2 BÖLÜM;İLK HAMLE

Son dersin bitmesiyle birlikte çantamı toparlayıp sınıftan çıktım. Eliz bugün erken çıkmak zorunda olduğu için okul kapısına tek başıma yürüyordum.
Tam merdivenlerden inerken tanıdık bir ses duydum.
"Yeni kız!"
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Yine mi bu?
Arkamı döndüğümde Karan, elleri cebinde bana doğru yürüyordu.
"Benimle mi konuşuyorsun?" dedim.
"Etrafımda başka yeni kız göremiyorum."
"Ne yazık ki ben de etrafımda başka kendini beğenmiş göremiyorum."
Dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Her konuşmamızda beni etkilemeye mi çalışıyorsun?"
"Merak etme, o kadar boş vaktim yok."
Yanıma kadar geldi.
"Nereye gidiyorsun?"
"Evime. Genelde insanlar okuldan sonra evlerine gider."
"İstersen bırakabilirim."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Sen?"
"Ben."
"Bir anda bu kadar yardımsever olmanın sebebi ne?"
Karan hafifçe güldü.
"Belki de seni tanımak istiyorumdur."
Bir an sustum. Sonra çantamı omzuma düzelttim.
"Önce kendini tanı. Sonra başkalarını tanımaya geçersin."
Yanından geçip giderken arkamdan seslendi.
"Yarın görüşürüz, Defne."
Adımlarımı yavaşlatmadan cevap verdim.
"Umarım görüşmeyiz."
Eve geldiğimde hemen odama çıktım ve üzerimi değiştirip yatağa yattım
Çok garip bir gündü. Ardından telefonumdan bildirim geldi. Bir tane daha ve bir tane daha
Whattsap;
bilinmeyen numara:Defnee Melis ben.
bilinmeyen numara:Selam yeni kız,haber?
Bu Karanın amacı neydi neden benimle ilgileniyordu,
Defne: Numaramı nereden buldun?
Karan: Merhaba demek yok mu?
Defne: Önce soruma cevap ver.
Karan: Bu kadar meraklı olman hoşuma gitti.
Defne: Kendini bu kadar önemsemen de ayrı bir yetenek.
Karan: Güzel. Demek mesajlaşırken de böylesin.
Defne: Seninle mesajlaşmak gibi bir planım yoktu.
Karan: Ama şu an benimle mesajlaşıyorsun.
Telefonu yatağa bırakıp gözlerimi devirdim.
Bu çocuğun gerçekten başka işi yok muydu?
Telefonum yeniden titredi.
Karan: Ne yapıyorsun?
Defne: Sana cevap vermemeye çalışıyorum.
Karan: Pek başarılı sayılmazsın.
Defne: Bir daha yazmazsan daha başarılı olabilirim.
Karan: Aşağıdayım.
Mesajı okuyunca doğrulup pencereye baktım.
Defne: Ne?
Karan: Aşağı in.
Defne: Sen ciddi misin?
Karan: Genelde bu kadar kısa sürede bu kadar soru sormazlar.
Defne: Ben de genelde tanımadığım insanların peşinden aşağı inmem.
Karan: Az önce tanıştık sayılır.
Defne: Bence sayılmayız.
Karan: Beş dakikanı istiyorum, Defne.
Bir süre ekrana baktım. Sonra perdeyi aralayıp aşağıya göz attım.
Sokağın karşısında siyah bir araba duruyordu. Arabanın yanında, telefonuyla ilgilenen birini gördüm.
Karan.
Gerçekten gelmişti.
Telefonuma yeniden baktım.
Karan: Hâlâ bekliyorum.
İçimden derin bir nefes verdim.
Defne: Beş dakika. Bir saniye bile fazla değil.
Karan: Anlaştık.
Telefonu komodinin üzerine bırakıp üzerime bir hırka aldım.
Bu çocuğun ne istediğini gerçekten merak etmeye başlamıştım.
Aşağı indigimde binadaydı.
"Amacın ne senin ya?" Deyip söylenmeye başladım.
Sırıttı ve çantasından kitap çıkardı.
"Okulda unutmuşsun"
"Yarında verebilirdin evime kadar bunun içinmi geldin işsizmisin?"
Kahkaha attı.
"Belki de seni görmek istemişimdir."
"Çok komik. Başka?"
"Her söylediğime bir cevap bulmak zorunda mısın?"
"Sen her dakika konuşmak zorunda mısın?"
"Bence sen benimle konuşmaktan hoşlanıyorsun."
"Kendini kandırmaya devam et."
Bir anda kapının şifresini birisi açmaya başladı bu kişi babamdı. İşten gelmişti ve beni burda bu halde görmemeliydi Karan'ı kolundan tutup hızla merdivenlerin arkasına sakladım kendimde saklandım.
"Noluyo"
"Sus" deyip,
Sessiz olması için elimle ağzını kapattım merdivenin boşluğundan babama baktım asansörü çağırmıştı bekliyordu Karan ise anlam vermeye çalışırcasına bana bakıyordu. Asansör geldi ve babam bindi. Karana döndüğümde çok yakındık koyu kahve gözleri gözlerimle buluştu sonra aniden elimi ağzından çektim
Bir süre birbirimize baktık. İlk konuşan o oldu.
"Vay canına."
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Demek benden utanıyorsun."
Gözlerimi devirdim.
"Senden utanacak değilim. Babamın seni burada görmesini istemiyorum."
"Aramızda bir şey mi var da baban görmemeli?"
"Sen gerçekten susmayı bilmiyor musun?"
Gülümsemesi biraz daha genişledi.
"Az önce ağzımı kapatan sendin ama."
Yüzümün ısındığını hissedince hemen bir adım geri çekildim.
"Her neyse. Kitabımı verdiğine göre gidebilirsin."
"Bir teşekkür bile yok mu?"
"Kapıya kadar gelmiş olman yeterince büyük bir teşekkür."
Başını iki yana sallayıp güldü.
"Seninle uğraşmak gerçekten eğlenceli."
"Benim için aynı şeyi söyleyemeyeceğim."
Merdivenlerden çıkmaya yöneldiğim sırada arkamdan seslendi.
"Defne!"
İstemeye istemeye döndüm.
"Ne var?"
"Yarın görüşürüz."
"Umarım görmeyiz."
"Ben pek öyle düşünmüyorum."
Cevap vermeden arkamı döndüm ve merdivenleri çıkmaya başladım.
O gece yatağıma yattığımda aklım hala bir kaç dakika önce yaşananlardaydı.

~
Alarmım çaldı. Annemler çoktan evden çıkmıştı hızla yataktan kalkıp eteğimle formamı giydim.
Kahverengi uzun saçlarımı tarayıp siyah Converselerimi giyip evden çıktım.
Okula girdiğimde herkes bir telefonuna bir de bana bakıyordu anlam verememiştim. Umursamayıp merdivenden çıkarken mirayla göz göze geldim bı anda sınırlı bir şekilde hizli adımlarla yanıma geldi
"Dünkü konuşmamızı çok ciddiye almadın heralde sen Defnecim."
"Ne diyosu-" derken yanındaki iki kız kollarımdan tutup beni Mirayın peşinden sürüklediler.
"BIRAKSANIZA BENİ BIRAKIN!"
herkes bana bakıyordu beni en alt katta küçük bir depoya götürdüler ve içeri attılar
"Yaptıklarından ders çıkar biraz yeni kız!"
Deyip depoyu kilitledi
Kapkaranlık ve çok küçüktü ayrıca çok tozluydu
Ve benim astımım vardı. Hızla çantamda astım ilacımı aradım
"Kahretsin unutmuşum!"