Giriş

Giriş

Dolu Kadehleri Ters Tut – Dilerim ki.

(Tanya Shvets’in gözünden.)

Bir yalanın üzerine doğmuş, yeniden doğup büyümüştüm, her şeyi unutmuştum ve tekrar hatırladığımda ise asla olmak istemeyeceğim bir insana dönüşmüştüm. Canım yanmıştı ama canım yandığından daha fazla can yakmıştım. Canım olanların canını yakmıştım üstelik. Sonra da derin bir uykuya dalmıştım, uyandığımda ise her şeyi unutmuştum.

Bir kış sabahı uyanmıştım, dışarıda karlar çimenleri beyaza boyarken ben hapsedilmiştim. Sadece bedenim hapis sanmıştım ama aslında ama aslında ruhum da hapisti. O parmaklıkların beni iyileştirmek için olduğunu sanıyordum fakat aslında insanları benden korumak içindi. Ne acımasızdır ki bunu çok geç anlıyordum, ölümü beklerken aslında ölümün ta kendisi olduğumu çok geç anlıyordum.

İnsan kendinden kaçabilir miydi? Ben çok denemiş fakat her seferinde başarısız olmuştum, her şey bir düğüm misali ayağıma dolanmış ve beni düşmüş olduğum çukura tekrar düşürmüştü. Bir süre sonra pes etmiştim, insan kendinden kaçamaz kafasında bağırıp duran sesleri susturamazdı. En ümitsizliğe kapıldığım sırada çıkmıştı karşıma ansızın kafamdaki sesler sessizleşmişti.

Gelmişti, ayağıma dolanan görünmez düğümleri çözmüş ve beni düştüğüm o karanlık çukurdan çıkarmıştı, varlığı karanlığım arasında parlıyordu. Herkesin tutmaya korktuğu elimi tutmuştu, umut dolmuştu içim. Artık bir sebebim vardı iyileşmek ve yeni adımlar atabilmek için. Yürümeyi yeni öğrenen bir bebek misali öğrenmiştim her şeyi.

Gidecek hiçbir yerim yokken, güvenecek hiçbir dayanağım yokken gelmiştin, yaşamam için bana bir sebep vermiştin çünkü sen benim evimdin.