2.BÖLÜM/İPUCU VE KARARLAR

Hayat sizin istediğiniz gibi işlemez,o bir şeyi sizin için planlar ve onu yaşarsınız bu kadar basit.Bunların peşinden ben koşuyorum çünkü bu ipucular benim karşıma çıktı bir başkasının değil.Açıkçası kimseye söylemeyi düşünmüyorum,hiç kimseye.Ve bu işin sonu nereye varacak çok merak ediyorum.
"Asena!"diyen o sesle içim tekrar nefret doluyordu.Babamdan nefret etmek istiyordum çünkü çocuk kayırıyordu ve cinsiyet ayrımcılığı yapıyordu.Ayrımcılık benim en tahammül edemediğim şeydi,sırf karateye yazılmak istediğimi söylediğim için benliğimden kadınlığıma,onurumdan gururuma kadar sövüp aşağılamıştı.Zaten ilk ona hiçbir planımı anlatmayacağıma dair kendime söz vermiştim.Sonra bu liste kalabalıklaştı ve zamanla herkesi kapsadı.Tek bir kişi hariç...
💔
Babamın aktivite haline getirdiği azarlamalarından telefon yağmuruna tutulması sebebiyle kurtuldum.Hiç istemesemde okula gittim,serviste her zamanki yerimize kurulduk Atlas'la.Ama o kız yoktu,zaten ilk dikkatimi çeken şey de onun yokluğu olmuştu.Okulun bahçesine gelip servisten inerken Hüseyin abiye"Abi dün kimler gelmedi serviste biliyor musun?"diye sordum."Sen gelmedin birde Beyza diye bir kız,yeni gelmiş zaten.Hayırdır niye sordun?"
"Hiç.Öylesine merak ettim."dedim ve indim servisten.Hızla sınıfa çıkıp sırama oturdum,yanımda oturan tabiki Atlas'tı.Son kez fotoğrafları incelerken"Pıştt!"diye bir ses geldi.
"Neye daldın öyle?"
"Hiç.Hiçbir şeye dalmadım."sandalyenin sırt kısmına kıçını koyup oturma yerine ayağıyla bastı üstten üstten bir şeyleri itiraf etmemi bekledi."Ondan mı telefonun içine düşmüş gibi bakıyordun?"
"Üff! Atlas şimdi sırası değil sonra uğraşırsın." "Niye Asena?Son zamanlarda değişiksin farkında mısın?" "Değişik falan değilim yoğunum sadece."bir süre sessizlik oldu aramızda."Benden sakladığın bir şey mi var Asena?"dedi ciddiyetle."Yok."dedim."Emin misin?Bak bana yalan söyleme anlarım."Zeki marul kafalı tıpkı benim gibi zeki,ikiz olduğumuzdan da olabilir ama şüphelenmemesi lazım."Bir şey yok Atlas bir araştırma yapıyordum hâlâ bitmedi kafam onla meşguldü."diye konuştum çabuk çabuk.İnanmazca bir bakış attı, bir şey duyamayacağını anlayınca arkadaşlarının yanına gidicekti ki birden durup kulağıma eğildi"Babam dün işini bitirip okula gelmediğini öğrenmiş,ben bir şey demedim hangi şerefsiz yetiştirdi bilmiyorum.Dikkat et,babamın ikimize karşı sergilediği tavırların aynı olmaması günden güne beni kendinden soğutuyor.Yakında hiçbir evladı kalmayacak."Kalmasın beter olsun,bana bunları yapmasının bir nedeni bile yok.Olsa hadi tamam diyeceğim ama ortada sebep yok.Adamın aktivitesi beni azarlayıp cezalandırmak."gözlerindeki hüzün babamın bana yaptıkları aklına geldikçe daha da arttı.Ve o bütün yaşadıklarımı toplasak en fazla yüzde yirmisini gördü,bunun birde görünmeyen tarafı vardı,kimsenin haberi yokken olanlar vardı.Onun o bakışlarına karşılık bana öyle bakma dercesine bir bakış attı gözlerim.Babamı çok seviyordu ama beni de çok seviyordu,sürekli ikimiz arasında kalıyordu.Ona kızmıyordum kızamazdım "nasıl benimle olup ondan soğuyamazsın?"diyemezdim,o da cevap veremezdi zaten.Şahsen babam bana da ona davrandığı gibi davransaydı hatta o ilgisinin ona davrandığının onda birini bile verseydi bende nefret edemezdim.Şuan nefret ediyor muyuz ki?Gönlüm rahat bir şekilde kendime itiraf edebilmeyi çok isterdim ama olmuyormuş.Anne ya da babanız ağzınıza da sıçsa kendinize bile onlara olan nefretinizi itiraf edecek cesaretiniz yok.Hayatta tek cesaret edemediğim nokta bu.Ama belki bir gün gelir değişirim,ve bu öyle bir değişim olur ki duygularım,inandıklarım,amaçlarım,hedeflerim,benliğime kadar değişir ikizimin bile tanıyamayacağı biri olurum.Ve belki de...Bir gün öyle bir noktaya gelirim ki, bir zamanlar mantıksız gelen şeyler son çarem olur.
