Eza.." Uçurumun dibindeki son yokuş " kitap kapağı

6. bölüm / 6

👨‍⚖️KAYBETMEK

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: 👨‍⚖️KAYBETMEK

6. Bölüm — Kaybetmek
İnsan bazen kaybettiğinde yıkılmazdı. Çünkü bazı kayıplar, insanı yıkmak için değil, değiştirmek için gelirdi. Ama bazı insanlar vardı ki... Kaybetmeyi asla kabullenemezdi.
Edmond Aser de onlardan biriydi. Sessiz sinsiliği aslında kaybettiği savaşın içinde yapacağı hamlenin ışığıydı ve Edmond o ışığı kime açıcağını gayet iyi bilirdi.
Ayşe Gediz davası sona ermişti.
Mahkeme salonundan çıkan herkes aynı şeyi konuşuyordu.
Genç bir avukat...
Bir kadının hayatını değiştirmişti.
Oysa Edmond Aser için bu dava yalnızca kaybedilmiş bir dosya değildi. Bu, yıllardır kusursuz ilerlediğine inandığı düzenin ilk çatlağıydı.
Çalışma odasının geniş camından şehrin ışıklarını izliyordu.
Sessizdi.
Onu tanımayan biri sakin olduğunu sanabilirdi.
Oysa Edmond'un sessizliği, yaklaşan fırtınanın habercisiydi.
Çünkü o hiçbir zaman öfkesini bağırarak göstermezdi.
Plan yapardı.
Tam o sırada televizyon ekranı aydınlandı.
Canlı yayındaki genç kadın, korkusuzca kameraya bakıyordu.
"Dünyamıza 'Tehlike Fırtınası' lakabıyla giren genç avukat Eza, korkmadı. Cesaretiyle hepimize umut oldu. Onunla gurur duyuyoruz."
Kadın sözlerine devam etti.
"Artık korkmayacağız. Çünkü kadına yönelik şiddet yalnızca kadınlara değil, insanlığa karşı işlenmiş bir suçtur. Nerede yaşanırsa yaşansın sessiz kalmayacağız. Biz susturulmadığımız sürece birbirimizin sesi olmaya devam edeceğiz."
Edmond televizyonu sessizce kapattı.
Dudaklarının kenarında soğuk bir tebessüm oluştu.
"Cesaret..."
diye fısıldadı.
"Bakalım ne kadar sürecek."
Yaklaşık yarım saat sonra...
Türkiye'nin bütün haber kanallarında aynı son dakika haberi dönüyordu.
"Canlı yayında konuşan kadın, evinde ölü bulundu. Olayla ilgili soruşturma başlatıldı."
Eza, Savcı Meryem'in odasının kapısını çaldı.
"Müsait misiniz?"
Meryem başını kaldırdı.
Yüzündeki yorgun tebessüm hiç eksik olmamıştı.
"Senin için her zaman."
Tam konuşacakları sırada televizyon ekranındaki haber dikkatlerini çekti.
Eza'nın gözleri bir an olsun ekrandan ayrılmadı.
"Bir kadın daha..."
Sesinde öfke kadar çaresizlik de vardı.
Meryem derin bir nefes aldı.
Masasının üzerindeki küçük çerçeveyi eline aldı.
Fotoğraftaki çocuğa uzun uzun baktı.
Sonra hiçbir şey söylemeden çekmecesine koydu.
"Bazı acılar..."
"...insanın içinden hiç çıkmıyor."
Eza hiçbir şey sormadı.
Bazen sessizlik...
Sorulmuş bütün soruların cevabıydı.
Şehrin başka bir köşesinde...
Yağız da aynı haberi izliyordu.
Ekran karardı.
Odanın içini derin bir sessizlik kapladı.
Telefonunu eline aldı.
Ezbere bildiği numarayı çevirdi.
Birkaç saniye sonra tanıdık ses duyuldu.
"Konuş evlat."
Yağız gözlerini kapattı.
"Bir kadın daha öldü..."
Telefonun diğer ucundan yalnızca derin bir iç çekiş duyuldu.
"Biliyorum evlat."
Yağız başını eğdi.
"Ben yetimhanede boşuna büyümedim."
"O adamı çökertmek için büyüdüm."
Yaşlı adam sakin bir sesle cevap verdi.
"Sabret..."
"Her karanlığın bir sabahı vardır."
Telefon kapandı.
Yağız pencereye doğru yürüdü.
Şehrin ışıkları gecenin karanlığına teslim olmuştu.
Bir anlığına zihninde yıllar öncesinden silik bir görüntü belirdi.
Yağmurlu bir gece...
Bir bank...
Gözyaşları içinde oturan küçük bir kız...
Ve avucuna bıraktığı yarım kalmış mavi kurdele...
Hatıra, geldiği gibi sessizce kayboldu.
Yağız derin bir nefes aldı.
Belki de insan, hayatı boyunca en büyük umudunu hiç tanımadığı birine bırakırdı...
Ve yıllar sonra, o umudun hâlâ yaşayıp yaşamadığını bile bilmeden yoluna devam ederdi

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 3beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…