Giriş

​Üzerimde beyaz bir elbise, arabanın arka kısmında oturmuşum. Elbisenin eteklerini parmaklarımın arasında çeviriyordum. Bu şekilde kendimi kandırıp gözyaşlarıma hakim olmaya çalışıyordum. Dikkatimi tamamen ona vermiştim. Eğer bunu yapmasam düşüncelere dalacaktım. Onunla beraber gözyaşlarım onu takip edecekti. Ağlamam demek yapılan makyajın batması demekti. Bu ihtimali göze alamazdım. Ben Akça Aksoy, 20 yaşındayım. Bugün hayatımın tamamen altüst oluşunu izlemeye gidiyordum. Yaşanacak, yaşanabilecek her ihtimali kabul edip göze alarak gidiyorum; para karşılığında satın alındığım adama doğru giderken... Sadece için için ağladığım, dışarıya vurmak bile yasak olan hayatıma gidiyorum.​Ben Akça Aksoy, kendisini hiç görmediğim, kim olduğunu bilmediğim, ne için aldığını, neden böyle bir şey yaptığını ya da neden beni seçtiğini bile bilmediğim bir adama doğru ilerliyordum. Sadece benim isteğimle (ya da benim zorumla) imam nikahı kıyan adamın yüzünü bile görmemiştim. Aracılar vasıtasıyla gerçekleşmişti. Nikah kıyılırken bile gelmemiş, kendisi yerine vekalet verdiği kişi gelmişti.​Ormanın içerisinden özel ayrılmış yoldan giderken dışarıdaki karanlığı izledim biraz. Ne kadar sessiz ve karanlıktı, tıpkı ruhum gibi. Ruhumu bir karanlık odada geziniyormuş gibi hissediyordum. Sonunda bir evin önünde durduğunda şoför inip bana kapıyı açtığında ben hala başımı önüme eğmiş, elbisenin eteği ile uğraşıyordum. Yavaşça başımı kaldırdığımda karşımda muhtemelen benimle aynı yaşlarda, sarışın, uzun boylu, takım elbiseli adam bana bakıyordu. Ama karşımdaki bakışlarında tiksinmeyi net hissettiriyordu. Ama haklıydı; bedenini, ruhunu para için satan bir insana böyle bakması normaldi.​İnmem gerektiğini anlayıp yavaşça indim. Önümde müstakil bir ev duruyordu. Evin bahçesine herhangi bir sınır çizilmemiş ya da örülmemişti. Ağaçların arasında kaybolmasını ister gibi giriş kapısının her iki tarafına hem aydınlatma hem de süs niyetine ışık takılmıştı. Etrafta çakıl taşları ile süslenmiş, giriş kapısına doğru yol çiziyordu. Çok sade, bir yandan çok şık bir ev olmuştu.​Arabanın kapısının kapanma sesi ile arkamı döndüğümde şoför ile göz göze geldik. Gözleri benden kopup omzunun üzerinden ileriye döndü. Başıyla birine selam verdiğini gördüğümde içimden bir şeyler iki parçaya bölündü. Korkudan ayaklarımın titrememesi için olduğum yerde sabit durdum. Şoför bana bir şey demeden arabaya binip gitti. Onun uzaklaşmasını izlerken arkama dönmeye korkuyordum. Çünkü biliyordum, o buradaydı, hemen arkamdaydı. Sadece dönsem onu görürdüm. Bir anlığına hiç arkama bakmadan kaçmak istedim. Böyle yerimde ne kadar kaldım bilmiyorum.​Duyduğum ıslık sesi ile yerimden sıçradım. Yine de arkama dönmedim ama bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyordum. Derin bir nefes alıp yavaşça geri döndüm. Onu baştan aşağı sessizce süzdüm. Gördüğüm manzara: siyah ayakkabılar, ona uygun yine siyah bir pantolon... Gözlerim yukarı tırmandıkça iki eli pantolonun cebinde, beyaz gömleği ile bakan sert bakışlarına maruz kaldığım kişi kocamdı... Ama bu olamazdı, nasıl olabiliyordu? Karşımdaki yabancı değildi, tanıdığım kişiydi...​Ben Akça Aksoy; karşımda kocam olarak hayatımı satın alan, belki de hayatımın odak noktası olacak insan...