Ha bu arada ben bunları düşünürken Atlas yine sustu,yine diyemedi babamdan nefret ettiğini çünkü sevgisini hissetti.Bir kere o hissi yaşayan bir daha bırakmak istemez eminim,başka bir açıklaması olamaz.Olmamalı...
💔
Okul çıkışında Göktuğ'a uğramak ve de yürüyüş yapmak için servisle gitmedim.Bu sefer yanımda Atlas'da vardı.Gelmiceksin dememe rağmen beni dinlememişti,gerçi o benim sözümü ne zaman dinlemişti ki?Ona ablalık taslamaya bayılıyordum,ondan on yedi dakika önce doğmuşum yani ablasıyım.Canımdan çok sevdiğim insan sayısı çok azdı.Annem,Atlas ve Göktuğ hepsi bu kadar.Onlara bir şey olmasını hayal bile edemiyordum onlara bir şey olursa ölürdüm,belki de öldürürdüm.Ondan da kötüsü eğer böyle bir şey olursa ben nasıl biri olacağım,dönüşeceğim kişiden korkuyordum.Omzuma atılan kolla sarsıldım."İki oldu.Sende bugün bir değişiklik var ama daha tam çözemedim.Asena bak bir şey varsa saklama ortaokulda olanları hatırlıyorsun değil mi?" Buruk bir gülümseme yer edindi suratımda.Sınıfımızda bana neden gıcık olduğunu bile bilmediğim bir kız vardı,kıza göre koca okul ikimize dar geliyordu birimiz gidicekti ve o da bendim onun gözünde.Benim sınıfta olmadığım bir anda çantama yüklü bir miktar para koymuş sonra param çalındı diye müdüre gitmiş arama yapılmasını söylemişti.İnkılap dersindeydik o gün öyle rahatsızdım ki ayakta duramıyordum,sürekli kusuyordum ama sınav haftası olduğu için dayanmak zorunda kalmıştım. Kafa sıraya koyup kapşonumu çekip uyumaktan başka bir şey yapmamıştım birden içeri hocalar girip hepimizi tahtaya aldılar bütün çantaları aradılar o gün.Ben ayakta kıvranırken müdür birden" bu çanta kimin?"diye bağırınca elindeki gri çantanın bizzat benim olduğunu gördüm.O kızsa müthiş bir oyunculukla çantanın benim olduğunu söylemişti.Atlas da benim asla böyle bir şey yapmayacağımı savunmuştu ama işe yaramamıştı.Müdür beni kolumdan tutarak sınıftan çıkarıp odasına götürmüş ve babamı aramıştı.Defalarca babamı aramamaları konusunda yalvarmama rağmen çağırmışlardı, kusmam geldiğinde tuvalete gittim.Kapıyı açıp çıktığımda teneffüs olmuştu kalabalık koridorda bir erkek sesi "Asena!!"diye öyle bir bağırdı ki ilçe inledi.Babam bana kocaman ve hızlı adımlarla yaklaştı ve gerilip öyle bir tokat attı ki yere yapışmadım,yerle bütünleştim.Ama şuna çok emindim o tokatın sesi babamın bağırmasından daha gürdü.Çocuklar dalga geçiyor ama bunu dışa vurmaya korkuyordu herkes babamdan ve amcalarımdan korkardı.Atlas babama "N'aptın baba!" Diyip benim yanıma eğildiğinde de."Atlas hemen kalk o pisliğin yanından.Zenginlik içinde yüzüyorsun birde hâlâ utanmadan para çalıyorsun!Kendin zaten rezilsin, kardeşini de mi düşünmüyorsun ha?! Bu kadar mı bencilleştin?" Fragman sonu olarak da yüz karası olduğumu söyleyip yüzüme tükürmüştü.Atlas'ın bunu bana hatırlatma nedeni o kızın bana uzun süredir kurulduğunu ona söylemememdi.Tabi ki o gün okulda olanla kalmamış birde evde cezalandırılmıştım.İki gün aç bırakılmış ve odamdan çıkmama yasağı almıştım tabi hepsinden önce morarmamış yerim kalmayana kadar dövüp hıncını çıkarmayı da ihmal etmemişti ve bunları Atlas uyurken sessiz bir şekilde yapmıştı,oğlu uyanmasın diye.

