Bölümler 5Şu an: 1. 'TEKRAR AŞIK OLMAK'
- 1 1. 'TEKRAR AŞIK OLMAK'399 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2. 'ŞİFRE OMPHALE'298 kelime
- 3 3. 'YERÇEKİMİ'386 kelime
- 4 4. 'MÜHÜRLÜ KALP'406 kelime
- 5 5. 'LOKİ'294 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm Şarkısı: Sezen Aksu - Yeter
Gözlerimi açınca karanlık gece beni karşıladı. Hiçbir şey hatırlamıyordum. Sadece ismimin Lidya olduğunu öğrenmiştim.
Hastanede dört yıl komada kaldığım söylendi.
Bir adamın talimatı olduğunu ve ona haber vermeleri gerektiğini söyleyip çıkmama izin vermediler ama ben kaçtım.
Şimdi buradayım. Sahilde bir bankta, hastane önlüğüyle oturuyorum. İnsanlar beni şaşkınlıkla süzüyor.
Yolu biliyordum. Belli ki bu şehirde yaşamıştım.
Boş gözlerle sahili izlerken omzuma konulan ceketle irkildim. Arkamdan bir el, kahve uzattı.
Arkama dönünce genç bir adam gördüm. "Kahveni nasıl seversin bilmem ama,"
Gözlerimin içine bakıyordu. "Böyle seveceğin içime doğdu."
Kahveyi aldım. Omzumdaki sıcak ceketten gelen koku kalbimi hızlandırdı.
Adam yanıma oturunca kahveden bir yudum aldım. Şekerli latte tadıyla dudağım yana kaydı. "Bunu seviyormuşum."
Adam kaşlarını çattı. "O ne demek?"
Kafamı eğdim. "Hafızamı kaybettim. Komadaymışım dört senedir."
Adam işaret parmağını bana uzattı. "Sen hastaneden mi kaçtın? O yüzden hastane önlüğüylesin."
Kafamı salladım hafifçe.
Adam denize bakarken konuştu. "Belki unutmak, Tanrı'nın sana verdiği bir şanstır."
"Böyle şans mı olur? Kim olduğumu bile bilmiyorum."
"Hatırlayacakların kötü de olabilir. Yarı yarıya ihtimal var. Düşünsene," nefes verdi. "Her şeyin silindi. Pişmanlıkların, üzüntülerin."
Omzumdaki sıcak ceket ve kahve iyi gelmişti.
"Yeniden keşfedebilirsin, yaşayabilirsin, biriktirebilirsin." Dedi.
Konuşmaya devam etti. "İnsanlar bazen sevdiği bir filmi unutmak isterler. Neden?"
Omuz silktim.
"Yeniden izleyip aynı heyecanı yaşamak için. Veya,"
Kahvesinden bir yudum aldı. "Kitap. Ve hatta insanlar."
"İnsanlar mı?"
"İnsanlar." Kalın sesini kıstı. "Bazen birini o kadar seversin ki,"
Koyu gözleri gözlerimdeyken yutkundum. "Onunla tekrar tanışmak istersin. Tekrar yaşamak. Tekrar,"
Gözleri saniyelik olarak dudağıma kaydı. "Aşık olmak."
Kahveden bir yudum aldım ve cekete dokundum. "Bu koku çok tanıdık. Daha önce duymuş olmalıyım."
"İmkansız. Bu koku sadece bana özel üretiliyor. Dünyada başka kimsede yok."
Dudaklarım aralandı. "Nasıl yani? Nereden tanıyorum o zaman?"
"Buna şaşırma." Dedi gözlerime bakarken. "Shakespeare, 'gökte ve yerde, aklımızın hayal bile edemeyeceği daha nice sırlar vardır' der. Bazı ruhlar bu dünyaya gelmeden önce tanışır. Senin,"
Sesini kıstı. "Yabancılık çekmemen bundan."
Cevap vermedim. Bir süre denizi izledikten sonra konuştu.
"Belki de Zeus’un ikiye böldüğü o ruhlardan biriyiz. Kim bilir, belki de asırlardır birbirini arayan iki yarım parçayız."
Adama döndüm. "Tiyatrocu gibi konuştun. Bir oyundan mı ezberledin?"
Kaşlarını çattı. "Hayır. Sana öyle mi geldi?" Kafasını yana eğdi. "Sadece ezberimde kalan eski bir satır."
Karan'ı kokusunu duyduğum anda hatırlamıştım ama ona belli etmedim.
Bir insanı en savunmasız bırakan şey, karşısındakini hafife almasıydı.
🌑
Karan içinden şöyle geçirdi. 'Demek oyun oynamak istiyorsun Kraliçe.'
Lidya'nın tavırlarından, cümlelerinden hatırladığını anlamıştı.
Bölüm etkileşimi
