Yüzüğün enerjisi

Duru, vardiya sonunda eve gitmek üzere hazırlanıyordu. O sırada elleri istemsizce yüzüğe dokundu. Yüzüğün sıcaklığı artmış gibiydi. Ona bu kadar garip hissettiren şey neydi? Dışarı çıktığında, restoranın karanlık sokaklarında bir süre yürüdü. Ancak ani bir hisle arkasını döndüğünde kimseyi göremedi. Kendi kendine, “Belki de fazla yoruldum,” diye mırıldandı.

Ama farkında değildi ki, birkaç metre ötede Arven onu izliyordu. Yüzüğün enerjisini hissedebiliyor, Duru’nun yaşadığı her duyguyu, her hareketi bir şekilde algılayabiliyordu. Ancak bunu ona söylemek için henüz doğru zaman gelmemişti. Arven’in gözlerindeki derinlik, Duru’nun hayatında daha büyük bir şeylerin başlangıcını işaret ediyordu.

Duru, eve vardığında odasında yüzüğü çıkartıp masasına koydu. Yüzüğe uzun uzun baktı. Sanki kendi başına hareket ediyormuş gibi bir ışık yansıması gördü ama bu, sadece gözlerinin yorgunluğuna mı yoksa gerçekten bir şeylere mi işaret ediyordu, emin olamadı.

O sırada Arven, gökdelenin çatısında tek başına durmuştu. Elini yumruk yapmış, yüzüğün enerjisini hissetmeye çalışıyordu. “Zaman daralıyor,” diye mırıldandı kendi kendine. “Bu bağ, hem benim hem de onun için bir test olacak…”

Arven, geceye karışırken, Duru’nun yüzüğün ardındaki gerçekleri ne zaman ve nasıl keşfedeceğini düşünüyordu. Ama şunu biliyordu: Yüzüğün sırları, onların hayatlarını sonsuza dek değiştirecekti.