Aile toplantısı

"Gençler bir bakın. Tüm mahalle taşındığımız gün bu blog sayfasını konuşuyordu. İsmi Dedikodu Kazanı. Okul bizim mahallede ve Duru'nun nakil aldırdığı okul. O yüzden dikkatimi çekti ve tüm gönderilerini okudum." Roman telefonundan tüm gönderileri sesli bir şekilde okumaya başladı.

DEDİKODU KAZANI
Nazgün'ün bu özgüvenli halleri nereden geliyor acaba diye merak edip dururdum. Şimdi belli oldu ki her şeye ablası koşuyormuş. Sporcu diye onun arkasında kedi gibi saklanmış hep. Kadının gücü ancak hamur yoğururken işe yarar.
Aslı çıktığı maçlarda doping kullandığını arkadaşına itiraf ederken yakalandı.
Birsen arkadaşının dolabına, öğretmenin çantasından çaldığı paraları koyup onun suçlu görünmesini sağladı.
Ali'nin suratındaki sivilceler sınıf mevcudundan fazla. Duyduğuma göre yüzü, bağımlılık yapan maddeler kullandığından bu hale gelmiş.
Betül burslu okuduğu için öğretmenler ona ayrıcalıklı davranıyor.
Hakan hoca okuldaki projeksiyonları satıp parasıyla yurtdışına kaçmış.

Oğlanlar kaşları çatık bir halde Roman'ı pürdikkat dinliyorlardı. Duydukları şeyler de yenilir yutulur değildi pek. Özellikle de bir lisede neden böyle bir blog vardı ve bu olaylar oluyordu? Levent ise bir isme takılmıştı ama tesadüf olabilme ihtimali de vardı.
"Yorumlara da baksana abi. Bir sürü şey yazmışlar"
Roman telefonun ekranını aşağı kaydırarak yorumları okumaya başladı;
'Tamamen yalan hepsi, Aslı benim tanıdığım en dürüst ve hilede hurdada işi olmayan tek kişi. Ona nasıl iftira atarsın!'
'Hakan hoca yıllardır bu okulda ve asla böyle bir şey yapmaz. Öğretmenler olarak seni en kısa sürede bulacağımıza emin olabilirsin'
'Madde mi? Ben de çantasında bir kutu ilaç gördüm zaten. Neden olmasın?'
'İnsanların özel hayatı seni ilgilendirmez pislik! Ailesel şeyleri ne diye anlatıyorsun bu blogda!'
'Hakan hocanın kızı hasta diye şehir dışına nakil aldı. İnsanlara attığın suçun vebalini nasıl ödeyeceksin!'

"Nasıl olur da böyle iftiralar atabilir? Hangi ruh hastası ergen bunu yapan!? Duru'yu uyarmalıyız ki ona karşı dikkatli olsun" Rami sinirlerini yatıştırmaya çalışsa da kardeşini emanet edecekleri okul tüm morallerini altüst etmişti.
"İlk paylaşımlar çok normal aslında. Sınıfa alınması gerekenler, okuldaki lavaboların hijyen açısından yetersizliği gibi bir sürü konu var ama ne olduysa son beş gönderide haddini aşarak başkalarına iftira atmış anlaşılan."

Arkasına yaslandığı koltuktan kalkmak istemiyordu. Bu rahatlığı elbet bir gün son bulacaktı ama o güne kadar herkese haddini bildirmeye devam edeceğine dair yeminler etmişti.
"Sence anlarlar mı? Bir kişi yüzünden bunları yazmak mantıklı mı?" Çocukluğundan bu yana vaktini beraber geçirdiği arkadaşına baktı. Sakince oturuyordu ama cevap beklediği belliydi. Onun sessiz duruşlarından bile ne demek istediğini ezberleyeli yıllar olmuştu.
"Sanmıyorum. O kadar akıllı değil kimse. Hem birçok plan yaptık ve mezun olana kadar planlarımızdan birisi çuvallarsa diğeri ile devam ederiz. O bunu haketti. Olanların hepsi onun suçu artık" Arkadaşı sessizdi ve onun sessizliğinden hiç hoşlanmazdı. Hep destek beklediğinden en ufak bir şeyde onun vazgeçeceğinden korkuyordu. Yerden başını kaldırıp ayağa kalktı. Koltukta oturmuş, gerginlikten tırnaklarını koparan arkadaşının yanına oturarak eliyle omzunu sıvazladı. Onu tek başına bırakmaması için her şeyi yapardı. Kardeş bilmişti onu bu yaşına kadar.
"Beni yüzüstü bırakmayacaksın değil mi? Biliyorsun sensiz ben hiçbir şey yapamam. Sen arkadaşım hatta kardeşimsin."
"Evet, arkadaşız ve bu yolda beraberiz." Ağzından zar zor çıkan cümleler odada yankılanırken aklı karmakarışıktı. Yaptığı şeyden artık emin değil gibiydi ama onu da yalnız bırakamazdı. 'En iyisi zamana bırakmak' diye düşündü.
"Tamam hadi şu işi halledelim" İkisi de bilgisayarın başına geçtiler.

