ÇAY KOYDA, YOLUN BANA ÇIKAN KISMI: ''HİDAYET'TEN KONUŞALIM..''

İnsan kendisine benzeyen insanların hikayelerini okuyunca veya dinleyince, ruhuna dokunan o mısraların refakatinde adeta bir soluklanma hissediyor. Kendinden bir iz bulunca, kedinin fareyi gözünü hiç kırpmadan izlemesi gibi, arkasına yaslanıp, gözleri dolu onu dinliyor ya da okuyor. Çünkü kişinin kendisini bulma yolunda bu tanıdık durak, o kimse için pahabiçilemez bir fırsat oluyor. İşte benimde bu yolda kendimden izler bulduğum insanlar, kitaplar, kelimeler oldu. Bir olay, bir kırılma, bir hüzün, bir düşünce, bir kelime bile insana dokunursa o insan eskisi gibi olur mu hiç, olmaz.. Sözü uzatmadan, al çayını eline, yaslan arkana, ayetlerin, hadislerin ışığında seninde ruhuna dokunacak mısralar refakatinde, karanlıktan aydınlığa uzanan yolculuğumuzu konuşalım..
''Gönülden gönüle yol var Halila,
Minel kalbi ilel kalbi sebila,
Mu'an'an yed anın içindir delila,
Tarikatta bu şart oldu celila,
Kabalıktan geçüp Hakk'a gidelim,
Cemali ba kemale seyr idelim..''
(Risale-i Kudsiyye Beyt 139)

Samimi, içten, gönül kırıklığı ile gönülden edilen bir dua insanın dönüm noktası oluyor da çok sonra fark ediyor insan ya da yoldan geçen hiç tanımadığın insanların duaları ya da bilmediğin, yapamadığın ama gıpta ile baktıkların, yolunu o kadar değiştiriyor ki , biri sana elbise vermişte bu bana olmaz deyip yine de bir denemek için giymişsin üzerine cuk oturmuş gibi o elbiseyi senelerce sen giymişsin gibi.. Yabancısın ama bir o kadar da tanıdık, aileden gibi bir his.. Fıtrat...
''Her doğan çocuk fıtrat üzere doğar. Sonra anne ve babası onu Hristiyan , Yahudi veya Mecusi yapar..'' Hadis-i Şerif

Yani insan zaten yaratılışı itibariyle tertemiz, hakikate yatkın bir kalple dünyaya gelir ve o kalp eğer fıtratına uygun yetişmez ise ailesinin yanında bile olsa gurbette hisseder kendini.. Belki kendisi bilmez ama ruhu arar fıtratını..

''Öyleyse yüzünü, Allah'ın insanları üzerinde yarattığı fıtrata çevir..'' (Rum Suresi / 30.Ayet)

Ruhu aç, kalbi yorgun, gönlü mahzun kardeşlerime selam olsun , yalnız değilsiniz..
Gönlümün mahzun , kalbimin kırık , başımın bedenimin üzerinde mi değil mi anlamadığım zamanlar o kadar içten bir dua etmiştim ki benim de haberim yok, ancak o duanın kabulüne şahit olduğumu anladığım zaman ; ''Allah'ım ne büyüksün, beni bana bırakmadın, sen vazgeçsende ben senden geçmem der gibi, gönlümü tuttun, elimden o kuyunun dibinden , o uçurumun kenarından çeker gibi.. İncir çekirdeğini doldurmayacak sebepler neticesinde gelgitler ile yaşayıp, zahirde yüzmeden suda boğulduğum anda çektin çıkardın beni..'' dedim. Kalbin kırık iken Rabbine daha yakınsın unutma, oda neden çünkü kalbi kırık, gönlü mahzun, boynu bükük insan Allah'a yönelirse, hiç şüphesiz ki Mevla Teala da o kulunun duasına icabet eder. Kuşlara bile yolunu gösteren Allah seni yolsuz mu bırakır kardeşim, sen acziyetini dua etmeye, tevazuya ve Rabbine yönelmeye, O'na sığınmaya kullanırsan şah damarından bile yakın olan Mevla Teala seni hiç Rabbisinin birtanesini yolsuz mu koyar.. Omuzunda birikmiş dert yüklerinin ağırlığı seni koskoca dünyada sadece sen varmışsın gibi hissettirebilir. Artık kendin bile kendine ağır gelirsin de fark etmezsin..İşte o krizi neye çevirdiğin çok önemli, sen o kriz anında ne yaptın? Rabbine mi yöneldin yoksa başka şeylere mi? O krizde rotanı neye çevirdin?

''Bir anlık samimi bir dönüş yılların gafletini geride bırakabilir..''

