Geçmişten Kalanlar kitap kapağı

4. bölüm / 4

Kalbe Düşen Gölge

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: Kalbe Düşen Gölge

Bölüm sözü:

Kalp midir insana sev diyen yoksa yalnızlık mıdır körükleyen?
Sahi nedir sevmek?
Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?
-Şems-i Tebrizi

İntikam, anlık gelen öfkenin büyümesiydi bana göre o öfkeyi kontrol edersen intikam senin için canice gelir ama ya edemezsen...

Gözlerimi açtığımda çift kişilik bir yatakta elimde serumla yatıyordum.Kafamı yana çevirdiğimde komidinin üstünde babam ben ve Mira'nın olduğu bir fotoğraf vardı.Burası benim odamdı. Bütün eşyalarımı getirmişlerdi.

Makyaj masama baktığımda bütün malzemelerim diziliydi.Ne ara getirip yerleştirmişlerdi bu kadar eşyayı?

Kolumdaki seruma baktım bitmek üzereydi. Onun bitmesini beklerken olanları düşündüm vücudum dayanamamıştı daha fazla ve bayılmıştım.Mira'nın tepkisi, Boran'ın anlattıkları beynim bunları hala kaldıramıyordu.

Ama babamın birileri yüzünden öldüğünü düşünmek beni çok öfkelendiriyodu.Geçmişte yaşanmış olayların acısı hala dinmemiş ve bu acıyı babamdan çıkarmışlardı.
Madem istedikleri geçmişte kaybettikleri canın kanını yerde bırakmamaktı o zaman bende bu kanı yerde bırakmayacaktım.

Babamın intikamını alacaktım. Belki bunu şuan ki öfkemden dolayı söylüyordum ama içimdeki öfke öyle büyüktü hiç geçmeyecek gibi hissettiriyordu.Hızlıca yatağımdan kalktım serumu kolumdan söktüm.

Üstüme gri bir eşofman takımı giydim. Tam odadan çıkıyordum ki Ece geldi."Derin, nasılsın?" diye sordu sevecen bir şekilde.
"İyiyim, iyiyim çok iyiyim." dedim.

Gülümseyerek "Mükemmel o zaman hadi gel aşağıya sofra hazır" tam konuşacaktım ki Ece ağzımı açmama izin vermeden.

"Aras her yemekte birlikte olmamıza çok dikkat eder sende bekletme gel."dedi ve odadan çıktı.
Demek yemekte birlikte olmaya çok dikkat ediyordu.
Çocukken hep Mira ile birlikte kahvaltı yapardık belki oda hep tek yapıyordu o yüzden dikkat ediyordu diye düşünmeden duramadım.

Merdivenlerden inerken kahkaha sesleri buraya kadar geliyordu. Merdivenlerden indikten sonra solumdaki yemek masasına baktım. Herkes oturmuş birbiriyle sohbet içindeydiler ve oldukça mutlu görünüyorlardı.Boran'ın yanına gidip yanına oturdum.
Ben oturur oturmaz bakışlar bir yöne döndü. Bende o yöne döndüğümde Aras'ın geldiğini gördüm. Kafamı hemen önüme çevirdim.

Yemek masasının başına gelip "Afiyet olsun" dedi ve herkes yemeğe başladı.Buraya gelme amacım yemek yemek değildi anlamaktı.

Ne olup ne bittiğini anlamak....

Boran tabağıma ortadaki yemeklerden koyup duruyordu. Koyma der gibi bir bakış atmama rağmen "O tabak bitecek" dedi.Zorla da olsa tabağımdaki yemekleri yedim.

Bakışlarım uzun süre Arasta oyalandı çekmedim bakışlarımı uzun uzun baktım onu inceledim.
Keskin çene hatları, yeni taranmış saçları, yorgun ve toprağı andıran koyu kahve gözleri....

Aras üzerinde bakış hissetmiş olacak ki kafasını kaldırdı. Göz göze geldik bakışlarımı hemen çektim. Ve yemeğimi yemeye devam ettim.

Aras'ın kardeşi Arda konuştu."Abi, bugün Kutay'ın doğum günüymüş" yanındaki mavi gözlü adama sırıtarak bakıyordu."Kutay ister misin kardeşim bir happy birthday party" dedi kahkaha atarak.

Kutay sert bir bakış atıp " Lan bir siktir git." dedi.Arda hala keyifle gülüyordu."Lan iyilik yaramıyor size"

Kutay masadan kalkarak "Senin yapacağın iyiliği seveyim Ardacığım."Çok farklıydı Arda abisi gibi değildi Aras ne kadar disiplinli sert biriyse Arda onun tam tersiydi.

Aras'a döndü bakışlarım onları izliyordu. Yüz ifadesi sert olsa bile gözleri gülümsüyor gibiydi.Aras,Kutay ve Arda sofradan kalkıp balkona sigara yakmaya gitmişlerdi.
Herkes köşesine çekilmişti bazılarıda odasına gitmişti. Bizde Boran ve Ece ile salondaki koltuğa geçtik.Ece'nin güneş sarısı saçlarıyla oynuyordum oda bana evdeki durumlardan bahsediyordu.
"Bu evde resmiyet gerektiğinde olur bak şimdi hiç yoktu herkes birbiriyle şakalaşıyordu ama gerektiğinde de çok sıkı olur. Zamanla alışacaksın."

