Maskeli Adam

Maskeli adam

Yine bir pazartesi günü gelip çatmıştı, her zaman ki gibi kahvaltımı etmiş çiçeklerini sulanmış tedaviye götürülmeyi bekliyordum. Geçen haftaki tedavi kafamı karıştırmıştı, bilincimi kaybetmeden birkaç saniye önce kafam karıştırmıştı. Bilincimi kaybetmeden birkaç saniye önce bir bağırış sesi duysam da neyle ilgili olduğunu tam olarak hatırlamıyordum.

Gözüm saatteydi, günlerden pazartesi yine tedavim vardı fakat her hafta tam saatinde gelen hemşire bu hafta yarım saat gecikmişti.
12.00'a vurduğunda kapım tam üç kez tıklatıldıktan sonra açıldı, Doktor Petrova içeriye girdiğinde yüzümde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

Doktor Petrova da aynı benim gibi Ukraynalıydı, o da savaştan ilk önce İngiltere'ye kaçmış sonra da doktorluk diploması Rusya'da geçerli olduğu için Rusça öğrenip Rusya'ya gelmişti.

Beyaz bayrak çekildiği halde neden Ukrayna'ya geri dönmediğini geri dönmediğini sorduğumda 'Ukrayna artık yaşanacak bir halde değil.' demişti. Bu durumda hatırlamadığım ama olduğunu tahmin ettiğim aileme ne olduğunu deli gibi merak etsem de öğrenecek cesaretim yoktu.

Başlarına kötü şeyler geldiğine emindim lakin nasıl ayrı yollara düşüp benim Rusya'da bir akıl hastanesinde uyandığını bilmiyordum. "Günaydın Bayan Tanya." Dedi Doktor Petrova gülümseyerek, tam gülümseyerek ona karşılık verecekken hafif dağınık halini görmemle gülümsemem soldu. Dudağının kenarında küçük bir yara vardı ve yeni oluşmuşa benziyordu, üzerinde kan kurumuştu.

Doktor önlüğü ve siyah gömleği ise sanki birisi ona saldırmışcasına karışıktı, bu durumda merakımı bir kenara itemiyordum. Merakıma yenik düşerek sordum. "Doktor Petrova, iyi misiniz?" Tekrar gülümseyerek başını sağa sola salladı iyi olduğunu belli etmek istercesine."Önemli bir şey değil, yerler ıslakmış fark etmemişim..." Utangaç bir tavırla elini ensesine götürüp kaşıdı, bu pek inandırıcı bir yalan olmasa da inanmış gibi davranmaya karar verdim.

"Bugün tedavi yok mu?"
"Fizik tedavin var." Kaşlarımı çattım, fizik tedavim normalde bugün değildi.
"Ama fizik tedavim çarşamba günleri." Diyerek karşı çıktım. Doktor Petrova sanki sinirlenmiş gibi iç çekse de yüzü oldukça sakin görünüyordu ama az önceki halinden de eser yoktu.

"Artık pazartesi günleri de fizik tedavi göreceksin."
"Bir anda yürümem gerektiğine mi karar verdiniz?" Diyerek takılsam da bu habere sevinmediğimu söyleseydim yalan olurdu, psikolojik tedavilerden nefret ediyordum ama neden böyle ani bir karar verdiklerini de merak etmeden duramıyordum.

Alayım karşısında Doktor Petrova'nın yüzü daha da gerildi, ona bugün neden gergin olduğunu sormak için dudaklarımı araladığımda Doktor Petrova sanki daha fazla soru sormamı engellemek istercesine ilerleyip arkama geçti, hiçbir şey söylemeden tekerlekli sandalyemi ilerletmeye başladı.

Bugün bir garipti, normalde iyi anlaşırdık özellikle de benim burada anlaşabildiğim tek insan olduğu göz önüne alınırsa...

"Fizik tedaviye mi gidiyoruz?" Dedim sessizliği bölerek.
"Evet." Diye mırıldandı sadece, huzursuzca yerimde kıpırdandım. Bir şeyler beni huzursuz ediyordu, doğru olmayan bir şeyler vardı ama ne olduğunu kestiremiyordum.

Fizik tedavilerin yapıldığı odaya vardığımızda Doktor Petrova kapıyı açarak beni içeriye soktu, fizik tedavimle ilgilenen Doktor Nastya içeriye girdiğimizde bize dönerek baktı, bizi gördüğünde yüzünde bir gülümseme belirdi.

Saçları beyaz denebilecek kadar açık bir sarıydı ve gözleri ise siyah denebilecek kadar koyu bir kahveydi. Kahverengi olduğu sadece çok yakından bakınca belli oluyordu, bu tezatsa onu oldukça çekici kılıyordu.

Sarı uzun saçlarını bugün tam yukarıdan sıkı bir şekilde at kuyruğu yapmıştı, yirmili yaşlarının sonunda olduğunu tahmin ediyordum oldukça genç bir doktordu.
"Günaydın!" Dedi Rusça bir şekilde, sadece gülümsemekle yetindim.

"Başlayalım mı tedaviye?" Dediğinde başımı onaylarcasına salladım. Doktor Nastya bana doğru ilerleyip beni Doktor Petrova'nın ellerinden aldı, sandalyemi odanın içerisine doğru ilerletmeye başladı.

"Bugün daha kolay bir tedaviden başlayacağız." Vücudumu destekleyerek beni oturduğum sandalyeden rahatlıkla kaldırdı, zaten bu dört yılda çok fazla kilo kaybettiğim için neredeyse kemiklerim sayılıyordu. Bu görüntüden ve fiziğimden memnun olmasam da ne kadar istesem de midem bir süre sonra daha fazla yemeği kabul etmiyordu.

Elimi kenardaki iki dayanağa yasladığımda vücudumu ayakta tutabilmek için çok fazla güç uygulamam gerekmişti. Doktor Nastya sonunda ayakta durabileceğime emin olduğunda ellerini üzerimden çekti, ellerinin çekilmesiyle bir an düşecek gibi olsam da hemen kendimi toparladım.

Doktor Nastya gurur duyuyormuşcasına bana bakıyordu, benim de yüzümde istemsizce bir gülümseme belirmişti. Birkaç saniye dayanağa tutunarak ayakta kalabildikten sonra kollarımdaki güç tükendi ve daha fazla dayanamayarak ellerimi dayanaklardan çekerek kendimi sandalyeme bıraktım.

"Gayet iyiydin Tanya! Bu süreyi uzatalım!" Gülümsedikten sonra başımı onaylarcasına salladım, gözüm etrafta Doktor Petrova'yı ararken odanın köşesindeki camlı odaya kaymıştı, gördüğüm figürle kanımın donduğunu hissettim, bu o gece gördüğüm maskeli adamdan başkası değildi.