15.Bölüm

🔸teyze Gönül
🔸45 yaşında
🔸makyöz
🔸Bir oğlu var Ediz manevi kız Paris
∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆•∆
🔸Dayı Turgut
🔸50 yaşında
🔸holdink isletiyor
🔸bir oğlu var Ediz manevi kız Paris

PARİS'TEN DEVAM

Sonunda Türkiye'ye gelmiştik. Oh be, dünya varmış! Ama önce canım evime

uğramam gerekiyordu. Mal Ediz'imi çok özlemiştim. Eflah ile el ele tutuşarak eve

doğru ilerledik. Tabii, Ediz'e küçük bir şaka da yapacaktım.Evin kapısını çaldım.

Birkaç dakika sonra kapı açıldı. Kapıyı Ediz açmıştı. Beni görür görmez üstüme

atladı."Kuziiim!""Özledim seni!""Biz de seni özledik, dayısı." dedim. Yalandan

karnımı okşayarak:"Neee? Hamile misin?" dedi."Hamileyim." dedim ve küt

diye bir ses geldi. Ama bayılan Ediz değildi, teyzemdi."Gerizekâlı Ediz!

Teyzemle dayım geldiğini, neden söylemedi mal?" "Ben iki

şaka yapalım dedik, götümüzde patladı şaka." "Yani değil mi?" "Evet,

evet! Hadi boş yapma da teyzemi koltuğa yatıralım.""Tamam, tamam. Hadi!"

YARIM SAAT SONRA

"Yaa teyze ya! Alt tarafı şaka yapmak istedim. Vurma kıçıma kız!""Allah seni ne

etmesin! Yüreğime iniyordu, yüreğime! Hamile değil ama evliymiş. Kız, ne bu

yangından mal kaçırır gibi?""Teyze, mecburdum. Ne yapalım?"Dayısının

prensesi, sen daha küçüksün. Kendi eğlence ettiğin Ediz'i evlendirseydin.

Hem ondan da kurtulmuş olurduk." "Yeter ama ya! Üvey miyim ben? Allah

Allah!" "Ulan Ediz, üvey olsan seni mi alırdık? Gider başka çocuk alırdık."

Hepimiz dayımın lafıyla kahkahaya boğulduk.Ha, bu arada sizi tanıştırma

dım. Eşim Eflah."Eflah, teyzem Gönül, amcam Turgut." "Memnun oldum

efendim." "Ben memnun olmadım. dedi amcam."Çocuk gibi davranma Turgut!"

"Ne yapayım Gönül? Benim tek kızım var, onu da kaptırdım."Dayımın yanına

gidip ona sarıldım. Kulağına eğilerek:
"Ne olursa olsun, ilk aşkım sen olacaksın,

canım."dedim.Gülümsedi ve saçlarımdan öptü.Ben size söylemedim değil mi? Ben

sekiz yaşıma kadar amcama âşıktım.
Küçükken annemi ve babamı trafik

kazasında kaybetmişim. Ben o zamanlar iki yaşındaymışım, hiçbir şey

hatırlamıyorum. O zamandan sonra dayım ve teyzem benim velayetimi

almış, beni bu zamana kadar onlar büyütmüştü. Daha sonra kendi

ayaklarımın üzerinde durmak için bu eve taşınmıştım."ıhım! ıhım! Kıskanıyor."

Ama Bak, kocan orada. Ona sarıl."Dil çıkardım ve amcama sarılmaya devam

ettim."Biz artık gidelim. Güzelim, evde işlerim var." "Tamam Eflah'ım, biraz

daha kalsaydınız." "Yarın yine geliriz, teyzosum."Deyip yanağından öptü. Sonra da Eflah ile eve doğru yola çıktık.