4

Sesin geldiği tarafa doğru başımı çevirdim. Sarayın girişindeki merdivenlerden inen Morrigan Lorduna bakıyordum. Alaycı bakışı ve muzip sırıtışı bize yaklaştıkça belli olmaya başladı. Giydiği siyah bol gömleğe rağmen yapılı vücudu belli oluyordu. Lordu olduğu bu karanlık çevreye bembeyaz teni ile hiç uymuyordu. Özellikle cam mavisi gözleri bakanı etkisi altına alıyordu. Son basamaktan inerken “Morrigan’a hoş geldiniz.” diyerek elini uzattı.
Oscar gülümseyerek uzatılan eli sıktı. “Bizi en iyi şekilde ağırlayacağınıza eminim.” dedi.
Cam mavisi gözler bana doğru döndü. “Ben Morrigan Lordu Orpheus, Leydi?”
“Melaena” dedim uzattığı eline doğru uzanarak. Tuttuğu elimi sıkmaktansa dudaklarına götürdü.
“Benim için bir şereftir Leydim. İsminizin layık olduğu topraklardasınız.” konuşmasını sürdürürken elimi hâlâ bırakmamıştı. Muzipçe bana bakarken söylediklerine karşılık sorgular bir şekilde kaşımı kaldırdım. İsmimin anlamıyla bir şeyler ima ediyordu.
“Kralın elçilerinden olmam Astrea’nın güneşine layık olmadığım anlamına gelmiyor Lordum.” dedim. Yanlış anlaşıldığının farkında olmasına rağmen sırıtmaya devam ediyordu ve bu sinir bozucu bir hal almaya başlamıştı.
“Üşümenizden korkmuştum ama soğuğun asıl kaynağı sizmişsiniz meğer Leydim.”
Tam cevap verecektim ki Oscar araya girerek “O zaman içeri girip ısınmak iyi bir fikir olabilir. Morrigan’ın soğuğuyla hasta olup geri dönmek istemem.” diyerek tartışmayı devam ettirmeme engel oldu.
Lord Orpheus prense dönerek “Hizmetliler sizlere odalarınıza kadar eşlik etsin. Uzun bir yolculuk oldu, akşam yemeğine kadar dinleniniz.” dedi ve bizleri saraya buyur etti.
Önde Lord Orpheus olmak üzere prensin arkasından saraya giriş yaptım. İçerisi de Morrigan’ın kasvetli ve koyu havasını yansıtacak şekilde tasarlanmıştı. Koyu renklerin hakim olduğu saray, Astrea’nın aydınlığından çok farklı hissettirmişti. Lord Orpheus müsade isteyerek yanımızdan ayrıldı. Lordun yanımızdan ayrılması ile sarayın içerisini daha dikkatli bir şekilde incelemeye başladım.
Avlunun hemen ortasında kocaman bir merdiven yukarı doğru uzanıyordu. Işıklandırması gelen ziyaretçilere korku ve endişe salabilecek şekilde loştu. Merdivenin üstündeki yüksek tavandan bir avize sarkıyordu. Ama üzerindeki mumlar yakılmamıştı. Bir gözdağı, bir uyarı veriyordu: İsteseydik her yeri aydınlatabilirdik ama sizi karanlıklarımızın içine alıyoruz.
Merdiveni çıkmaya başladık. Basamaklar boyunca uzanan koyu kırmızı bir halı vardı. Kırmızı asil bir renk olmasına rağmen sanki ayaklarımızın altında bir tehdit uzanıyordu. Sanki bir savaş meydanının vahşi izleri kalmış gibiydi. Bir süre çıkmaya devam ettik. Bir kata geldiğimizde duracağımızı hiç düşünmemiştim ama hizmetkarlar merdivenden uzaklaşmaya başlamıştı. Bense yukarı doğru devam eden basamakların sonunda ne olduğunu merak ediyordum.
Oscar’la bana aynı koridorda iki misafir odası ayarlanmıştı. Oscar’ın yanından akşam yemeğinde görüşmek üzere ayrıldım. Hizmetkar eşyalarımı bırakıp odadan ayrıldığında içeriye şöyle bir göz gezdirdim. Sarayın geneline hakim olan karanlık odada da devam ediyordu. Yorgunluktan içeriyi daha fazla inceleyecek gücüm kalmamıştı. Hareketsiz geçen bir yolculuğun ardından kendimi yumuşak yatağa bıraktım.
☆☆☆

Batan güneşin ışıklarının yüzüme vurmasından rahatsızca kıpırdandım. Akşam yemeği saati gelmiş olmalıydı. Yerimde gerindikten sonra yataktan kalktım. Valizimdeki kıyafetleri dolaba koymak ve üstümü değiştirmek için hareketlendim. Valizimi aldım ve dolaba doğru gittim. Dolabın kapağını açtığımda siyah ve koyu mor renklerinde bir elbise ile karşılaştım. Elimi elbisenin yünlü yüzeyinde dolaştırırken elbisenin yüzeyine nazikçe tutturulmuş bir kağıt parçasına denk geldim: İlk karşılaşmamızdaki buzları eritmek için Leydim. Yüzümü ve keza elimdeki kağıdı buruşturmaya engel olamadım. Askıdaki elbiseyi kenara doğru iterek kendi kıyafetlerimi yerleştirmeye başladım. Karanlığın beni tanımladığını düşünüyordu öyleyse ona ait olduğum yeri gösterecektim.