"Asena burda mısın?Dünyadan Asena'ya,dünyadan Asena'ya"
"Burdayım.O günü düşünüyordum."içli bir nefes verdi o da o günü hatırlamış olmalıydı."İyi ki eve kadar uzatmadı konuyu,öylesi daha kötü olurdu."hiçbir şey demedim.Onun bilmediği gerçekleri anlatıp boş yere onu üzmeyecektim.Zaten o da anlamamıştı, iki gün odamdan yatak döşek hasta olduğum için çıkmıyorum sanıyordu.Bırakalım öyle sanmaya devam etsin Asenacık.Bizim canımız yanıyor diye onunki de yanacak değil sonuçta.Yanmasın onun canı,yakmasınlar canını."Sende ciddi odak problemi var bunu halletmemiz lazım kardeşim böyle olmuyor bak."
"Bende odaklanma zorluğu yok ki."dedim ona cevaben."Odaklanma güçlüğü çekmiyorsun zaten.Kafandaki o şeyler her neyse onları düşünürken dış dünyadan öyle bir kopuyorsun ki,sanki ormana düşersin de yanında telefonun olsa da internet çekmez göt gibi kalırsın ya bazen yanında aynen öyle hissediyorum."anlık güldüm,kısa sürdü gülüşüm."Sana kendini göt gibi hissettirdiğim için inan çok üzgünüm ama elimden bir şey gelmez çünkü ben buyum.Dünyadan kopmamamın tek yolu beynimi susturmak ve kahretsin ki onu da sadece beyaz kafa üstü kulaklığım beceriyor.Hergün onu şarj etmek işkence zaten her an kulaklıkla da dolanamam yani buna alışıcaksın."Biz bunları konuşurken uzakta Göktuğ'nun cafesi görünüyordu."Bu senin için bir zorluk Asena benim için değil.Hiçbir şeye ihtiyaç duymadan o beynini susturmanın bir yolunu bulmalısın.Yoksa böyle ömür geçmez."
Cevap vermedim zaten cafenin önüne gelmiştik ama ters giden bir şeyler vardı, burası her geldiğimde tıklım tıklım olurdu şuan bomboştu Göktuğ'da ortalarda görünmüyordu ve çok sessizdi.Ölüm sessizliği hakimdi normalde gürültüden geçilmeyen bu sokakta,sessizlik hiçbir zaman iyi değildir,bunu en iyi ben bilirim.Kıyametin fragmanı gibidir sessizlik,peki bu hangi kıyametti?
"Sence de bir tuhaflık yok mu Asena?"Atlas sanki cevaplarını biliyormuşum gibi sürekli soru sormaya başlamadan ilerledim,o benim ilerlediğimi görünce önüme geçti bu şekilde kapıya kadar yürüdük.Kapıdan içeri ilk adımı atmamla ensemde metal bir soğuk hissettim,aynı şekil Atlas'da öyle.Onlardı,o adamlardı.Atlas'ın ensesindeki silahın üzerinde ŞEDRAK yazıyordu onu tutan o gün beni fark eden adam değildi,o büyük ihtimalle benim arkamdaydı.Bir çemberin içinde olduğumuzu çok sonra fark ettim,yaklaşık on beş kişi resmen etrafımızı sarmışlardı hepsinin elindeki silahta aynı kelime yazıyordu
ŞEDRAK bu ne be.Sıcak bir nefes hissettim ensemde son derece tiksindiriciydi."Merhaba Asena.Sonunda yakından tanışabildik.Korkuyor musun?Bence korkmalısın,korkucaksın ikizin var çünkü.Kendin için olmasa da onun canı için çok korkucaksın."
