14. Bölüm bir tutam sen

Gözümü açınca kendimi fazla halsiz hissediyordum, başım çok ağrıyordu.
Yüzümü ovuşturarak pencereye bakınca hava kararmıştı.
Olmaz kaç saat yatım ben.
Buraya sabah saatlerinde gelmiştik ve şu an saat akşamın altısıydı.
Yataktan kalkarak, odaya yorgunca göz gezdirdim. Sade ve şık bir odaydı.
Aynadaki Halime bakınca fazla kötü duruyordum.
Üstümde evdem çıktığım akşamın pijaması duruyordu.
kapıyı açıp koridora girdim.
Kafa karışıklığı bir evdi burası.
Biraz ilerleyince karşımda zeya'yı gördüm. Üstünde siyah pahalı bir saten elbise vardı.
Karşı karşıya durunca, beni baştan aşağı süzdü.
Yüzünde ise küçümseyici bir tebessüm vardı.
Tırnaklarıyla oynar gibi yaparak konuştu.
" Gittiğin her evde böyle mi yatıyorsun?"
" Her eve gitiğimi de nerden çıkardın."
Dedim
Zeya alaycı bir gülümsemeyle omzunu silkti.
"Her eve gitmediğini umuyorum. Ama bizim eve gelir gelmez altı saat uyumana bakılırsa, alışkanlığın var sandım."
Kaşlarımı çatarak ona baktım.
"Yorgundum."
"Fark ettim."
Sesindeki soğukluk tek kelimeyle bile hissediliyordu.
Kollarımı göğsümde birleştirip derin bir nefes aldım.
"Benimle bir derdin mi var?"
Zeya birkaç adım bana yaklaştı. Topuklu ayakkabılarının koridorda yankılanan sesi, sessizliği daha da ağırlaştırıyordu.
"Derdim yok." dedi, gözlerini gözlerime dikerek. "Sadece bu evde herkes yerini bilir. Sen de ne kadar erken öğrenirsen o kadar iyi olur."
Sözleri hoşuma gitmemişti.
"Alazın misafiriyim"
"Bunu biliyorum." dedi umursamaz bir tavırla. "Ama burada olman gerçeği değiştirmiyor."
Tam cevap verecekken alt kattan Hande hanımın sesi yükseldi.
"Zeya!"
Zeya gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.
"Geliyorum."
Son kez beni baştan aşağı süzdü.
"Üzerindekilerle aşağı inme. Dolabında kıyafetler var. On dakika içinde salonda ol."
Ekşi bir şey yemiş gibi yüzünü buruşturdu.
" Alaz seni bekliyor."
Arkasını dönüp merdivenlere doğru yürüdü.
Olduğum yerde birkaç saniye hareketsiz kaldım.
"Dolabım mı?" diye geçirdim içimden.
Merakla odaya geri döndüm. Dolabın kapağını açtığım anda şaşkınlıktan nefesim kesildi.
İçerisi birbirinden pahalı elbiseler, ayakkabılar ve çantalarla doluydu. Hepsinin etiketleri bile üzerindeydi.
"Bu kadarına gerçekten gerek var mıydı..." diye mırıldandım.
İçlerinden sade, krem rengi bir elbise seçip hızlıca üzerimi değiştirdim. Aynaya baktığımda biraz olsun kendime gelmiş görünüyordum.
Saçımı özenle tarayarak düzeltmiştim.
Derin bir nefes alıp odadan çıktım ve merdivenlere doğru yürüdüm.
Aşağıdan gelen konuşma sesleri giderek daha net duyuluyordu. Bu evde beni nelerin beklediğini henüz bilmiyordum ama tek bir şey kesindi...
Buraya ait değildim.

Aşağı inince bütün gözler beni buldu.
Hande hanım, zeya, Azel, Alaza ve tanımadığım orta yaşlı bir adam.
Son basamağı inerek bana Garipçe bakan insanlardan çekinerek Alazın yanında durdum.
" Bir halt olsa bari"
Zeya biraz ötemde oturup ablasının kulağına fısıldadı.
Hande hanım yerinden rahatsızca kıpırdanarak.
" Sus! Zeya"
Bakışlarımın odağında orta yaşlı adam vardı.
O da bana bakıyordu.
Söze alaz girdi.
" Abi... Misafirim, aslı"
Adam bana uzun süre baktı.
" Çok garip..."
Sonra da dilinin ucunu ısırarak.
" Merahaba kızım"
Elini uzatınca bende elini sıktım.
" Merhaba efendim"
" Adım, Tamer"
Tebessüm ederek elimi çektim.
Alaz devam etti.
" Tıp okuyor, okulunu bir süre dondurdu."
Dondurudum mu benim niye bundan haberim yok?
Sonra da devam etti.
" Bir süre benimle çalışacak. Kendisi daha yirmi yaşında olduğu için ona müsama göstereceğim."
Sözleri bu sefer zeyayaydı.
" Ona yapılan yanlışı kendime sayarım"
Sonra da devam etti.
" Benim şahsi dosyalarımla ilgilenecek"
Eğer beni avukat sanıyorsa ben o sandığı kişi değildim.
Abisi başını olumlu anlamda salladı.
" Artık bizim de misafirimiz."
Ortamın kasvetli havası beni daraltıyordu.