Kayıpların izi kalır

Kendini iyi hissetmediği için bugünlük evde kalan Roman, yeni kütüphanesini yerleştirerek kafasını dağıtmaya çalışıyordu. Dün yaşadıklarından sonra okula gitmemişti .Kocaman bir raf seçmiş ve tüm duvarı kaplayan tek rafın nasıl bu kadar iyi geldiğini düşündü.
“Roman kapıda arkadaşın var!” Sevgi teyzesi aşağıdan seslendiğinde kimin geldiğini anlayamamıştı. Herkesin okulda olması gerekiyordu.
“Geliyorum!” Elindeki kitaba baktı ‘Uyanıştan Sonra’. En sevdiği kitap. Bilim kurgu kitabı her okuduğunda realitesinden sıyrılıyor, başka diyarlarda geziyordu.
Merdivenleri paldır küldür inerek kapıya baktı. İlkgün’ü görmeyi hiç beklemiyordu karşısında. Gülümseyerek gözlüğünü düzeltti.
“Geçsene içeri”
“Ben hiç rahatsızlık vermeyeyim. Sana iyi gelebilecek birkaç şey getirdim ve iyi misin diye bakmak istedim. Nazgün'de merak etti seni. O da bir şeyler gönderdi. Şuan okulda olması gerektiği için gelemedi. Beni gelebilirim ama, çok şükür öyle bir zorunluluğum yok.
“Canım benim, lütfen içeri gel. Tatlı yapmıştım ben de” Sevgi zorla İlkgün’ü eve aldı. Salonu göstererek mutfağa gitti.
“Eviniz çok güzel. Annen çok zevk sahibi” Hayranlıkla eve baktı. Led ışıklar; çiçekli, yıldızlı, çeşit çeşit. Bitkiler, kitaplar... Bayılmıştı buraya.
“Annem değil”
“Anlamadım” İlkgün bir an ne dediğini unutmuştu.
“Levent’in annesi. Benim teyzem olur. Ama anne gibi davrandığından anlamadın sen tabii. O kadar da konuştuk ama karışıklık oldu sanırım”
“Benim hatam affedersin. Dışarıdan annen gibi görünüyor cidden” Roman teyzesinin onunla daha çok ilgilenmesinden rahatsız değildi. Annesini aratmıyordu hiç.
“Evet, benimle biraz fazla ilgilenir. Annem burada olmadığı için Levent’ten çok bize bakar” İkisi de kahkaha atarken Sevgi tabaklarla içeri girdi.
“Afiyet olsun güzelim.” Tabağı masaya bırakıp İlkgün’e baktı.”
“Duru çok bahsediyor senden ve Nazgün'den. Önceki sessiz Duru gitti sanki hayata yeni bir Duru geldi” İlkgün gülüşünü gizlemeye çalışarak kafasını salladı.
"Ben yemeğe bakayım." Sevgi mutfağa gittiğinde Roman'da arkasından gitti.
"Teyze, su." Sevgi yeğenine baktı. Çok sevinmişti İlkgün'ün gelmesine
“yoksa sen-...hayır hayır.Sen ona çok normal bakıyorsun. Sanki tanıdık birisi gibi yanında rahatsın..Güzel oğlum,Roman’ım.Düşündüğüm gibi mi?Onu acaba ablanın yerine koymuş olabilir misin?”yaşlı gözleri bulanık görmeye başlarken elleriyle Roman’ın yüzünü okşadı.Neler çekmişti kardeşi Aysu ,kızını kaybettiğinde.Kendini toparlaması için ona zaman vermiş,oğlunu kuzenleriyle beraber bir yıldır evinde ağırlıyordu.Levent’ten daha çok ilgilenmişti onunla.
“tıpkı onun gibi değil mi?Bazen bizi ,bizden çok düşünüyor.”
“pekala.Şimdi anlıyorum Levent’in neden hep sustuğunu.İlkgün dendiğinde ağzı bıçak açmıyor.Rami bile yorum yaparken onun yapmamasını garip bulmuştum.Oğlumun gönlünü çalan kız ile bir ara ben de sohbet edeyim.Biliyorsun Levent çok seçicidir.”
