BÖLÜM 4 KISKANÇLIK

Ertesi sabah okula gitmek için hazırlanırken dün yaşadıklarımı düşünmeden edemiyordum.
Miray'ın yaptıkları hâlâ aklımdaydı. Bir de Karan vardı tabii. Beni depodan çıkarması, başımda beklemesi...
Acaba gerçekten endişelenmiş miydi?
Kendi kendime gülüp bu düşünceyi kafamdan attım.
Okul bahçesine girdiğimde Melis'i merdivenlerin yanında beklerken gördüm.
"Sonunda geldin!" diyerek yanıma geldi.
"Ne oldu, özledin mi beni?"
"Biraz."
Gülerek koluna girdim. Tam sınıfa doğru ilerleyecekken gözüm bahçenin diğer tarafına takıldı.
Karan, yanında sarışın bir kızla konuşuyordu. Kız bir şey söyleyip kahkaha attıktan sonra Karan'a sarıldı.
Nedense adımlarım yavaşladı.
Melis bakışlarımı takip etti.
"Ne oldu?"
"Hiç. Şu kız kim?"
Melis sırıttı.
"Kimmiş acaba?"
"Melis, uzatma."
Tam o sırada Karan bizi fark etti ve yanımıza doğru yürümeye başladı. Yanında Mert de vardı.
"Yeni kız, günaydın."
"Günaydın demesem?"
"Yine de günaydın."
Gözlerimi devirdim. Yanındaki kız da yanımıza geldi.
"Bu arada tanıştırayım, kuzenim Lara."
Lara gülümseyerek elini uzattı.
"Merhaba, ben Lara."
"Defne."
Karan kollarını göğsünde birleştirdi.
"Biraz önce bizi izliyordun galiba."
"Yanlış görmüşsün."
"Tabii, kesinlikle."
Tam cevap verecekken Mert'in Melis'e döndüğünü fark ettim.
"Sen de Melis olmalısın."
Melis kaşını kaldırdı.
"Olabilirim. Neden?"
Mert gülümsedi.
"Karan senden bahsetmişti."
Karan hemen araya girdi.
"Ben ne zaman bahsettim?"
Mert omuz silkti.
"Bahsetmişsindir."
Melis gülerek başını salladı.
"İkiniz de gerçekten çok garipsiniz."
Bir süre daha bahçede konuştuktan sonra Melis'le kantine gitmeye karar verdik.
Kantine girdiğimizde Miray ve arkadaşlarının her zamanki masalarında oturduğunu gördüm. Bizi fark ettiklerinde kendi aralarında gülüşmeye başladılar.
Onları umursamayıp sıraya geçtim. Tam siparişimi verecekken kantinin kapısı sertçe açıldı.
Karan içeri girdi.
Yüzündeki ifadeden bir şeylerin ters gittiği belliydi. Hızlı adımlarla Miray'ın masasına ilerledi.
"Senin derdin ne Miray?"
Miray şaşkınlıkla başını kaldırdı.
"Ne oluyor Karan?"
"Ne olduğunu gayet iyi biliyorsun. Defne'ye yaptıkların yetmedi mi?"
Kantindeki konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Herkes onlara bakıyordu.
Miray ayağa kalktı.
"Benim ne yaptığım seni ilgilendirmez."
"Öyle mi? Birini depoya kilitlemek de mi ilgilendirmez?"
Miray'ın yüzü değişti.
"Karan, saçmalama."
"Bir daha Defne'ye yaklaşmayacaksın. Anladın mı?"
Daha fazla dayanamadım. Elimdeki içeceği masaya bırakıp yanlarına gittim.
"Karan, yeter!"
İkisi de bana döndü.
"Defne, karışma."
"Hayır, karışacağım. Herkesin ortasında bağırarak hiçbir şeyi çözemezsin."
Karan'ın kaşları çatıldı.
"Seni korumaya çalışıyorum."
"Benden bunu isteyen oldu mu? Hem herkesin içinde böyle davranman doğru değil."
Bir an sessizlik oldu.
Karan gözlerimin içine baktı. Yüzündeki öfke yavaşça kaybolurken yerini anlamlandıramadığım bir ifadeye bıraktı.
"Anladım."
Sesi eskisi kadar sert değildi.
"Bir daha karışmam."
Arkasını dönüp kantinden çıktı.
Melis yanıma yaklaşırken Karan'ın gidişini izliyordum.
"Defne, bence biraz ağır konuştun."
Cevap vermedim.
Çünkü Karan'ın yüzündeki o ifadeyi ilk defa görmüştüm.
Ve nedense içime hiç iyi bir his doğmamıştı.