Bölümler 6Şu an: İlk Şüphe
- 1 1.Bölüm :GÜÇ403 kelime
- 2 Tehlike Fırtınası350 kelime
- 3 İlk Şüphe381 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Adalet 👩⚖️259 kelime
- 5 👨⚖️KAYBETMEK449 kelime
- 6 ÖLÜMÜN GÖLGESİ618 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
4. Bölüm
İlk Şüphe
Davayı şimdilik halletmiştik.
Adliyenin önüne çıktım. Birkaç derin nefes aldıktan sonra en sevdiğim rengin yansıması olan mavi arabama bindim. Dosyalarımı yan koltuğa bıraktım ve başımı koltuğa yasladım.
Bugün fazlasıyla yorulmuştum.
Tam arabayı çalıştıracakken telefonum çaldı.
Sera.
— Alo?
— Eza, eve geçiyor musun?
— Evet, ne oldu?
— Güzel. Eve git, hazırlan. Bu akşam dışarı çıkıyoruz.
— Sera, bugün gerçekten hiç hâlim yok.
— İtiraz kabul etmiyorum. Hem senin biraz kafanı dağıtmaya ihtiyacın var.
Telefonu kapattığında gülümsemekten kendimi alamadım. Sera'nın bu ısrarlarına alışmıştım. Ne zaman kendimi işlere fazla kaptırsam beni dünyaya geri döndürmenin bir yolunu bulurdu.
Eve vardığımda çantamı bıraktım. Üzerimdeki yorgunluğu atmak için uzun bir duş aldım. Ardından kendime bir kahve hazırladım.
Salondaki kitaplığın önünden geçerken gözüm Pal Sokağı Çocukları kitabına takıldı. Kitabı elime alıp koltuğa oturdum. Birkaç sayfa okuduktan sonra telefonum yeniden çaldı.
— Hazır mısın? diye sordu Sera.
— Nereye gidiyoruz hâlâ söylemedin.
— Mabel Matiz konserine.
— Sera!
— Eza, hadi ama! Bu akşam sadece eğleneceğiz. Dava yok, dosya yok, iş yok.
İstemeyerek de olsa gülümsedim.
— Tamam. Geliyorum.
Hazırlandım, çantamı aldım ve aşağı indim. Sera arabada beni bekliyordu.
— Nihayet! dedi beni görünce. Bir avukatın hazırlanması bu kadar uzun sürmemeli.
— Bir sekreterin de insanı kapıda bekletmesi gerekmiyor.
— Ben sıradan bir sekreter değilim, hanımefendi.
Gülerek arabaya bindim.
Konser alanına vardığımızda kalabalık çoktan toplanmıştı. Müzik, ışıklar ve insanların heyecanı etrafı sarmıştı. Bir anlığına bütün düşüncelerimden uzaklaşabileceğimi sandım.
Ama insan bazı şeyleri ne kadar unutmaya çalışırsa çalışsın, zihni dönüp dolaşıp yine aynı yere varıyordu.
O çocuk...
Onun canını yakmıştım.
Belki de hiç hak etmediği şeyler söylemiştim. O an kendimi haklı görüyordum ama şimdi düşündükçe içimde bir şeyler rahatsız ediyordu.
Bir de yıllar önce...
Bana mavi kurdeleyi veren o çocuk vardı.
Kim olduğunu bilmiyordum. Adını bile hatırlamıyordum. Ama o küçücük mavi kurdele, yıllardır sakladığım bir anının en güzel parçasıydı. O gün bana yalnızca bir kurdele vermemişti. Çocuk aklımla anlayamadığım bir umut bırakmıştı.
Bazen insan, hiç tanımadığı birini yıllarca unutamıyordu.
Ve bazen, hiç beklemediği bir anda karşısına çıkan bir yabancı, geçmişin kapısını yeniden aralıyordu.
O gece konser alanında binlerce insan vardı.
Ama ben yalnızca iki kişiyi düşünüyordum.
Yıllar önce bana mavi kurdeleyi veren isimsiz çocuğu...
Ve bugün, istemeden canını yaktığım o yabancıyı...
İçimde garip bir his vardı.
Sanki geçmişim ve geleceğim arasında arafta kalmışım gibi...
Bölüm etkileşimi