Haftalardır beraber vakit geçiren iki komşu aile şimdi bahçedeki masanın etrafında toplanmıştı. Yan taraflarında yanan ateş çemberinden gelen ısı ile yaz havasını daha da bunaltıcı yapmıştı. Ama mangal yemek için her zaman katlanılması gereken zorluklar vardı değil mi?
"İyi akşamlar herkese öncelikle. Zamanınızı almamın sebebi Duru ve Nazgün'ün okullarında güvende olmamaları." İlkgün iki aileyi bir masada toplayıp durumu anlatmak için kendini feda ederek konuşma yapmaya karar vermişti. Dün oğlanların konuşmalarını duymuş ve bu işi beraber halletme kararı almışlardı. Nazgün'ün ismini son gönderide görmesi ile ne yapacağını bilemeyerek odada dört dönmüş, pencerenin önüne geldiğinde bahçede oturan Duru'yu görmüştü. O an aklına böyle bir fikir gelmişti. Tüm bunlar bir saat içinde olmuştu. Tam kendini hazırlamışken bahçe kapısından Rami girdi. Bir adım gerileyerek önce ne olduğunu anlamaya çalıştı. İlkgün ise sakin kalmaya çalıştı.
"Neler oluyor acaba? Ya da sormadım farz edin. Hiç kurcalayacak halim yok o yüzden bana müsaade."
Rami'nin gidişiyle herkes yine İlkgün'e odaklanmışken Levent, onun gergin olduğunu fark etti. Yüzüne bakıp onay bekledi ve onayı aldıktan sonra konuşmaya kendisi devam etti.
"Çocuğun teki Nazgün'e, okuldaki öğrencilere, öğretmenlere, velilere çamur atıyor hatta Duru'ya kadar gidiyor olaylar. Tüm okul muzdarip bu durumdan. Müdür çok eski kafalı olduğundan teknolojiden anlamıyor, bu durumda bulamıyorlar da kimin yazıları yazdığı. Bana göre işine de geliyor. Okulu yıkmak isteyen mafyalar varmış. Tabi ben bunları kantinci abladan duydum. Merkezde ve eski olduğu için yeraltı dünyasının gözde mekanlarının ortasında kalıyormuş. Müdürler uğraşmak istemediklerinden hep başka okullara tayin istiyorlarmış. Bu son kalan müdür de bu blog olayını fırsat bilerek okulun adını çıkarıp ortadan tüyecek gibi duruyor. Dışarıdan öğrendiklerim bu kadar. Hepsi doğru mu bilemem ama biraz daha araştırınca bana mantıklı geldi. Bizim yapacağımız neler var şuanda onu konuşacağız." Üst katın balkonundan her şeye şahit olan Rami bağırarak araya girdi.
"Yani taşınıyoruz, demek istedikleri bu işte"
“Abi sen oradan araya girmesene!"
"Tamam demedik bir şey" Çatık kaşlarla ıslık çala çala içeri geri girdi. Camı da çarparak kapatmayı ihmal etmedi.
"Taşınmak mı? Ben buraya daha yeni alışmıştım ve komşularımız da var." Duru'nun konuşması herkesi şaşırtmıştı. Genelde utangaç ve az konuşan bir kız olduğundan buraya geldiklerinden bu yana ondan beklenmeyen bir performans sergiliyordu.
"Dürüst olacağım tamamen. Evet bu bir seçenek ama ilk yapacağımız şey değil. Başka çözümler arıyoruz." Levent herkese tek tek bakarken fikir üretmelerini istiyor gibiydi.
"Şöyle bir önerimiz var aslında." İlkgün sessizliği bozarak fikrini paylaştı." Olayları dışarıdan çözmek neredeyse imkansız. Bu yüzden biz de içeriden çözeceğiz."
"Köstebeklik yani. Ama bir dakika, lisede nasıl köstebeklik yapılır ki?" Herkesin aklındaki soruyu Roman sormuştu.
"Yani lise devriyesine çıkıyoruz!" Nazgün, enerjisine hakim olamayarak bağırdığında kimse bir şey anlamamıştı.