Ne demiş büyüklerimiz; ''İnsan beşer, beşer şaşar, hata işler, üçer beşer..''

Yıllarca doğru bildiğini sandığın ama aslında eksik bir fanusun içinde yaşamış olabilirsin, hatalar silsilesinden başını kaldırmamış olabilirsin, çevren, hayatın seni deniz sanıp girdiğin ama aslında bataklık gibi çekmiş olabilir, samimi bir dua seni hidayeti nasip eden Mevla Teala'ya götürebilir.
Gözlük kullananlar bunu çok iyi bilir ki hele bir de numarası büyükse, gözlüğü bir çıkarsın hayatı kararır resmen, her şey bulanık, her şey belirsiz, net hiçbir şey yok, göremez ama gözlüğü bir taksın hayatı aydınlanır, sanki yıllarca karanlık bir odada yaşamış, ışığı açmayı unutmuş da biri sağolsun açıvermiş gibi olur gözlüğü çıkarıp takınca. Kafa gözünü söyledim şimdi ben sana, bir de kalbin gözünü düşün..İşte hidayet yolu da zahir olan gözünün değil de kalbin görmeye başlamasıdır. Kalbinin o doğduğun fıtrat yolculuğuna çıkmasıdır. Gözlüğü takınca nasıl ki dünyan karanlıktan aydınlığa doğru yola çıkıyor, sen Rabbine yönelince de kalbin, ruhun, bedenin asıl yolun sahibine ulaşmak için, o kapıyı açmak için, fıtratına dönmek için yola çıkıyor..Rabbim dilerse karanlığını aydın eder sen aramasını bil; ''Aramakla bulunmaz, ama bulanlar ancak arayanlardır.'' Bayezid-i Bistami Hazretleri (Kuddise Sırruhu)

Resmiyetten uzak dertleştiğimiz şu satırlarda benim de hidayeti bulmam kırık bir kalp ile edilen dua ile başladı. Onu da nasip eden Mevla Teala (Celle Celaluhu) . Hidayeti bulduran Rabbime hamd olsun, yarattığı, yaratıyor olduğu ve yaratacağı varlıklar adedince..
İnsan zaman zaman tökezleyebilir, hatalar yapabilir, hatta yapmam dediklerini bile yapabilir. Şaşmam dersin şaşarsın, düşmem dersin düşersin. Ne iyi şeyi yapıyorsan Rabbinden bil kendinden bilme ! Ne kötü bir iş yapıyorsan da kendinden bil , Rabbinden bilme.Yani Rabbim bu günahı, yanlışı yapmamı kaderime yazmış bende o yüzden yaptım deyip de bir daha yanlışa düşme! Rabbin senin o yanlışı yapacağını biliyordu zaten ki öyle yazdı. Şu örnek tam buraya uygun düşüyor. Hava durumunu takip ediyorsun, orada birkaç günün hava şartlarını görüyorsun, peki hava , orada güneşli yazdığı için mi güneşli oldu , hayır! Hava şartlarını bilen uzmanlar, onu inceleyip güneşli olacağını önceden tespit ettikleri için öyle yazarlar. Yani yazıldığı için gerçekleşmez, gerçekleşeceği bilindiği için yazılır. Allah (Celle Celaluhu) geleceği bildiği için kaderde yazılıdır, kader de yazılı olduğu için insanlar o filleri yapmak zorunda kalmaz. Tabi bu bir benzetmedir. Allah'ın ilmi eksiksizdir, O'nun ilminde hiçbir noksan düşünülemez, insanların bilgisi burada tahmine dayanır yani yanılma payları vardır.Çaylar soğudu okurken değil mi? Bir nefeste okuduklarımız, bir kalem de yazdıklarımız, bir yaşayışla hemencik yaşanıp geçilmiyor, bir çay soğutumluk vakitlerde geçip gitmiyor ama Rabbine yönelince ne oluyor biliyor musun ? Yükün hafifliyor, kalbin ferahlıyor, sabrın büyüyor, acın belki aynı kalsa da kalbin güçleniyor, işte o zaman kalbindeki dertler, tasalar, günahlarının izi olan siyahlıklar Allah dedikçe tek tek yerini iyiye, güzelliğe bırakıyor.
Hidayet yolunu buldun, istikamet üzeresin peki her şey bitti mi? Hayır . Bu yolda çetin, imtihanlar, zorluklar, tökezlemeler, sabır gerektiren duraklar var, hakikatin de bir mücadelesi olur elbette. Fakat sen O'na sığındıkça yalnız kalmazsın . Yolun zorlaşsa da yardımcın Allah Azze ve Celle olur. Düştüğünde kaldıran, yorulduğunda güç veren..En büyük dayanağın Allah Azze ve Celle..Vesselam...