HER ŞEYİNİ ÖZLEDİM HER ŞEYİMİ ÖZLEDİM BÖLUM3

Gözlerim yanarken zar zor açmıştım . Bedenim ağırlaşmıştı sanki benim bedenim değildi . Etrafı incelemeye çalışırken burnuma yakıcı alkol ve serum kokusu gelirken dudaklarımdan tek bir kelime nefes gibi çıkmıştı
"Lia"
Kapının açılmasıyla gelen doktora odağımı vererek konuştum
" Lia nerede , gördünüz mü onu hiç "
Doktor Bey "Lavinya, sakin ol. Lia nerede bilmiyoruz ama sen 5 aydır buradasın. Evinizde geçirdiğiniz o olay gecesinden beri komadaydın. Geçirdiğin ağır beyin travması yüzünden zihnin sana oyunlar oynuyor olabilir."
Sesim çatallanarak " Ne nasıl yani doktor bey bana noldu ? "
"Geçirdiğiniz ağır travmatik şok sonrası beyniniz kendini bir nevi koruma moduna aldı. Derin koma durumundaydınız. 5 aydır hiçbir uyarıcıya yanıt vermiyordunuz .Çok şükür şuan yanımızdasınız."
" Peki kimse gelmedi mi ? Neriman Teyze nerede ?"
" Neriman Hanım'ı bilmiyorum hiç gelmedi öyle biri de buraya . Sizin bir yakınınız mıydı ? "
" Evet tek o vardı . Ama en azından bir kere olsa bile uğramalıydı buraya . "
" Lavinya son kontrolleri yaptıktan sonra istersen çıkabilirsin . Ama kendine dikkat et bu aralar belki aklını karıştıracak sanrılar görebilirsin . " Dedikten sonra doktor beye sadece kafamı sallayabilmiştim.
Son serumumu bitmesini beklerken olanlar yavaş yavaş hatırlamaya başladım . Lia' yı bulmam lazımdı ne olursa olsun o bulacaktım . Hatta şu lanet şeyin banada olmasını sağlamam lazım bir şekilde diye düşünürken bir hemşire hanım girdi .
" Serumunuz bitmiş istediğiniz zaman çıkabilirsiniz . "
Odanın içinde ki küçük dolaba baktığımda tahmin ettiğim gibi hiç bir kıyafet yada bir eşya yoktu . Bu da Neriman Teyze'nin ya da başka birinin gerçekten gelmediğinin kanıtıydı. Odadan çıkıp koridoro doğru geçtim. Katta iki üç tane hemşire vardı. Yürümeye başladığımda arkamdan bir adam bana seslenmişti. Arkama doğru döndüğümde tekerlekli sandalye de oturan , yaşlı bir adam vardı. Bakışlarından sert biri olduğu belliydi hatta yaşlılığına rağmen çenesinin kıvrımlı olmasından dişlerini uzun süreler boyunca sıktığı anlaşılıyordu . Bu ya sinirli birisiydi yada stresli bir yaşamı vardı . O sırada da yaşlı adam da beni süzüyordu . Ve konuşmaya başladı .
-"Lavinya nasılsın kızım ?"
-"Pardon da siz kimsiniz ve beni nereden tanıyorsunuz ? "
Adam bunu cevap veremeden bir hemşire gelip adamı götürmeye geldiğinde sadece birbirimize kısa bir bakış atabilmiştik .

Dışarı çıktığım da hava buz gibiydi . Ellerimi birbirine sürtüp ısınmaya çalışıyordum ki etrafta yine aynı sessizlik ve kasvet vardı . Yolda yürürken nedensizce sanki birinin beni izlediğini hissettim. Ve birden sağ tarafımdan gelen ani korna sesi ile irkildim . Kafamı korkuyla sağa çevirdiğimde arabadan iki tane adam inmişti . Kendi aralarında bilmediğim bir dil ile tartışıyorlardı .Uzun boylu deri ceketli adam beni fark etmiş olacakki bi an duraksamıştı . Ben hâlâ biraz önceki aniden duyduğum korna sesinden sonra kendimi toparlayamamıştım . Sonra bu halimi fark eden diğer adam , şaşırmış şekilde bana bakıyordu . Bı anda toparlanmam gerektiğini hatırladım ve hemen yanlarından uzaklaştım . O ışımaların diğer etkilerinden biride buydu , ani ses ve görüntüye dayanamıyordum . Yerde gördüğüm bı su birinkintisinin yanına gittim. Sadece caddede yanan bir kaç lambanın bazıları da ışıkları gelip gidiyordu . Ona rağmen su birinkintisinde kendime baktım. Ne kadar da yıpranmışım , eskiden gözlerimdeki mutluluğu görebiliyordum ama şimdi daha genç olmama rağmen göz altlarım çökmüştü . Zayıflamıştım , yüzümün beti benzi atmıştı. Yine " öff " ayağa kalktığımda , karşı kaldırımda bir poster dikkatimi çekmişti. Hemen yanına gittim. Elime aldım ve şu yazıları okudum . " SON 100 YILIN DRAMI DEVAM EDİYO
EĞER BU POSTERİ GÖRÜYORSAN OLAYI ÇÖZMEMİZE YARDIM ET
SENİDE ARAMIZDA GÖRMEK ÇOK İSTERİZ "
Ve arkasında şu dipnot vardı . Kırmızı bir kalemle " Herkes bir gün Lotuslanmanın tadını alacaktır ..."

Bedenim ürpermişti bu yazıları okuyunca katılacaktım Lia için yapacaktım .Ama ilk önce üzerimdekileri çıkartmam lazımdı . Bu sefer eve koşarak gitmeye çalıştım . Koşmak hala tam mümkün olmuyordu ama en azından daha hızlı yürümeye çalışıyordum. Evin olduğu sokağa dönünce hiç bir evin ışığının yanmadigini fark ettim.
Eve girer girmez üzerimdekileri çıkartıp duş almak için banyoya ilerledim. Yerler soğuktu , buz gibiydi.Eve uzun zamandan beri kimsenin uğramadığı belliydi . En azından Neriman Teyzenin arada uğradığını düşünmüştüm . Hem gerçekten hastanede de yoktu .
" Hiç mi uğramadı acaba yada o da mı ... Hayır ! O da gitmiş olamaz . Hayır , hayır ya bu kadar olamaz o lanet şey benim hayatımda ki herkesi alamaz . Yapamaz yaa..."
Hıçkıra , hıçkıra ağlamaya başlamıştım yine . Bedenimi daha fazla kaldıramıyordum , bacaklarım bedenimi taşıyamıyordu artık . Banyonun o soğuk fayansına çökünce ağlamam dahada şiddetlenmişti . Zar zor görebildiğim de musluğu açtım . Sıcak su benenimi birazda olsa yumuşatmıştı . İşimi bitirdikten sonra çıkıp odama doğru geçtim .
Odamdaki komidine doğru adımlarken odama bir daha göz attım . Lia korktuğun da hep benim yanıma gelirdi .
"Abla "
demesi yeterdi . Hemen onu kendime çekip beraber yatmaya devam ederdik . Onu çok özlemiştim. Her şeyini özlemiştim . Her şeyimi özlemiştim. ...