11. BÖLÜM – Gölge ile Çarpışan Kalp

Riven’ın nefesi göğsünde sıkıştı.
Mirava’nın varlığı… sadece bir tehlike değildi.

Bir hatıraydı.
Bir ceza.
Bir geçmiş.

Aren kılıcını Riven’ın önüne doğru uzattı, adeta “onu geçmene izin vermem” der gibi.

Kyren ise en arkada sessizce duruyordu.
Yüzündeki gölge, düşüncelerini gizliyordu.

Mirava bir adım attı.
Yer bile sesi duymamak için titrer gibi oldu.

“Büyümüşsün,” dedi buz gibi bir sesle.
“Fakat edep hâlâ yok.”

Riven’ın gözleri daraldı. “Beni burada öldürmeyeceksin.”

Mirava başını eğdi. “Öldürmeyeceğim. Seni geri götüreceğim. Kaçışın artık bitiyor.”

Aren öne atıldı. “Onu hiçbir yere götürmeyeceksin.”

Mirava’nın bakışı Aren’a kaydı.
Alaycı bir küçümseme.

“Sözde bir ninja… ama kalbi ağzında atan biri.”
Gülümsemesi keskinleşti.
“Riven, insanlarla takılmayı hâlâ kesmedin demek.”

Aren’ın eli titredi — öfke değil, kontrol çabası.
Riven fark etti.

Kyren sessizce nefes verdi: “Zaman kazanamayacağız.”

Mirava bir anda kayboldu.
Bir fısıltı sadece:

“Gölge Adımı.”

Ve sonra—

KENG!

Mirava, Aren’ın tam arkasında belirdi.
Aren dönüp kılıcı kaldırabildi ama darbe o kadar güçlüydü ki geriye savruldu.

“AREN!”
Riven’ın sesi ilk kez kırıldı.

Aren yere düşerken inledi ama ayağa kalktı.
Kılıcı titriyordu, ama gözünde kararlılık vardı.

“Riven’ı… koruyacağım.”

Mirava başını yana eğdi.
“Senden nefret etmiyorum çocuk. Sadece… işe yaramazsın.”

Riven atıldı.
Kılıcı Mirava’nın bileğine çarptı.

ÇAT!

Mirava geri çekildi — ilk kez.

“Demek kendini geliştirdin,” dedi Mirava.
“Ellerimi kesmeni hâlâ hatırlıyorum.”

Aren bir an durdu. “Riven… ne?”

Riven sertçe: “Konuşacak zaman değil.”

Kyren öne çıktı.
Bir gölge halkası avucunda açıldı.

“Riven, Aren. Yana çekilin.”

Riven bunu duyunca hemen Aren’ı geri çekti.
Aren itiraz edecek gibi oldu ama Riven’ın ellerindeki güç… kararlılık… onu susturdu.

Kyren iki parmağını havaya kaldırdı.

Bir fısıltı:

“Gölge Mührü: Gece Yarığı.”

Yer çatladı.

Karanlık içeri sızdı.
Sessiz, soğuk… bir şey ormanın dilini kesti.

Mirava bile bir adım geri attı.

“Demek… mühür kırıcı,” dedi Mirava, şaşkınlıkla.
“Senin gibi biri nasıl hâlâ hayatta?”

Kyren’ın gözleri, insan gözünden çok uzak bir ışıltıyla yanıyordu.

“Bu soruyu sana birazdan sorarım.”

Siyah enerji Mirava’ya fırladı.

Mirava bir gölge dönüşüyle havaya yükseldi ve saldırıyı kıl payı atlattı.

Orman patladı.

Aren geri çekildi.
Riven ise Aren’ın kolunu tuttu.

“Burada durursan ölürsün.”

Aren hırçınca: “Sen de öyle!”

Riven ilk kez — gözlerini kaçırmadan:

“Senin ölmeni istemiyorum.”

Aren’ın nefesi kesildi.

Ama o an düşünmeye zaman yoktu.

Mirava, gökyüzünden çığlık gibi indi:

“Riven!”

Kyren’ın gölge büyüsü dağıldı.

Aren, Riven’ın önüne atıldı.

ÇAT!

Mirava’nın bıçağı Aren’ın omzunu sıyırdı.
Kan havaya saçıldı.

“AREN!”

Riven’ın sesi bu kez… kırılmadı.

Çığlık attı.

Mirava geri sıçradı.
Aren sendeledi; gözleri karanlıklaşıyordu.

Kyren tısladı. “Çok kan kaybediyor.”

Riven’ın içindeki soğuk, buz gibi duvar—
çatladı.

Mirava gülümsedi:

“İşte bu.
Beni görmek istemediğin duygun… nihayet yüzünde.”

Riven başını kaldırdı.

O anda…
Gözleri aynen Mirava’nın yıllar önce dediği gibi gerçek bir gölge gibi parladı.

“Mirava,” dedi Riven.
“Artık senden korkmuyorum.”

Mirava’nın gülüşü dondu.

Riven devam etti:

“Ve senden kaçmayacağım.”

Kılıcını kaldırdı.

“Çünkü artık yalnız değilim.”

Aren gözlerini araladı — Riven’ın sırtını gördü.
Sıcak bir şey kalbine çöktü.

Kyren hafifçe başını salladı.
“Öyleyse savaş başlıyor.”

Mirava gözlerini kısarak:

“Güzel.
O halde… seni geri getirmeden önce biraz eğlenelim küçük gölge.”

Ağaçların karanlığı çöktü.
Gölge mühürleri titreşti.
Kan kokusu ağırlaştı.

Riven, Mirava ile ilk kez tam güçle karşı karşıya geldi.

---