Bir yandan onu dinliyor bir yandan Aras'ı izliyordum.Onu izlemek istemiyordum ama bakışlarım ne yapıyor ne ediyor yine ona değiyordu.Üçüde balkondan çıktı. İlk Aras çıktı sonra Kutay ikiside direk yukarı kata çıktı.

En son Arda çıktı bakışları direk Ece'nin üzerindeydi. Ece de ona bakıyordu ama samimeyetten uzak bir şekilde Arda ona göz kırpıp mutfağa yöneldi."Gerizekalı" diye mırıldandı Ece. Sorgulayan gözlerle ona baktım.
"Bakma öyle bir şey yok" dedi sinirli bir şekilde.

Ece çocukluktan gelen güven problemleri yüzünden hayatında hiç denenecek kadar az konuştuğu olmuştu. Her ne kadar güven problemini yenmeye çalışsa da başarısız oldu.
Bakışlarımı Boran'a çevirdim. Konuşmalarımıza hiç katılmadan telefonuyla ilgileniyordu. Kısa bir sessizlik oldu.
Ece heyecanlı bir şekilde "Derin tıp fakültesindeki günleri hatırlıyor musun?" heyecanlı hali bir anda gitti.

Eceyle tıp fakültesinden tanışıyorduk üç yıl okuyup daha sonra dondurmuştu böyle olmasını oda istemiyordu ama bu yola girmişti.Eceyle konuşmamıza devam ettik ama başım ağrı içinde zonkluyordu.

"Ben gidiyorum çok yorgunum" dedim ve yukarı kata çıktım önce Mira'nın yanına gittim uyuyordu alnına bir öpücük kondurdum.

Bir süre onu izledim. Kıvırcık saçlarını okşadım. Bir tek o kalmıştı ailemden tek ailem oydu. Onuda kaybetmek istemiyordum.Mira'nın odasından çıkıp kendi odama doğru ilerledim.Pijamalarımı giyip yatağa geçtim.
On dakika geçti yirmi dakika geçti yarım saat oldu ama ben bir türlü uykuya dalamadım.

Ayağa kalkıp camdan dışarıyı izlemeye başladım. Kollarımı önümde bağladım o sırada bakışlarım koluma değdi. Sonra kolumdaki ize.
Okuldan yorgun argın geldiğim gün babam beni acele acele bahçeye indirdi. Karşımızda bir hedef tahtası vardı bana ders vereceğini söyledi hayatta kalma dersi.
Silah şarjörü nasıl değiştirilir nasıl nişan alınır hepsini öğretmeye çalışmıştı.

Sıra bıçak tutma dersine gelmişti bıçağı karşımdaki çuvala batırmak yerine koluma değdirip yara açmıştım.

Bu izde o günden kalmıştı. O zamanlar bunu sadece kendimi korumam için yaptığını sanırdım. Ama arkasında çok daha büyük olaylar varmış.Artık bu ize her baktığımda hayatın acı gerçekleri aklıma gelecekti.

Düşüncelerimden uzaklaşıp su içmek için sürahiye uzandım. İçindeki su bitmişti oflayarak aşağıya mutfağa indim.Saat ikiydi herkes uyuyor diye düşündüm. O yüzden çok yavaş ve sessiz olmaya çalıştım.
Işığı yakmadım çünkü camdan sokak lambasının ışığı vuruyordu. Sürahiye uzanıp suyu doldurdum. Kısa bir süre camdan dışarıya baktım. Suyumu içtikten sonra bardağı çeşmenin içine koydum.

Arkamı tam döndüğümde birine çarptım.Dengemi kaybedip düşecekken biri belimden kavrayıp düşmemi engelledi.Karanlıktan dolayı yüzünü göremiyordum. Nefes alış seslerini yakından duyabiliyordum yüzlerimiz çok yakındı."Gözlerinin ışığı önünü aydınlatmaya yetmiyor belli ki."

Aras...
Karşımda Aras vardı...
Kalbim çıkacak gibi atmaya başladı.

Dizginleyemiyordum eli hala belimdeydi şartlar beni daha da zorluyordu.Aras belimdeki elini çekti hiç bir şey demeden hızlıca odama çıktım..
Kapıyı kapatıp elimi kalbime koydum. Bir kaç kere derin nefesler aldım.
İçimdeki duyguların tekrar gün yüzüne çıkmasını istemiyordum.

Çünkü o gün yaşadıklarımın aynısını yaşamak istemiyordum.Beni arkasında bırakıp gitmişti. Tüm sözlerin ağırlığıyla.Bir kere bile dönüp bakmamıştı.

Giden oydu kalan bendim. Peki gidene mi zordu kalana mı?

Yorumlarınızı okumayı merakla bekliyorumm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…