BÖLÜM 1;YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Bazı insanların hayatı doğdukları andan itibaren hazırdı. Gidecekleri okullar, giyecekleri kıyafetler, oturacakları evler... Her şey onlar için çoktan seçilmişti.
Benimse elimde yalnızca bir bavul, biraz cesaret ve fazlasıyla inat vardıaçtığımda saat yediyi gösteriyordu. Bugün yeni okulumdaki ilk günümdü.
Aşağıdan annemin sesini duydum.
"Defne! Kahvaltın soğuyacak kızım!"
Yataktan kalkıp aynaya baktım. Saçlarımı toparladım formamı giyip evden çıktım
Okula girdiğimde herkes birbirini tanıyor gibiydi ben içeri girince bazıları bana bakıp fısıldaşmaya başladı.
Bir an duraksadım. Üzerimde bir yanlışlık mı vardı diye kıyafetlerime göz gezdirdim. Hayır, her şey normaldi.
Ne var? İlk defa insan mı gördünüz? diye geçirdim içimden.
Bakışları umursamıyormuş gibi yaparak yürümeye devam ettim. Koridorun iki tarafında kümelenmiş öğrenciler kendi aralarında konuşuyor, bazılarıysa gözlerini hâlâ üzerimden çekmiyordu.
Tam hangi sınıfa gideceğimi düşünürken arkamdan bir kızın sesi geldi.
"Sen yeni gelen kız mısın?"
Arkamı döndüm. Karşımda gülümseyen, kahverengi saçlı bir kız duruyordu.
"Hayır, okulun maskotuyum. Sence?"
Kız birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra kahkaha attı.
"Sanırım anlaşacağız."
"Melis ben"
"Defne."
"Hangi sınıftansın?"
"11A"
"Aynı sınıftayız,gel"
Sınıfa girdiğimde herkes bana baktı umursamadan pencere kenarı ikinci sıraya oturduk.ben sınıfı süzerken sınıfa iki tane kız girdi tüm gözler onların üstündeydi topuklu ayakkabı pembe etek soft bir makyaj ve sapsarı saçları vardı. Telefonuna bakarak yanında ki kızla gülüşüyordu Melis kulağıma eğildi
"Miray. Okulun sahibinin kızı zengin, popüler ve zorba. Onunla inatlaşma derim. ki bunun içinde Karanla yakın olmaman lazım"
"Karan?"
"Okulun en ukala popüler çocuğu işte.Miray ondan hoşlanıyor bu yüzden kimse Karan'a yaklaşmaya cesaret edemiyor zaten."
"Ööf çok klişe"
Dedim ve bir anda güldük.Miray bize baktı.Beni süzdü ve bize doğru gelmeye başladı.Melis de o sırada beni dürttü.
"Yeni kız." Dedi.
"İsmim Defne"
"Defne."
"Memnun oldum Defnecim. Sana tek bir tavsiye vereceğim."
"Tabii, dinliyorum."
"Burada herkesle samimi olmaya çalışma. Özellikle de bazı insanlarla."
"Bazı insanlar derken?"
"Karan'dan uzak durmanı öneririm."
"Karan kim?"
Miray şaşkın bir ifadeyle yüzüme baktı.
"Şaka yapıyorsun, değil mi?"
"Hayır. Tanımam gereken biri mi?"
"Okulda onu tanımayan yok. Bence adını öğrenmen yeterli, gerisini öğrenmeye çalışma."
"Neden? Isırıyor mu?"
Miray gözlerini devirdi.
"Sadece söylediklerimi dikkate al. Sonra üzülmeni istemem."
"Merak etme, kendi başımın çaresine bakabilirim."
Miray hafifçe gülümsedi ve arkasını dönerek uzaklaştı.
Karan Arslan.Kimdi bu Karan? Neden bu kadar önemseniyor?
Ardından hoca geldi.
"Günaydın çocuklar aramıza yeni birisi geld-"
Kapı çaldı.
İçeri siyah kot pantolonlu, kıravatı bağlanmamış, dağınık saçlı,esmer bir çocuk girdi
"Kusura bakmayın hocam"
"Bir daha olmasın Karan."
Karan yerine doğru giderken Miray bir anda samimi bir gülümsemeyle
"günaydın aşkım" dedi.
Karan,"Sanada" deyip yerine oturdu
"Evet. Aramıza yeni birisi katıldı Defne Su Demir"
Karan arkasına dönüp beni süzdü ve önüne döndü.

~
Zil çaldığında Melisle birlikte sınıftan çıktık. Koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, bir yandan da kendi arasında konuşuyordu.
Miray'ın söyledikleri hâlâ aklımdaydı.
Karan'dan uzak dur.
Kimdi bu Karan? Okulun sahibi falan mıydı?
Düşüncelerime dalmış bir şekilde yürürken aniden biriyle çarpıştım. Elimdeki kitaplar yere saçıldı.
"Önüne baksana!" dedim, eğilip kitaplarımı toplarken.
Karşımdaki kişi hiç acele etmeden ellerini cebine soktu.
"İlginç. Genelde insanlar önce özür diler."
Başımı kaldırdım. Karşımda Karan vardı.Etrafımızdaki birkaç kişi durmuş bizi izliyordu.
"Genelde insanlar da yürürken önüne bakar," dedim.
hafifçe gülümsedi.
"Yeni kızsın, değil mi?"
"Bu okulda herkesin birbirine aynı soruyu sorması zorunlu mu?"
Kaşını kaldırdı.
"Dilinin biraz uzun olduğunu duymuştum."
"Ben de insanların kendilerini fazla önemsediklerini duymuştum. Sanırım ikimiz de duyduklarımızı doğruladık."
Yanındaki çocuklardan biri gülmemek için kendini zor tutuyordu. Karşımdaki ise hâlâ gülümsüyordu.
"Bir dahakine kiminle nasıl konuşacağına biraz daha dikkat et yeni kız."
"İsmim Defne"
Beni süzüp arkadaşlarıyla gülüştü ve gitti.
Uyuz şey.
KARAN;
Defne'nin arkasından birkaç saniye baktım. Ardından yanımdaki Mert'in kahkahasıyla düşüncelerimden sıyrıldım.
"Olum, bu kız sana fena sardı galiba."
Gözlerimi ona çevirdim.
"Ne saçmalıyorsun?"
"Ne bileyim? Normalde biri sana böyle cevap verdiğinde çoktan susturmuş olurdun."
Omuz silktim.
"Yeni kız işte. Biraz fazla cesur."
Mert sırıtarak diğerlerine baktı.
"İddiayı hatırlıyorsun, değil mi?"
Yüzümdeki gülümseme kayboldu.
"Unutmadım."
"Ee? Ne zaman başlıyoruz?"
Arkamı dönüp Defne'nin az önce kaybolduğu koridora baktım.
"Zaten başladık."