İLK ADIM SON ADIMDAN DAHA TEHLİKELİDİR!

İLK ADIM NEDEN BU KADAR ÖNEMLİ?

Mebde ve Mead yani başlangıç ve son.. Çoğu zaman neticeye bakarız cümleten, hatta hani derlerya halk arasında haticeye bakma neticeye bak yani sebeplere bakma olana bak diye. Aslında öyle değil o sona gelinceye kadar olan adımlar daha mühim çünkü o adımlar olmasaydı ve hatta o ilk adım olmasaydı o son olur muydu? Bir ağacı düşünün, bir tohum olmasaydı o ağaca dönüşür müydü? Yani bir tohum nasıl ağaca dönüşüyorsa ilk tercih, ilk karar, ilk adımda karaktere dönüşür. O yüzden her ne şeye başlayacaksak o ilk adım bir sonraki adımları takip edecektir.

KÜÇÜK TAVİZLER BÜYÜK KİMLİKLER OLUŞTURUR..

Bir davranış ve o ilk adım insanı farklı bir yola kapı açan anahtardır belki, belki de sonu uçurum olan yolun kapısı...O nedenle bir davranış tekrarlandıkça karaktere dönüşürken, insan yavaş yavaş yaptığı seçimlere benzemeye başlar, bu iyi yönde olabilir kötü yönde de.. İyi yöndeyse ne ala ama ya kötü yöndeyse ki zaten bu başlıkta daha çok onu konuşacağız.. Şöyle bir baktığımızda gerek kendi hayatımızda gerek çevremizdeki insanların hayatında, genelde olan her kötü sonuç o tek cümleden ibaret değil mi ? ''BİR KEREDEN BİR ŞEY OLMAZ!'' Bir günah işlemenin en tehlikeli yanı bu yalandır. O cümle sayesinde o günah bir anda sana normal gelir ve nefsin en tehlikeli mazeret üretme aracı olur, o tek cümle..

VİCDANIN İLK SESİ

Vicdanın o ilk tavizden sonra bir rahatsız olur, yaparken normal gelir ama yaptıktan sonra vicdanın o kadar rahatsız olur ki karamsarlığa düşersin, ben nasıl yaptım, nasıl bir insanım, benden adam olmaz gibi gibi cümleler içini kemirir durur.. Her yeni günahın, hatanın, yanlışın ilk adımında vicdanın böyle hisseder.Ama o vicdan susturulunca ne olur ? Sen kendini kötü hissettinya şimdi nefsin seni haklı çıkaracak bahaneler üretmeye başlar artık, ne var canım şimdi herkes yapıyor, hangi çağda yaşıyoruz, böyle olmazsan çevren seni dışlar, böyle böyle nefsin seni haklı çıkarmak için konuşmaya başlar bu sefer ve devamında da o ilk yanlışta sızlayan vicdanın yavaş yavaş susmaya başlar..

HİÇ KİMSE BÜYÜK BİR YANLIŞA BİR ANDA DÜŞMEZ!

Büyük hatalar, büyük yanlışlar, büyük günahlar o küçük tavizlerin, ertelenen tövbelerin, önemsenmeyen seçimlerin, bir kereden bir şey olmaz diyerek atılan ilk adımların sonucudur. Şeytan büyük günah işlememeye dikkat eden insanlara çoğu zaman büyük günahlarla değil de küçük tavizlerle yaklaşır . Mesela şu an sigara içen bir insan ilk nasıl içmeye başlamıştır sence ? Lise çağlarında ise arkadaş çevresinde görüp onların yanında iken onlar o sigarayı içerken ya özenir oda ister ya da arkadaşları der al sende bir kere dene ne olacak sanki diye başlatırlar seni şu an tiryaki olduğun, kullanmadığında başına ağrılar giren o alışkanlığa..(Allah muhafaza)