"Karşılıklı iki kişi de birbirini tanırsa o zaman tanışmış oluruz,ben seni tanımıyorum."
"Sen böyle hep tanımadığın insanların peşine düşüp ne yaptıklarını mı izlersin gizli gizli?" Atlas girdi araya."Asena ne diyor bunlar,ne saçmalıyorlar?"
"Sence ikizin mi çok saf yoksa sen mi fazla şeytansın?"dedi kulağıma doğru.
"Eğer ikizime dokunursan seni bitiririm."kahkaha attılar hepsi birden.
"Duydunuz mu on beş yaşında bir ergen beni bitiricekmiş."
"Bitirsin bakalım nasıl bitiriyor görelim."dedi Atlas'a silah tutan şerefsiz.
"Demek ikizini çok seviyorsun ha?Onu öldürmemem için neler yaparsın sen şimdi."dedi ve tam göremedim ama bir hareket yaptı ve dört beş adam Atlas'a yürümeye başladı.Ben gitmeye kalkınca da belimden tutup engel oldu.Ben yakın dövüş biliyordum Atlas'da beş yıllık karateciydi daha önce tek başıma yedi kişiyi haşat etmişliğim vardı Atlas benden daha iyi dövüşürdü,yani çok kolay olmazdı ama hepsinin üstesinden gelirdik.Onlar Atlas'ı uzaklaştırırken arkamdaki ayının boşluğuna geldi belimdeki elinden kurtulup ensemdeki namluyu tuttum kolumu ters çevirip silahı kaptım ve çimenlere fırlattım.Bir yumruk attım ama sıyrılınca kaçınılmaz noktası olan kasığına tekmemi geçirdim.Acısını gizlemeye çalışır bir sesle konuştu."Sevdim seni,galiba daha çok ilgilenicem seninle." "Benimle uğraşma seni mahvederim."bacak arasından arkasına geçip iki diz eklemine tekmemi geçirdim ve yere çökmesini sağladım çöktüğü halde çok uzundu,hemen boğazına yapıştım.Ne o bana karşılık veriyordu ne de Atlas kendini savunuyordu bana tek dediği"Asena sen n'aptın?Neye bulaştın kim bunlar?"olmuştu.O da benim Atlas'a bakmamı fırsat bildi ve boğazına sardığım iki kolumu tutup sırtıyla gövdemi zıplattı önüne attı. O ben yerdeyken soluklandı tam beni tekrar sırtına atıp götürücekken kulaklarımı çınlatan o sesi duydum,silah sesi...Atlas'a baktım,vurulan oydu.Ama tek şaşıran ben değildim,büyük ihtimalle adı ŞEDRAK olan örgüt ve başımda dikilen adamda şaşkındı."Atlas."döküldü dudaklarımdan.Omzundan kalbine yakın bir yerinden yemişti kurşunu."Atlas!" Kalkıp ona koştum.Arkamdaki adam iki adımıyla bana yetişip yine engel oldu onun elinde deli gibi çırpınıyordum.Bana vurmuyordu sadece engel oluyordu niye?İkizimi arabaya atıp çoktan uzaklaştıkşarında elini belimden çekti bende itip ona döndüm ateş fışkırıyordu başımdan."Ona bir şey olursa!Canı yanarsa Allah şahidim olsun seni gebertirim,ölmekten ederim.Damarımdaki türk kanı şahid olsun seni mahvederim!"diye haykırdım."Eminim edersin.Beni mahvedersin şüphem yok."dedi adam neyi kastettiğini anlayamadığım bir ses tonuyla.Maskeden ötürü tek gözüken şey olan mavi gözlerinde kalakaldı bakışlarım.