5. Bölüm – Matematik

5. Bölüm – Matematik
Babamın telefonundan sonra kafamın içi hiç susmadı.
“Seni korumak için.”
Bu cümle matematik formüllerinin arasına sıkışmıştı sanki. Her sorunun kenarında o yazıyordu.
Ertesi gün matematik yazılısı vardı.
Matematik benim için dersten çok bir kaçış yeriydi. Sayılar netti. Doğru ya doğruydu, yanlış ya yanlıştı. Hayat gibi karışık değildi.
Sınıfa girdiğimde Elif defterine son kez formüllere bakıyordu. Emir ise kalemi havaya atıp tutuyordu.
“Hazır mısın FAKO?” dedi Emir gülerek.
Bu lakabı denemede birinci olduğum gün takmıştı.
“Fakir ama Kafası On numara,” demişti şaka yaparak.
Gülümsedim ama içimde fırtına vardı.
Öğretmen sınav kağıtlarını dağıttı.
İlk sayfayı çevirdiğimde zor soruların seçildiğini anladım. Özellikle son iki problem… Uzundu. Dikkat istiyordu.
Derin nefes aldım.
Kalemi kâğıda koydum.
İlk sorular hızlı geçti. Denklem, oran-orantı, kareköklü ifadeler… Hepsi sanki daha önce çözülmüş gibiydi. Zihnim netleşmeye başladı. Babamın sesi yavaş yavaş arka plana gitti.
Son sayfaya geldim.
Uzun bir problem vardı:
Bir işçi havuzu tek başına 12 saatte dolduruyor…
Soruyu okurken aklıma annem geldi. Tek başına beş kişiyi büyütmeye çalışıyordu. Belki o da bir havuzu dolduruyordu ama su yerine sabırla.
Başımı salladım.
“Odaklan Tuna.”
Adım adım çözdüm. İşlem uzundu ama doğru yoldaydım. Sonuca ulaştığımda içimde o tanıdık his vardı.
Bu doğruydu.
Zili duydum.
Kağıdı teslim ederken öğretmen gözlerime baktı.
“Yine tam mı?” dedi hafif gülümseyerek.
Bir şey demedim. Ama içimde bir cevap vardı.
Evet.
Sonuçlar açıklandığında sınıf sessizdi.
Öğretmen kağıtları dağıttı.
Elif: 94
Emir: 96
Sıra bana geldi.
Kağıdı masama bıraktı.
Kırmızı kalemle yazılmış büyük bir sayı vardı:
100
Altında küçük bir not:
“Devam et.”
Sınıfta hafif bir uğultu oldu.
Emir döndü.
“Yine mi ya!” dedi gülerek.
Elif göz kırptı.
“Ben demiştim.”
Ama ben sadece kağıda bakıyordum.
Tam puan.
Babam “dikkatli ol” demişti.
Ama neden?
Ben sadece matematik çözüyordum.
Ya mesele matematik değilse?
O sırada sınıfın kapısından müdür yardımcısı geçti. Kısa bir an için bana baktı. Fazla uzun baktı.
İçimde yine o his oluştu.
Sanki birileri benim başarılı olmamı izliyordu.
Ve bu sadece gururla ilgili değildi.