BÖLÜM 5; GERÇEK SANDIĞIM YALAN

Ertesi sabah okula geldiğimde gözlerim istemsizce Karan'ı aradı. Bahçede Mert'le oturuyordu. Yanlarından geçerken göz göze geldik ama hemen bakışlarını başka tarafa çevirdi.
İçimde tuhaf bir his oluştu.
Yanına gidip konuşmak istiyordum ama gururum buna engel oluyordu.
"Defne, iyi misin?"
Melis'in sesiyle kendime geldim.
"İyiyim."
"Hiç öyle görünmüyorsun."
"Boş ver."
Gün boyunca Karan'la birkaç kez karşılaştık. Her seferinde sanki beni tanımıyormuş gibi davrandı. Önceden sürekli laf atan çocuk gitmiş, yerine buz gibi biri gelmişti.
Sonunda dayanamadım.
Öğle arasında bahçede tek başına oturduğunu görünce yanına gittim.
"Yanına oturabilir miyim?"
Başını kaldırıp bana baktı.
"İstediğin gibi."
Yanına oturdum. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra konuşmaya başladım.
"Dünkü olay için..."
"Boş ver Defne."
"Hayır, boş veremem. Sana herkesin içinde öyle konuşmamalıydım."
Karan bakışlarını benden kaçırdı.
"Ben sadece sana yardım etmek istemiştim."
"Biliyorum."
"Anladığını pek sanmıyorum."
Ona doğru döndüm.
"Karan, Miray'a herkesin içinde bağırmana kızdım. Beni savunmana değil."
Bir süre yüzüme baktı. Sonra hafifçe gülümsedi.
"Yani bana kızgın değilsin?"
"Biraz."
Kahkaha attı.
"Harika. Demek hâlâ şansım var."
İstemeden gülümsedim.
"Fazla sevinme."
Bir süre daha konuştuk. Sonra ayağa kalkarken Karan da benimle birlikte kalktı.
"Defne."
"Evet?"
"Bir daha başına böyle bir şey gelirse bana söyle. Tamam mı?"
Başımı salladım.
"Tamam."
Bana doğru bir adım attı ve kollarını hafifçe açtı.
"Barıştık mı?"
Bir an tereddüt ettim. Sonra gülümseyerek ona sarıldım.
"Sanırım."
Karan da bana sarıldı. Birkaç saniye öylece kaldık.
İlk defa onun yanında bu kadar rahat hissediyordum.
KARAN
Defne'nin uzaklaşmasını izlerken istemsizce gülümsedim.
Mert yanıma gelip omzuma vurdu.
"Ne oluyor oğlum? Hayırdır?"
"Ne var?"
"Sen bu kıza fena alıştın."
Gözlerimi devirdim.
"Abartma."
Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Karan, kendine gel. Bu bir iddiaydı, hatırlatırım."
Yüzümdeki gülümseme silindi.
"Ne olmuş yani?"
"Ne olmuş yani mi? Kızı gerçekten tanımaya başladın. Yoksa iddiayı unutup âşık mı oluyorsun?"
Mert'e sertçe baktım.
"Saçmalama."
"Umarım öyledir. Çünkü bu işin sonunda birinin canı yanacak."
MELİS
Kantinden çıkmak üzereyken Karan ve Mert'in konuşmalarını duydum.
Önce önemsemedim ama Mert'in söylediği bir cümle olduğum yerde kalmama neden oldu.
"Bu bir iddiaydı, Karan."
Olduğum yerde donup kaldım.
İddia mı?
Biraz daha dinlemeye çalıştım ama konuşmaları bitmişti.
Hemen Defne'yi bulmam gerekiyordu.
DEFNE
Sınıfa girdiğimde Melis'in yüzündeki ifadeyi görünce bir şey olduğunu anladım.
"Ne oldu sana?"
Melis yanıma gelip ellerimi tuttu.
"Defne, sana bir şey söylemem gerekiyor."
Kaşlarımı çattım.
"Ne oldu? Korkutma beni."
Derin bir nefes aldı.
"Karan'la Mert'in konuşmasını duydum."
"Eee?"
Melis gözlerimin içine baktı.
"Defne... Karan'ın seninle yakınlaşmasının bir sebebi varmış."
Kalbim hızlandı.
"Ne sebebi?"
Melis birkaç saniye sustu.
"Her şey bir iddiaymış."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Ne?"
"Defne, Karan seninle ilgili bir iddiaya girmiş."

...