3.Bölüm

PARİS TEN DEVAM

Siz: NaPıYoRsUn KoCaCıM?

Eflah: Paris, ne kocası? İyi misin?

Siz: İyİyİm. KoCaM, ÇoK İyİyİm.

Siz: NeReDe KaLdIn? Üç ÇoCuĞuMuZ İLe SeNi BeKlİYoRuM. GeL HaDi!

Eflah: Sen alkol mü içtin, Paris? Bu kadar saçma konuşman normal değil.

Siz: Benim herifim pirzola, biftek!

Siz: Kaymaklı ekmek!

Siz: Güllaç, revani!

Siz: Barbunya pilaki!

Siz: Ye, ye, ye; doyamayasın!

Eflah: Sen gerçekten uçmuşsun. Neyse...

Eflah: Hadi karıcığım, konum at da seni alayım. Çocuklarımıza kavuşayım.

Siz: Peki, kocacığım. Bir dakika.

Siz: Konum 📍

Siz: Çabuk gel, kocamaaaam!

EFLAH’IN AĞZINDA

Bu kız beni çıldırtacak ya! Sarhoş olmuş.Kızmıştım. Nedense Paris’in

attığı konuma doğru yola çıktım. Yarım saatin sonunda varmıştım. Arabayı park

edip bara doğru ilerledim ve Paris’i bulmaya çalıştım. Paris’i gördüğümde

gözüm seğirdi.Bir adet pezevenk, Paris’i götürmeye çalışıyordu. Hemen yanına

gidip ismini bağırdım.Paris!Aaa, kocam geldi! Naber, kocacım?Adam beni

görünce küçük dilini yuttu resmen. K-kocan mı? Evettt! Üç çocuğumun

babası, evimin direği, gözümün nuru
kocam! Aptal aptal sırıtıyordu.Adamın

yakasına yapıştım ve kulağına fısıldadım:Seni bir daha bu kızı yanında görürsem parçalanmış cesedini ailene hediye

niyetine gönderirim.Yakasını bırakınca koşarak kaçtı.Paris’e doğru ilerledim.

Hadi Paris, eve gidiyoruz.Tamam, hadi gidek!Evin adresini biliyor musun? Yok,

bende B24 var. O B12 olması? Ben o kadar unutkanım ki çişimi yapmayı

unutup yatağa işedim.O derece unutkanım, ne alakası var onunla?

Onunla alakası var ? Sus, kadınlar her zaman haklıdır.Peki, sen nasıl istersen

öyle olsun.Paris’i arabaya bindirip kendi evime doğru sürdüm.Seninle böyle

tanışmak istemezdim, ay prensesim. Ama olan oldu işte. Her neyse, çok da güzeldi.

Yarım saatin ardından eve varmıştık. Paris’e baktığımda

uyuduğunu gördüm. Kapıyı dikkatlice açıp onu kucağıma

aldım. Sonra da eve doğru ilerledim.
Eve girdiğimizde Paris’i misafir odasına

çıkardım. Yatağa açıp yatırdım, sonra odadan çıkıp kapıyı kapattım.

Kendi odama doğru adımladım.Bu günü de kazasız belasız atlattık, şükür!

PARİS’İN AĞZINDAN

Gözlerimi, çatlayan başımla birlikte açtım. Dün hakkında ne yaşadığım

zihnimden resmen silinmişti. Gözlerimi tamamen açtığımda kendi odamdan

farklı bir yerde uyandığımı fark ettim. Burası benim odam değildi.Yataktan

doğrulup etrafa baktım. Odada bulunan lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım.

Dün giydiğim kıyafetler hâlâ üzerimdey di. Umursamadan bulunduğum odadan

çıkıp etrafa baktım.Saray gibiydi, maşallah!Etrafı gezdikten sonra en

sonunda mutfağı buldum. Orada çalışan abla bir şeyler hazırlıyordu. Hemen

seslendim.Hanımefendi, bakabilir misiniz?Buyurun, Paris Hanım. Bir şey

mi istediniz?Hayır, yani şey... Burası kimin evi?Burası Eflah Bey’in evi.Peki,

ben buraya nasıl geldim?Dün Eflah Bey getirdi sizi. Benim başka bir bilgim yok.

İsterseniz kendisine haber verebilirsiniz. Nerede ki?İşi olduğu için evden erken

çıktı. Hımm, peki. Ben mesaj atarım ona. Bir de benim gitmem lazım, iki saat

sonra dersim var.Kahvaltınızı yapın, şoför sizi bırakır.Peki.Hizmetçi ablanın

hazırladığı kahvaltıyı bir güzel yedikten sonra evden çıktım. Kendi evime doğru

yola koyuldum.Dersten sonra Eflah’a yazmayı bir kenara not etmiştim.