2. Bölüm Karargah

Karargahın soyunma odasında metal dolap kapaklarının çarpma sesleri, bot bağcıklarının sıkılaşması ve cihaz bip sesleri birbirine karışıyordu.
Göktürk, mühimmat yeleğinin ceplerini kontrol ederken yanındaki Asena’ya laf atmadan duramadı:
"Asena Üsteğmenim, yine o ölümcül bakışları takınmışsın. Söyle bakalım, bu sefer tüfeğinle kaç metre öteden düşmanı dize getireceksin?"
Asena, dürbününü dikkatle temizlemeyi bitirip tüfeğini omzuna astı. Mavi gözlerini Göktürk’e çevirip hafif, soğukkanlı bir tebessümle yanıt verdi:
"Sen kurcaladığın o kabloları patlatmadan önce işimi bitiririm Göktürk. Sen kendi patlayıcılarına bak, elimden bir kaza çıkmasın."
Masanın diğer tarafında, bilgisayar ekranına kilitlenmiş olan Yağız, klavyede hızlı adımlarla tuşlara basıyordu. Yanına yanaşan Melisa, kahve kupasını Yağız’ın masasına bıraktı.
"Yine ekranın içine gireceksin Yağız," dedi Melisa tatlı bir sitemle. "Sınır hattındaki uydu görüntüleri netleşti mi?"
Yağız, Melisa’nın yakınlığıyla hafifçe kızararak gözlüğünü düzeltti. "N-netleşti Melisa Teğmenim... Şifreli kanalları çözdüm, Börü için en güvenli sızma rotasını çiziyorum."
O sırada köşede, heybetli cüssesiyle tüfeğinin şarjörünü dolduran Kubilay "Kaya" derince gürledi:
"Konuşmayı bırakın da ekipmanları tamamlayın. Komutan birazdan içeri girer."
Tam o anda kapı sertçe açıldı. İçeri giren Pamir Yüzbaşı, üzerindeki hücum yeleği ve keskin duruşuyla tüm timin bakışlarını üzerinde topladı. Birkaç adım arkasında ise ağır adımlarla Turgut Albay belirdi.
"Börü!" diye seslendi Pamir, sesi odada çınlayarak. "Bölgeye sızma yapacağız. İki saat içinde hedef noktadayız. Herkes görevini biliyor, hata istemiyorum!"
"Sağ ol komutanım!" sesi odada tek bir vücut gibi yükseldi.
Pamir, giden tim üyelerine bakarken içindeki o fırtınayı bastırmaya çalışıyordu. Aklı Karaca evinde bıraktığı Sera’daydı, ama gözleri vatan toprağına mühürlenmişti.