Telefonundan ya da televizyonundan haram bir görüntü açıyorsun sadece birkaç saniye bakacağım diye ve sonra o an bunun hayatını değiştirecek ilk adım olduğunu kestiremiyorsun. Ya da ne oluyor mesela bugün sabah alarm çalıyor ve bugünde kalkamayacağım (haşa) yarın başlarım diye sabah namazını kaçırdığın için bütün namaz vakitlerine başlayamıyorsun. Yarın başlarımlar, dört dörtlük yapma güdüsü, ertelemeler, bir kereden bir şey olmazlar, alışkanlığa dönüşen ilk adımlar, tekrarlar, hepsi o masum görünen ilk adım yüzünden.. SON ADIM İLK ADIMININ GÖLGESİDİR. Asla bırakmaz seni gölge misali sağında solunda önünde arkanda hep takipte.. Vicdanın sana ilk uyarısını verir, sen tekrarladıkça artık o sıradanlaşır, alışkanlık kazanır, karaktere dönüşür.

Kalp katılaşır, sessizleşir, bir zamanlar rahatsız olup yaptığın o günah senin hayatın olur, senden bir parça gibi olur.. Sonra insan düştüğünü de fark etmez, kalbinin sana farkettirmeden sessizce katılaştığı gibi düşüşün de sessiz olur ve sonucunda da kapkatı bir insan olup manen duyarsızlaşırsın.. Uçurumun kenarına koşarak gelmez bir insan yürüyerek gelir.. Çünkü son adım zaten bir sonuçtur, ilk adım ise o sonucu doğuran başlangıçtır. Büyük günahı, büyük yanlışları rahatça yapmaktan, yapanlardan bahsetmedik o zaten ayrı bir olay, biz burada sinsice ve genelde insanın büyük günahlardan değil de küçük gördüğü ilk tavizlerden sonra değişmeye başladığı süreçten bahsettik.

Bir işe başlayacağında, nefsinin isteyip de bir şey yapmak istediğinde veya bir karar vermek durumunda kaldığında, iki elini de uzat bir taraf Peygamber Efendimiz (Aleyhisselam) olsun bir tarafta şeytan, yapacağın şeyi söyle ve hangi elinin o işi yapacağına karar ver, o yapacağın işi Peygamber Efendimiz yapar mıydı , iyi ve güzel bir mevzuysa zaten belli , ama yapacağın işi şeytan rahatlıkla yapar, yaptırır konulu bir işse o şeyi yapmaktan uzak dur. Söylemek, klavye mücahitliği yapmak, vaaz vermek çok kolay, iş ise icraatte.. Hepimizin sorumlu olduğu ve zaman zaman düştüğü bir konu bu, ilk adımlarımız dünyada da ahirette de iyilik güzelliğe mi çıkıyor yoksa kötülük ve karanlığa mı ? İbadet yönünden o kadar rahat tavizler veriyoruz ki miras çıksa birine parasını kuruşu kuruşuna almak ister hiç tavizsiz, paranı sayarlar da verirler aa olur mu kardeşim ben saydım bak böyle çıktı sen tekrar say, dünya menfaatlerimiz konusunda dibine kadar isteriz, yaparız.. Yemeğin tuzundan bile taviz vermeyiz, karnı açsa bir insanın tuzuna falan bakmaz yer demi, yok ama tuzsuz da yenmez ki canım denir.. Erteleriz, mesela bugün yapacağımız iyi bir işi yarına erteler dururuz ve o yarın ne hikmetse bir türlü gelmez. Namazlarımın hepsini tastamam bugün kılmaya başlayacağım deyip, alarmı kapatıp kalkamadığımız sabah namazının faturasını diğer vakitlerde öder, onları da canım hepsini, hepsini beraber başlayacağım yarın diye o yarını bekler dururuz.. Bugün hata işleriz yarınımız garanti gibi tövbeyi bile yarın yaparım diye erteleriz.. Cümleten öyleyiz hangi konularda olursa olsun herkesin vardır nefsiyle cebelleştiği, ilk adımı atıp pişman olup ama yine de o tekrarlara düştüğü konular.. Ama unutmamamız gereken bir konuda var ki dönüş kapısı hala açık, Rabbim hiçbirimize günahlarımızla, yanlışlarımızla, o verdiğimiz tavizlerlerle muamele etmesin, rahmetiyle muamele etsin...AMİN.