KARAKTERİN SESSİZ GÜCÜ

Bir gün neden bu kadar sessizim diye düşünürken , kafama takılan sorular oldu..
Sessiz insanlar değersiz midir?
Sessiz insanlar hep üçüncü mü olurlar?
Sessiz insanlar zayıf mıdır?
Sessiz insanlar bir ortamda aranan değil de aranmayan, olsa da olur olmasa da olur elemanlar mıdır?
Sessiz insanlar harcananlar mıdır?
Sessiz insanlar nasıl olsa cepte midir?
Sessiz insanlar akla ilk gelen değil de son gelenler midir?
Sessiz insanlar işe yaramayanlar mıdır?
Sessiz insanlar sevilmeyen insanlar mıdır?
Diye aklımda deli sorular, düşünceler, hüzün ve merak içerisinde aklımı da kalbimi de bırakmamaya başladı. Sonra bir cümleye tevafuk ettim:''Sessiz insanlar değersiz insanlar değildir. Bazı insanlar hızlı konuşur çok konuşur içi boştur. Bazı insanlar geç konuşur ama söylediği kalır..''
İşte o zaman tamam dedim , sessiz insanında sesi çıkabilirmiş.Çünkü insan bazen kendi içinde yıllarca sessiz kaldığı için sesim hiç çıkmayacak sanabilir, böyle olması bunun hiç açılmayacağı anlamına gelmez.
İnsan yedisinde ne yaşadı yetmişinde ne yaşadı, neler ile sınandı, ne imtihanlar onu içine kapanık yaptı da sustu bilinmez.Bildiğim bir şey var ki konuşmak için kusursuz olmak gerekmiyor.Konuşmak için korkma , doğruyu söylemek için çekinme, eleştirilmekten mi korkuyorsun, dalga geçilip sana gülmelerinden mi? Her neyden çekiniyorsan çekin bir kenara bırak , hangi sıfatı taşıyorsan taşı,ister anne ol , ister baba, ister talebe ol, ister hoca, ister amir ol , ister memur , ne olursan ol birilerine bir şeyler anlatmak isterken düşünüldüğü kadar kusursuz olman şart değil, hata da yapabilirsin, kekeleyedebilirsin, saçmalayadabilirsin, sen mükemmel değilsin, bende mükemmel değilim, kimse mükemmel değil olmak zorunda da değiliz , unutma..Konuşurken anlatmak istediğin şeyler doğru mu o önemli, samimi misin o önemli, niyetin düzgün mü , halis mi o önemli. Kendini insanların gözünde değerli olmak için bir şeyler yapmaya veya onların gözünden düşmemek için bir şeyler yapmamaya endekslersen hikayen konuşurken de yarım kalır, susarken de yarım kalır.. İnsanoğlu kendini kusursuz sanarken başkalarında arar kusuru. Bu dünya durağı adeta bir pazar gibi, ne kadar malın, mülkün, paran, sermayen, olursa olsun yaratılmışları razı etmek için Yaradanı unutursan , bir gün o razı etmeye çalıştıkların seni bozuk para gibi harcarlar. Bu dünyadan iz bırakarak geçmek istiyorsan şayet; sessiz de olsan sesini yanlış olanları bağırarak kullananlar gibi değil de , doğruyu sessizce yaparak, sessiz de olsan doğruyu yaparak, gücünü kimsenin görmediği yerde de doğru için kullanarak, kalabalıkların övgüsü ile değil de, vicdanının övgüsüyle büyüyerek, fırtınada kök salmış bir ağaç gibi karakter sahibi, müstakim yolda dimdik ilerleyen bir insan olarak, karakterin sesi çoğu zaman duyulmaz evet ama bu duruşunun etkisi uzun süre hissedilir.Ne demiş büyüklerimiz:

''Seyyiat insana nefs-i kemterininden gelir,
Her hacalet ademe su-i karininden gelir,
İzzet-ü zatı mekana hep mekininden gelir,
İstikamet müstakimü'l-ha dininden gelir,
Müstakim ol Hazreti Allah utandırmaz seni..''

Yaa işte ne varsa büyüklerin sözlerinde var, bir çıkış yolu, bir anahtar, gibi değil mi ? Bunu sende bir düşün, sen nasıl bir insansın bi müteala et..