1. Bölüm siyah sabah

Sen dağıtın bak ben topladım beni.

Sabah saat sekizdi, uykunun son kırıntılarını üzerimden atar atmaz koşar adımlarla banyoya girdim
Yüzüme çarpan soğuk suyla kendime gelirken zihninde tek bir düşünce vardı: Geç kalıyordum.
Dolabın kapağını hızla açarak üstüme siyah gömleğimi ve bol pantolonumu üzerime geçirdim.
Sarı saçlarımı aynaya uzun uzun bakmayarak dağınık bir topuz yaptım.
Çantamı kaptığım gibi kapıya yöneldim

" Anne çıktım ben"
Mutfağın içinden annemin sesi duyulduğu anda ben çoktan kapıyı aralamıştım.

" Anne geç kalıyorum ben, Yazgı uyandır, okula gitsin, seviyorum sizi, görüşürüz"

Hızla beyaz Spor ayakkabılarımı da giyerek apartmandan çıktım.

Eski bir mahallede Yaşıyorduk; duvarlar kadar insanlar da birbirine aşinaydı. Her köşede tanıdık bir yüz, her pencerede bir selam vardı.

Durağın önüne vardığımda gökyüzü griydi. İnce ince yağan yağmur, sabahın sessiz telaşına eşlik ediyordu.
Telefonumu çıkarıp lenayı aradım

" Alo Lena günaydın" dedim nefes nefese
" Günaydın fıstığım" diye karşılık verdi neşeyle.

" Lena, ben ilk dersi kaçıracağım galiba. lütfen ikinci ders için hocayı oyalayabilir misin?"

" Tamam, sakin ol Uraz da geç kaldı ordan geçer zaten ara onu "

" Tamam"
Dedikten sonra hızla urazı aradım.
" Uraz, ben geç..." Demeye kalmadan sözümü kesti

" Tamam geliyorum seni uykucu" dedikten sonra
Telefonu yüzüme kapattı.

Hergün düzenli bir şekilde onunla hep geç kalıyorduk.

Uraz ve Lena biz tıp fakültesine başlayalı birbirine takılmış, sonunda da sevgili olmuşlardı. Uraz varlıklı bir ailenin tek çocuğuydu; kendinden emin biraz da şımarık bir tavrı vardı.
Lena da onun zıttı gibi görünse de aynı dünyanın içinden geliyordu.
Tam o sırada önümden siyah arabaların konvoy halinde geçişi dikkatimi çekti.
Camların arkasında soğuk bir düzen,
Neredeyse tehditkâr bir sessizlik vardı.
Kaşlarımı çatım.
"Böyle bir mahallede bunların ne işi var?"

***

Urazla okula varmıştık.
İlk ders çoktan bitmişti ama ikinci derse yetişmiştik.

Şimdi de kampüsün kafesinde oturmuş, kahkahalar arasında muhabet ediyorduk.

" Uraz, hayatım bugün akşam çıkalım mı?"
Dedi Lena kahvesininden bir yudum alarak.
Uraz göz devirerek,
" Kızım saçmalama iki gündür zaten sürekli dışardayız, senin yüzünden anatomi dersinden kalacağım ve kalırsam bir daha benim bu güzel yüzümü göremezsin ona göre bak" dedi dudağını büzerek
Bu çocuk kendini övmek konusunda dünya şampiyonu olurdu.

Lena eline vurarak ayağa kalktı.
" Konuşma benimle" dedi ve hızla gitti

Bende urazın koluna vurarak ona güldüm.
" Git kızın gönlünü al şimdi"

Sanki kolunu kırmışım gibi abartılı bir sekilde elini tutarak inanamayan gözlerle bana baktı.

" Kırdın, ya benim narin kolumu, sen biliyormusun ki bu kol kaç saat benim kaçak Lenamın çantasını tutuyor, bilmiyorsun tabi, bilemeden vurdun elime, kırdın benim elimi"

"Abart" dedim şaşkınca
Gülerek ayağa kalktı sonra da ıslık çalarak Lenanın peşinden koştu.

Başımı iki yana sallayarak gülmeye başladım. Bu çocuk inanılmazdı.
***
Dersler bitiğinde hava kararmaya yüz tutmuştu.
Eve geldiğimde apartmanın önünde alışılmadık bir kalabalık vardı.

"Çiçek teyze ne oluyor burada " diye sordum endişeyle.

" Ah kızım sorma... İki saat önce binanın içinden silah sesleri gelmiş,
Kemal'i vurmuşlar. Şimdi polis içerde"
Kalbim o an durdu sanki.
" Annem ve Yazgı nerede?" Dedim telaşla.

" Onlar iyiler şu an teyzenin evindeler.
Yazık oldu adama 2 çocuğu ve karısı ortada kaldı, vah vah" dedi
Hemen
Ben binanın önünden koşarak karşı binadaki teyzeme gittim.

Kapıyı çalınca teyzem açarak bana gülümsedi.

" Hoş geldin kızım"

" Hoş buldum teyze, annem nerde?" Dedim

" İçerde"

Hızla salona giderek annemin yanına gittim ve ona sarılarak öptüm.

" Anne, Yazgı iyi misiniz?" Dedim

" İyiyiz kızım, sakin ol" dedi
Ama içimdeki korku dinmiyordu. Aynı binada bir insan öldürülmüştü. Daha sabah sıradan bir gün sanırken, şimdi hayat ne kadar kırılgan olduğunu yüzüme çarpıyordu.
" Nasıl oldu bu olay" diye fısıldadım.

" Bilmiyoruz ki başından vurulmuş diyorlar."
Sessizlik odayı doldurdu.
Tam o sırada kapı açıldı Serhat abi içeri girdi.
Teyzemin oğlu...ama gözünde tanıdık bir sıcaklıktan çok ölçülü bir dikkat vardı.
Gözleri direk beni buldu
" Aslı, naber kız"

" İyiyim, abi sen nasılsın?" Dedim çekinerek
Bir an durdu sonra da gülümseyerek
" Sağol bende iyiyim, ya bir şey soracaktım, sen numaranı versen bana, bazen işe gidiyorum, bırakırım seninde"
İçimde tuhaf bir huzursuzluk kıpırdadı.

" Yok sağol abi zahmet etme" dedim
Ama annemin sesi araya girdi.
" Aa kızım ne olacak versene Serhata numaranı"
İstemesem de numaramı vererek eve gelmiştik.

Olay yeri inceleme hala buradaydı.
Eve geçer geçmez kapıyı kitleyerek,
Odama geçtim üzerimi değiştirip yatağa uzandım. Gün ağırdı, zihnim doluydu.

Tam yatacaken telefonuma gelen bildirimle mesaj kutusuna baktım.
Serhat abi mesaj atmıştı.

Serhat abi: aslı aslına seni götürmek bahaneydi, numaranı almak istedim, seninle konuşmak istiyorum

Bir süre mesaja baktım ama cevap vermedim, Serhat abi uzun zamandır bana takıntılıydı bunu fark etmiştim ama anneme söyleyerek onu üzmek istemedim.
Tabi teyzeme de
Hızla telefonu sessize alarak kendimi uykunun kollarına bıraktım...