Eza.." Uçurumun dibindeki son yokuş " kitap kapağı

7. bölüm / 6

ÖLÜMÜN GÖLGESİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: ÖLÜMÜN GÖLGESİ

BÖLÜM 7 — ÖLÜMÜN GÖLGESİ

Her şey bitti sanıldığında, bazen asıl hikâye yeni başlar.

Eza, adliye binasından çıktığında havanın karardığını fark etti. Gün boyu süren koşturmacanın ardından tek istediği eve gidip sessizce oturmaktı. Elindeki dosyaları çantasına yerleştirdi, arabasının kapısını açıp koltuğa bıraktı kendini.

Telefonu çaldı.

Ekranda GİZLİ NUMARA yazıyordu.

Eza kaşlarını çattı. Normalde tanımadığı numaraları açmazdı. Fakat telefon ısrarla çalmaya devam edince cevapladı.

"Efendim?"

Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi.

"Avukat Eza Köksal mı?"

"Benim. Kiminle görüşüyorum?"

"Size bir konum göndereceğim. Oraya gelmeniz gerekiyor."

Eza dikleşti.

"Ne konumu? Kimsiniz siz?"

"Bir kadının hayatı sizin elinizde olabilir."

Eza'nın yüzündeki yorgunluk bir anda silindi.

"Ne demek istiyorsunuz?"

Karşı taraf nefesini tuttu. Sanki söyleyeceklerinden kendisi bile emin değildi.

"Vakit kaybetmeyin. Lütfen tek başınıza gelin."

"Bakın, kim olduğunuzu bilmeden—"

Telefon kapandı.

Eza birkaç saniye ekrana baktı. Ardından yeni bir mesaj düştü.

Bir konum.

Eza, mesajın üzerine dokundu. Harita açıldığında bulunduğu yerin şehir merkezinden uzak olduğunu gördü. Tekrar aramayı denedi ama numara ulaşılamaz durumdaydı.

"Harika..." diye mırıldandı.

Bir süre olduğu yerde kaldı. Gitmeli miydi? Bu açıkça bir tuzak olabilirdi. Ama arayan kişinin söylediği cümle zihnine takılmıştı.

Bir kadının hayatı sizin elinizde olabilir.

Eza motoru çalıştırdı.

"Umarım bu, aptalca bir karar değildir."

---

Konum, şehrin sessiz ve tenha bir bölgesindeydi. Eza arabasını yolun kenarına bıraktı. Etrafına baktığında eski, bakımsız bir binadan başka bir şey göremedi.

Çantasından telefonunu çıkardı. Konumu tekrar kontrol etti.

"Burada mı?"

Binaya doğru ilerledi. Kapı tam kapanmamıştı. Eza yavaşça itti.

"Kimse var mı?"

Sessizlik.

Bir adım daha attı.

"Ben Eza Köksal. Beni arayan kişi buraya gelmemi söyledi."

Üst kattan hafif bir ses duyuldu.

Eza başını kaldırdı.

"Sesimi duyuyorsanız konuşun!"

Basamakları dikkatle çıktı. Koridorun sonundaki kapı aralıktı. Eza kapının önünde durdu.

"İçeri giriyorum."

Kapıyı ittiğinde karşısında gördüğü şey, onu olduğu yerde durdurdu.

Bir kadın.

Solgun, korkmuş, günlerdir doğru düzgün uyumamış gibi görünüyordu. Eza'yı gördüğünde bulunduğu yerden kalkmaya çalıştı.

"Avukat..." dedi güçlükle.

Eza ona doğru ilerledi.

"Siz... Ayşe Gediz'in davasın dan sonra öldürülen kadın mısınız?"

Kadın gözlerini kapatıp açtı. Sonra başını salladı.

"Evet."

Eza'nın kalbi hızlandı.

"Ama sizin öldüğünüz söylenmişti."

Kadının gözleri doldu.

"Öyle olmasını istediler."

Eza'nın yüzü ciddileşti. Çantasını yanına bıraktı ve kadının karşısına oturdu.

"Tamam. Önce sakin olun. Bana baştan anlatın. Kim size bunu yaptı? Kim sizi buraya sakladı?"

Kadın cevap vermeden önce kapıya baktı. Sanki birinin onları dinlediğinden korkuyordu.

"Adını söyleyemem."

"Eğer bana güvenmiyorsanız size yardım edemem."

Kadın gözlerini Eza'ya çevirdi.

"Size güveniyorum. Ama onun kim olduğunu bilmiyorsunuz. Öğrendiğinizde... belki siz de benim gibi saklanmak zorunda kalacaksınız."

Eza, kadının sözlerini dikkatle dinledi.

"Ben kimsenin tehdidiyle işimi bırakmam."

Kadın acı bir gülümsemeyle başını eğdi.

"İşte bu yüzden sizi seçti."

Eza'nın telefonu çantasının içinde yeniden titredi.

Bu kez mesaj yoktu.

Arayanın adı vardı.

SERA.

Eza telefonu açtı.

"Efendim Sera?"

"Ezacığım, nerdesin? Büroya uğradım, seni bulamadım. Eve de gitmemişsin."

Eza gözlerini kadından ayırmadı.

"Bir işim çıktı. Biraz gecikeceğim."

"Sesin tuhaf geliyor. İyi misin?"

"İyiyim. Sana sonra anlatacağım."

"Eza—"

"Sera, lütfen. Sonra."

Telefonu kapattı.

Kadın korkuyla ona baktı.

"Kimseye söylemediniz, değil mi?"

Eza çantasını alıp ayağa kalktı.

"Hayır. Ama bundan sonra saklanmak yok. Önce sizi buradan güvenli bir yere götüreceğiz."

Kadının gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Ya bizi bulursa?"

Eza kapıya yöneldi.

"Bu defa karşısında yalnızca siz olmayacaksınız."

---

Aynı gece...

Yağız, Edmond'un malikanesinden çıktığında saat oldukça ilerlemişti. Arabasına bindi, kapıyı kapattı ve birkaç saniye direksiyon başında sessizce kaldı.

Telefonunu çıkardı. Arama geçmişinde kayıtlı olmayan bir numarayı buldu.

Aradı.

Telefon iki kez çaldı.

"Bekliyordum."

Yağız başını koltuğa yasladı.

"İş hallolmadı."

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

"Ne demek hallolmadı, evlat?"

Yağız gözlerini kapattı.

"Kadın yaşıyor."

"Sen ne yaptın?"

Yağız cevap vermedi.

Karşıdaki adamın sesi sertleşti.

"Yağız. Sana bir soru sordum."

Yağız, ön camdan karanlığa baktı.

"Ben onu öldürmedim."

---

BÖLÜM SONU

Bazı insanlar birini kurtarmak için her şeyi riske atar. Bazılarıysa neden kurtardığını kendine bile açıklayamaz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…