"Oğlum siz iyi misiniz? Okulunuz ne olacak?" Sevgi araya girip bu delifişekleri durdurması gerektiğini düşünüyordu.
"Ben de böyle bir şeyi kabul edemem. Değiştiririz kızların okulunu." Badem de istemiyordu kızlarını böyle bir duruma sokmak."
"Ama nakil ayı geçti, civarda başka yakın okul yok, kolejler de zam yaptı" Levent her şeyi peş peşe sıralayınca kimseden bir ses çıkmadı.
"Zaten kimliklerinize baktıklarında sizin liseli olamayacak kadar büyük olduğunuzu anlarlar."
"Kardeşimi ilgilendiren bir konu olduğu için geldim. Yoksa imkansız beni yataktan kaldırmanız. Kazısanız ancak öyle çıkarım."Rami herkesi şaşırtarak aslında ailesini ne kadar önemsediğini kanıtlarcasına aşağı geldi.
"Ayrıca kimlik işini Roman halleder"elini Roman'ın ensesine attı. Geldiği ilk dakikadan ortamı germeyi başarmıştı.
"O ne demek oluyor oğlum?"Sevgi, kardeşlerinin emanet ettiği çocuklara bakmakta bu güne kadar zorlanmasa da şimdi acaba nerede yanlış yaptım diye düşünmeden edemiyordu.
"Şu demek teyzecim, Roman önceki okuldaki arkadaşlarına sahte kimlikler çıkardı. Onlar da istedikleri kulüplere girebildiler. Pardon ya zorbalarına demek istemiştim" Rami ya sır tutma konusunda iyi değildi ya da kuzenine biraz ders vermek istiyordu.
"Sus artık. Teyze, mecbur kaldım. Çünkü paramı alıyorlardı ve bir defasında Duru'yu takip ederlerken yakaladım onları."
"Artık böyle şeyler yapmıyor sonuçta" Levent kaş göz yaparak masada olan Işıkar'ı gösterdi. Adamın ses çıkarmaması mesai saatlerinde olmamasından kaynaklı diye düşündüler.
"İnanmıyorum sana Roman. Siz bana emanetsiniz dedikçe daha çok yoruyorsunuz gönlümü." Teyzesini üzmek en son isteyeceği şeydi. Kafasını eğip ellerine odaklanmaya karar verdi bir süre için.
"Ama çok akıllı bir yeğenin var ki anacığım, yakalanmadı. Çünkü Roman kendisi için de yaptığı sahte kimliği düşürmüş gibi yaptı. Çocuklara kimlikleri vermek için buluştuğu gece polis onları sorguya çekmiş. Onlar da kimliği gösterip Roman'ı hedef almaya çalışmışlar. Polis bunun da sahte olduğunu anlayıp okula baskın yapmışlar. Ve kimlikler o kadar orijinal gibiymiş ki inceleme için başka birimlere transfer etmişler."
"Kızlar onun zekasını hayran olmuşçasına takdir ederken Roman bir süre Rami ile konuşmamaya karar verdi.
"Ben ve Badem Hanım bu işe bulaşmanızı istemiyoruz." Sevgi, komşusundan onay beklercesine baktı.
"Evet Sevgi Hanım haklı. Işıkar sen de bir şey söyler misin?" Yaklaşık bir saattir bu mevzu konuşuluyordu ve Işıkar hiçbir şey söylememişti. Kızının başına gelenler için okulu yakıp yıkmak istese de şuan yürüttüğü bir operasyon için bu fikir aklına yatmıştı. Okulun içinde tehlikede olacaklarını düşünmüyor zaten ben hep civarda olurum diyerek kendine makul yollar arıyordu. Ama yine de tehlikesi vardı.
"Ben yarın komiserle görüşeceğim. Onun desteğini alırsam hem size yaptıklarınız için ücret verir hem de üniversitelerine kaldıkları yerden devam etmeleri için dilekçe yazar. Bunu çok yapmışlığı var. Diğer türlü bir başınıza bu işe kalkışmamalısınız.