EY GÜZEL KARDEŞİM;

Bazen içini dökecek kimseyi bulamazsın, belki bulursun ama dinleyen çok azdır, dinler gibi dururlar sıra bana gelse de anlatsam diye ya da içini döktüğün şeyler karşı tarafa küçük gelir, boşver derler, senden daha kötüleri var derler, bunu mu dert ettin derler, derler de derler , sen en sonunda anlattığına da pişman olursun, bir de üstüne kendini suçlu hissedersin ve böyle böyle susmayı öğrenirsin. İnsanın etrafı kalabalıktır belki ama o kalabalık içinde insan kendi gerçeğini bulmak için susar. O kalabalığın içinde kendiyle dertleşir, o kalabalığın içinde en güvenilir sırdaş kendin olursun, o kalabalığın içinde en uzun sohbeti kendin ile yaparsın, herkese anlattığın dertler azalır, kendine anlattığın dertler anlaşılır olur. Çünkü bazen bazı yaraları dışarıdaki insanlar değil de, insanın kendi sesi sarar, o ses sana neler söylettiriyor onu düşün, o yarayı sarmak için o iç sesin nereye yöneliyor onu düşün . İçini dökecek kimseyi bulamayıp kendine anlatmaya başladığın zaman , işte o zaman anlarsın insanın en ağır yükü de , en güvenli sığınağı da yine kendisidir. Çünkü kendini bilen , kendini bulan Rabbini bilir, Rabbini bulur. Rabbini bulan, Rabbini bilen kendisini bilir, kendisini bulur. Yine kendin ile dertleştiğin bir gün bu satırları okuyor olursan bil ki ruhuna misafir olmaya , derdin ile dertlenmeye , anlaşılmadığını düşündüğün o an seni anlamaya gelmişim gibi düşün. Biliyorum ki sende de bende de ve birçok kişide içinde kendisinin bile bilmediği bir ben vardır.
Büyüklerimiz ne kadar güzel söylemişler;

''Gamına gamlanıp olma mahzun,
Demine demlenip olma mağrur,
Ne dem baki ne gam baki,
O zaman yeniden başlama vakti..''

Seninle beraber başlayalım mı o zaman içimize yolculuk etmeye.. Haydi Bismillah..