim için koşuşturuyordu. Bugün düğünüm vardı. Bugün belkide son defa bu evin bir ferdi olarak buradaydım. Artık bir Ezeli değil Karahan'dım.
Defne Ezeli... hayır sil... Defin Karahan...
İki ismimide çok severdim. Ama Defin ölen birini toprağa gömmek demekti. Defin benim için ölümün simgesiydi.

Üzerimdeki düşük kollu, prenses gelinlik benim için özel hazırlanmıştı. Elmas detaylı, sim süslemeleri. Işığa çıkınca parlayan gelinliğim, benim için sade bir kefenden ibaretti.

Melek yanımda duruyor, onada bulaşan kuaförlerin gazabından kaçamadığından, zorla makyaj yaptırılıyordu. Üzerinde siyah yöresel abiye vardı.

Asya ise yanım da duran küçük tabure de oturuyordu. Üzerinde beyaz kolları tül bir elbise elinde ise hiç yanından ayırmadığı ayıcığı vardı. Saçlarını yapmışlardı.

Duvağımı takmaya çalışan kuaför resmen daha yeni maşa yapılmış, saçlarımı yoluyordu!. Dışarıdan gelen korna sesleriyle geldikleri belli oluyordu. "Tamamdır, duvakta takıldı, şimdi vakit geldi. Gelinimizi alıp çıkalım" dedi. Duvağımı takarken saçımı yolan kuaför. Kuaförler kollarıma yapılmadan ben ayağa kalktım.

Yüzüme yapmacık bir gülümseme takarak, kapıyı açtım. Ben gülünce Melek ve Asyada güldü. İlk adımımı dışarı attığım gibi koca balkonda Gözüme çarpan ilk kişi Annem olmuştu. Sırasıyla Abime, Babama ve her türlü zorlukta bana yardım ettiğini sanan yengeme baktım. Bunlar yenimi gözüme görünüyordu.

Şaka mı? Bu Yengem ve Abim hangi delikteydi de yeni çıktılar. Abim takım elbise giymişti yengem fıstık yeşili bir abiye giymişti. Boynunda belki kilolarca altın vardı yengemin. İleriye doğru yürüdükçe Abim elinde ki kırmızı kuşakla karşımda durdu.

Kuşak bağlayacaklardı. Özel bir düğün salonu tutmamışlardı. Abim elinde ki kuşağı belimden 2 defa bağlanmış, gibi geçirdi ve açtı. En son bağladı ve kırmızı duvağı örttü. Artık her şey tamamdı. Ve güneş batıyordu. Halay sesi yankılandı.

Ben gelin ve damat için yapılan yere oturdum nikah memuru gelecekti ve nikah kıyılacaktı. Acaba hayır diyip kaçsam mı? Diye düşündüm bir an ama buna yeltenmem bile ortalığı pis karıştırırdı. O yüzden gerek yoktu.

Aradan 2 saat geçmişti. Nikah memuru gelmiş ve nikahı kıymıştı. Şu anda sadece halay çekiyorlardı...

Ayrılık vakti gelmişti. Şarkılar susmuştu. Sadece görmem gereken iki kişi vardı. Onlarda tam karşımda karşı karşıya duruyordu. Asyanın elinde tuttuğu ayıcığı elinden kayarak yere düştü. Şimdi düşünmem gereken şey buydu.

Ben gittikten sonra onlar ne yapacaktı. Asya bensiz yemek yemezdi. Saçlarını benden başkası yapamazdı. Yaptırmazdı. Kabus görünce benim yanıma gelirdi. Peki şimdi kimin yanına gidecekti. Bensiz yapamazdı. Başkası onunla resim çizmezdi. Bisiklet sürmezdi.

Melek ne yapardı. Ben yokken üzüldüğünde kimin omzunda ağlardı. Kime derdini söylerdi. Kim dermanı olurdu. Onların yanına doğru yürüdüm. Ve Asyanın karşısında durup dizlerimin üstüne çökerek. Yere düşen ayıcığını alıp verdim.
"Kendine iyi bak.Sen senin sahibin ol. Görmeye gelirim seni, üzülme. Ağlama, yemek ye, resim çiz, bisiklet sür, Çarşıya git, üzme kendini Tamam mı?" Dedim. Gülümsedim ve sarıldım. Asya Meleğin soluna geçip bana baktı.

"Asyaya iyi bak, kendine de iyi bak. Birbirinize emanetsiniz. Asyanın yanında yat Kabus görürse sana sarılsın. Kendi odanda yatma korkarsa gelmez yanına. Yemek yedir. Saçlarını sen yap. Sadece sana alışsın. Sen sadece ilgilen onunla Tamam mı?" Dedim. Melek gülümsediği için bende gülümsedim ve sarıldım. Annemi, Abimi, Yengemi görmeden. Sadece Babamın elini öpüp merdivenlerden indim. Ağır gelinliğimle kapıdan çıkıp arkamdan kapanan kapıya son bir kez baktım.

Ezeli konağında ki yerim tamamen silinmişti. Arkanda iki can bırakarak doğup büyüdüğüm evden ayrılmıştım.

Defne Ezeli devri bitmişti.
Defin Karahan Devri Başlıyordu...