16.Bölüm Kaybetme Beni

Eve geldiğimizde Bora ve Sema uyuyordu hemen üstümü değişip mutfağa gittim hızlıca makarna yapmaya karar verdim bir şarkı açtım ve makarnayı yapmaya başladım mutfak benim terapi alanımdı her acınım yandığında mutfağa girerdim ne kadar canım yanarsa o kadar güzel olurdu yaptığım mutfağa ilk girişim daha dün gibi annem bizi evde tek bırakmıştı Güney'le

*

"Burçi hadi gel bize gidelim annen kızacak dağıttık diye" Güney'e baktım ve elimdeki kaşıkla içinde su olan tencereyi karıştırmaya devam ettim"Hayır ben sana yemek yapcam Güney gördüm ben Ece abla böyle makarna yapıyodu" tencerenin içine makarna ve tuz döktüm ve karıştırmaya devam ettim o sırada kapı çaldı Güney kapıya koştu "Burçi ablam geldi" Ece abla mutfağa girdi ve sandalyenin tepesine çıkmış tencere karıştıran beni gördü "Burçin ne yapıyorsun bu hal ne?" tencereyi ona uzattım "Güney'e yemek yapıyorum bak" bana güldü "Ben sana öğretiyim mi?" kafamı evet der gibi salladım "İlk önce suyu kaynatıyorsun" bir tencerede su kaynattı "Şimdi içine yağ koycaz sonrada makarna" yediğim en güzel makarnaydı, o gün öğretmişti bana yemek yapmayı ilk mutfak deneyimimdi

Hatırladığım en güzel günlerden biriydi 2 ay geçmedende kaybolmuştu önceden değişik kabuslar görürdüm "Güneş'inin batmasına izin verme " derdi her kabusumda sonrada kaybolur giderdi bağırırdım arkasından hatırladığım kadarıyla beline kadar dalgalı kumral saçları vardı ela gözleri parlardı adı gibi güzeldi Güney ile çok benzerdi o günden beri yapmayı en sevdiğim yemektir makarna mutlu olurum her yaptığımda bir anda bir ses duydum arkamda Güney'di bu

-Oo makarna mı yapıyorsun?

-Evet hemde kremalı yapıcam

-Umarım ocağı açmışsındır

-Güney daha ilk okula gidiyordum

Güney güldü ve oluşan bulaşıkları makineye dizmeye başladı pişen makarnayı yedik o sırada Sema ve Bora uyanıp yanımıza geldi onlarda yemeği bitirince uno oynamaya başladık

-Güney mavide

-Ama bende hiç mavi yok kıvırcık

-Bende var ama

-Mavi olsun renk o zaman

Sema bana döndü

-Ama hile bu

-Senin de sevgilin sana yapsın aaa hile değil bu

-Bora sende kırmızı yap rengi

-Bende renk değiştir yok ki sevgilim

Sema bir anda ağlamaya başladı herkes şok olmuştu

-Civciv iyi misin?

-Sevgilim ne oldu?

-Niye renk kırmızı olmuyor

Herkes Sema'nın dediğine gülmeye başladı

-Gel benim küçük civcivim hava alalım bahçede biz

Sema'yla bahçenin dışına çıktık biraz uzaklaşmak istiyordu

-İyisin demi

-İyiyim uzaklaşmak iyi geldi

-Bahçede dursaydık

-Bahçede çok insan var

Bu konuda halklıydı bahçede 5 tane koruma vardı Güney olanlardan sonra biraz korkmuştu beni gördükleri için

-Teyzoşlar siz nasılsınız

Sema'nın göbeğini sevdim

-İyiler bazen onları hissediyor gibi oluyorum

Sema'yla sohbete daldık 6, 7 dakika sonra köşeden bir kadının bana baktığını gördüm çok umursamadan devam ettim ama devam ettiği için istemsiz tarafa döndüm göz göze geldik kadınla tanıyordum bu gözleri bana bakarken parlıyordu saçları iki yandan örülüydü üstünde siyah montu içinde mavi bir bluzu vardı elinde ise bir araba vardı minik bir arabaydı tahtadan küçükken Güney'in de bunlardan koleksiyonu vardı ama biri eksikti gri olan o an dank etti

-Ece abla

Dona kalmıştım kadın dudaklarını hareket ettirdi ne dediğini anlamamıştım sanırım "Gidin nolur" demişti ama o Ece ablaydı koşarak yanına gittim kadın hızlı adımlarla benden uzaklaştı Sema arkamdan bağırıyordu ben hala Ece ablanın peşindeydim neredeyse 7 dakika dır kovalıyordum onu bir duvarın yanında durdu bende hızla onun kolunu tuttum

-Ece abla sen misin?

-Burçin

Sesi titriyordu ağlamak üzereydi

-Burçin ne olur git

Cebime bir kağıt soktu ve bir anda gözlerime siyah bir perde indi Güney'in hediye ettiği kolyenin boynumdan düştüğünü hissettim Ece ablanın yere bişey bıraktığını gördüm sonra etraf karardı ben zor olanı yapıp Ece ablayı bulmuştum sıra sende Güney tekrar kaybetme beni