“bilmez miyim teyze.Lisede kızları peşinde koştururdu.Ama hiçbirisine ümit vermezdi.’Ben hissedeceğim o kişiyi karşıma çıktığında’ derdi hep. Ben de hep aynı bahaneyi kullanıyorsun,kesin unutamadığın birisi var diye dalga geçerdim”
"o da doğa kadar doğal ,kendi kadar güçlü birini istediğini söylerdi"Sevgi'nin gözünün önüne liseli Levent geldi. Kararlı ve inatçıydı oğlu her zaman.
"yıllardır hiç değişmedi bu çocuk teyze. Umalım ki bu sefer aradığını bulsun"
“babası normal değil ki kendisi olsun.Yakında inşallah dönecek görevden.O zaman ailemiz daha güvende ve mutlu olur.Hadi yanına git.”ikisi de gözlerindeki yaşları sildi.
“beklettim affedersin.Yardım lazımmış da.”
“beni niçin çağırmadınız.Dur bakayım”tam kalkacakken ,Roman da kalktı.
“hayır gitmene gerek yok.Hallettim ben.Lütfen otur”
“pekala”getirdiği şeyleri unutmuşken poşeti görünce hatırlamıştı.”Bak sana ne getirdim”poşetten bir kitap çıkardı.Kendisi gibi onu da hep kitap okurken görüyordu.”Bana Hikayeni Anlat kitabın adı.Ben çok severek okudum.Sen de seversin belki.”kitabı uzattı. Roman,kitabın arkasını çevirip okudu.
"Türkiye'nin en zenginleri olduklarını fark etmeyen 6 genç,paralarına ulaşıp hakettikleri hayatı yaşayabilecek mi?Yıllardır inandıkları şeyler doğru mu yanlış mı?Tam da son kitabımı okuyordum. Heyecanlı bir kitaba benziyor.Teşekkür ederim”kitabı incelerken konuşmasına devam etti.
“bu mutluluk hormonu için çikolata,bu acıları dindirmek için acılı çiğköfte ve bu da telefondan uzaklaşıp sadece müzik dinlemen için mp3 çalar”
“bu kadar şeye ne gerek vardı.”
“sen çok iyi anlıyorum çünkü.Bana iyi gelmişti bunlar zamanında”Roman ,onun bakışlarını durgunlaştıran olayı merak etti.Ama kendisi anlatmadıkça sormazdı.Konuyu dağıtmaya çalışarak çiğköfteyi açtı.Marulun içine bir sıkım köfteyi koyup limon sıktı.Bunların hepsini İlkgün ve Nazgün’den öğrenmişti. Marulu uzattı.
“bir an hiç teklif etmeyeceksin sanmıştım”İlkgün heyecanını gizleyemeyerek aldı .Roman’ı mutlu görmek Sevgi’ye de iyi gelmişti.Mutfağın kapısından biraz onları izleyip odasına çıktı.
“bunun üzerine tatlı yenir.”
.........................................................................
İlkgün ,Roman’ın yanına uğramak için okuldan erken çıktığından diğerleri birkaç saat sonra eve gelmişti.Herkes kendi evine dağıldığında koltukta uyuyan Roman’a hayretle baktılar.
“Roman abi kaç gündür uyuyamıyordu ve koltukta mı uyumuş?!”Meyra şaşkınlığını gizleyemeyerek odasına çıktı.Rami çantasını yere atıp masanın başına gitti.
“her yer isot kokuyor.Bu çocuk isot yiyip zehirledi mi kendini.O ne öyle?Çiğköfte,çikolata,kitap.Alaka seviyelerine anlamadım”Levent onun uyumuş olmasına sevinmişti.Bir şeyleri kafasına takmasa çok daha rahat bir hayat yaşayabilirdi aslında.Ama her şey zamanla oturacaktı.
“iki tabak da tatlı yenmiş baksana.Annem miydi acaba?”
“başka kim olacak Levent.Hadi yukarı çıkalım da uyusun”
“tamam”onu salonda bırakıp odalarına çıktılar.Rami motor ile Uludağ’a gitmek için Levent’i ikna etmeye çalışırken Levent’de kamp yapmak için ikna etmeye çalışıyordu.Bir süre sonra uykularına yenik düşüp uyuyakaldılar.