HABERSİZ MİSAFİR

Evin yolunu tuttuğumda aklıma ilk gelen şey Leyla'yı aramak oldu. Neden mi? Çünkü Leyla, bir iş günü içerisinde hazır olan bir kadındı.
"Efendim Alara," diyerek aradığım gibi açmıştı canımın içi.
"Kaan amca, bizi yemeğe davet ediyor. Şimdiden hazırlanmaya başla diye aradım. Malum bir iş gününde anca hazır olan bir kuzenim var."
"Abartıyorsun, canım. Hazırlanmam tahminen iki saat falan sürüyor. Sen sadece beklediğin için sana uzun geliyor."
"Seni beklemekten başka ne yapmamı bekliyorsun?"
"İkide bir yanıma gelip 'Çabuk ol Leyla, geç kalacağız hızlı ol biraz, bu kadar uzun neye hazırlanıyorsun anlamıyorum.' gibi söylenmelerini bırakabilirsin mesela."
"Uzatmayı bırakıp hazırlanmaya başlar mısın lütfen? Yoldayım şu an. Ben geldiğimde hazırlanmış ol." dediğim gibi bir şeylerin kırılma sesini duydum.
"Ne! Şimdi mi geliyorsun? Ne zaman gelirsin? Neredesin şu an? Ay daha duş almam lazım. Alara bu şimdi mi söylenir? Bana nerede olduğunu söyler misin?" diye telaşla söylenen Leyla'nın sesiyle irkildim. Böyle bir çıkış beklemiyordum.
"Şirketten yeni çıktım sayılır. Eve gelmem yarım saatimi alır." Acaba bir saat falan mı deseydim?
"Ne? Yarım saat mi! Ben kapatıyorum acil hazırlanmam gerek." dediği gibi telefonu yüzüme kapattı. Alıştım artık.
Leyla'ya söylediğim gibi yarım saat içerisinde eve gelmiştim. İçeri girdiğimde beni karşılayan şey hazırlanmış bir şekilde koltukta oturan Leyla oldu. Evet, ilk defa kısa sürede hazırlanmıştı.
"Hoş geldin, Alara," diyerek ayağa kalktı ve yanıma geldi. "Gidiyor muyuz?"
"Ho-hoş buldum." Şaşkınlığım sesime yansımıştı. "Ben hazırlandıktan sonra gideceğiz."
"Madem sen de hazırlanacaktın neden beni yarım saat önce hazırlan diye aradın?" Normalde uzun uzun hazırlanan o değilmiş gibi sitem etti bana.
"Normalde hazırlanman saatlerce sürer. Yine aynısı olur diye düşünmüştüm. Yanıldım galiba."
"Neden bu kadar şaşkınsın? Ayrıca rica ediyorum aval aval bakmayı keser misin?" aval aval bakmayayımda ne yapayım ben?
"Leyla, ben bunlara alışık değilim," dedim çaresizce. "Ben senin saatlerce süren hazırlanmalarına alışığım." Şaşkınlıkla devam ettim. "Senin yarım saat içerisinde hazır olman hayra alamet değil. Yoksa kıyamet mi kopacak?"
"Yine abartıyorsun," dedi bıkkınlıkla Leyla. "Uzatmayı kes ve hazırlan seni bekleyemem."
"Tamam, hazırlanıp geliyorum." diyerek odama yöneldim. Şaşkınlığım biraz olsun geçmişti. Sanırım.
...
Leyla ile evden çıkmış, amcamın attığı konuma gelmek üzereydik. Eve yaklaştıkça amcamın nasıl bir aileye sahip olduğuna dair merakım git gide büyüyordu.
Yaklaşık on dakika daha ilerledikten sonra konuma gelmiştik. Kaan amcamın evi ev değil villaydı. Sanırım buradaki en büyük etken tıpkı benim olduğu gibi onunda şirketi olmasıydı. Bu konudaki tek fark onun iki şirketi vardı.
Evin veya villanın bahçesini çevreleyen duvarlar karşılıyordu insanı. Bahçe kapısından içeri girdiğimizde sol tarafta devasa bir havuz, sağ tarafta ise geniş, bahçe koltuk takımı vardı.
Villa ise iki katlı, oldukça büyüktü. İçerideki ışıklar kısmen dışarıyı aydınlatacak kadar fazlaydı. Anlaşılan o ki Kaan amca mal varlığını dışarı yansıtmak istemişti. Ben istemediğim için normal bir evim vardı.
Villaya yaklaştığımızda Kaan amca ve bir kadın dışarı çıkmıştı. Yüksek ihtimalle dışarıdaki çalışanlar söylemiş olmalıydı.
Bizi bekledikleri tarafa doğru yöneldik. Yanlarına varır varmaz amcam tebessüm ederek söze başladı. "Hoş geldiniz, kızlar."
"Hoş bulduk, amca," amcama Leyla'yı gösterdim. "Bu benim sana telefonda söylediğim kişi, Leyla. Kuzenim oluyor."
"Kaan ben," diyerek amcam Leyla'ya elini uzattı. "Alara'nın babasının arkadaşıyım."
Leyla amcamın uzattığı elini sıktı. "Alara sizden bahsetmişti."
Amcamın yanındaki kadın da bana elini uzattı. "Ben merve, Kaan'ın eşiyim." elini sıktım. "Memnun oldum, ben de Alara." tebessümle karşılık verdi.
"Yemek odasına geçelim hadi." diyerek bizi evin içerisine yönlendirdi Kaan amca.
"Bu akşam için davet ettiğim bir misafir daha var." dedi Kaan amca.
"Misafir mi? Telefonda bana bundan bahsettiğini hatırlamıyorum." dedim ona bakarak.
"Bugün işler çok yoğundu. İki şirkette girmiş durumdaydı. O kargaşanın içinde seni yemeğe davet ettiğimde başkası için de bu akşama söz verdiğimi tamamiyle unutmuşum," bana döndüğünde gözlerindeki suçluluk duygusunu görebilmiştim. "Kusuruma bakmayın, tamamiyle benim sorumsuzluğum. Umuyorum ki içerideki misafirden rahatsız olmazsınız."
Tam konuşacaktım ki benden önce Leyla davrandı. "Ne rahatsız olması, Kaan Bey? İnsanlık hali unutmak normal bir eylem."
Ben de peşinden devam ettim. "O kadar işin arasında unutmak gayet olası bir davranış. Ortama ayak uydururuz rahat ol sen, amca." dediğimde yemek odasının önündeydik. Yemek odası olduğunu açık kapıdan görebildiğim kadarıyla yemek dolu masadan anlamıştım.
Söylediklerimizle amcam rahat bir nefes verdi. "Teşekkür ederim," dedi ve eliyle yemek odasını gösterdi. "İşte geldik. Size bahsettiğim misafir içeride çocuklarla birlikte bizi bekliyor."
Kaan amcanın yönlendirdiği şekilde içeri girdiğimizde gördüğüm kişiyle afalladım. Belki de görmeyi beklediğim en son kişiydi.
Okyanus gözlü beyefendi?