4.bölüm Kırılma noktası

Karan zorla telefonumu alıp bir şeyler yaptıktan sonra geri bana verdi. Şaşırmıştım.

—Bir şey dicem, sanki sana misafirliğe gelmişimde evin wifisini telefonuma bağlıyormuşsun gibi davranıyorsun.

Dedim, Karan durdu.

—Geri ver

telefonunu.Hemen telefonumu arkama sakladım.

—Vermem.

—Kızım, Wi-Fi’ye bağlayacağım.

Şok olmuş bir halde ona bakakaldım.Ayağa kalkıp telefonumu elimden aldı.

Telefon o kadar yukarıdaydı ki ne yaptığını göremiyordum.

—Al,

telefonu geri bana uzattı.Şaşkınlıkla hâlâ ona bakarken aldım telefonumu.

—Bence uyu artık. Yarın senin içinde benim için de çok önemli bir gün olacak.

Ne, neyden bahsediyordu bu?Önemli gün.

—Nasıl önemli?

Dedim. Bu adamın yanındayken şaşırmamak mümkün değildi.

—Sonraaaa…

Sondaki a harfini uzatarak kapıya gitti.He, bir de sinir olmadan duramıyordunuz.

—Nereye?

Dönüp bana baktı.

—Eğer burada kalmamı falan istemeyeceksin herhalde.

Bu adam beni acayip sinir ediyordu ya, gerçekten.

—Salak herif, burası senin odan ya.

Bir adım attı öne doğru.

—Evet.

Ben mi salaktım, yoksa bu adam benden de mi salaktı, çözemedim.

—Gerçekten bana kendimi zeki hissettiriyorsun.

Hız kesmeden devam ettim.

—Benim için ayırdığın oda altta, orada uyuyacağım. Burada değil.

Karan sabır dilenir gibi yukarı baktı.Asıl benim sabır dilemem gerekiyordu , sen niye dileniyorsun?

—Bak, Alya, alt kat güvenli değil…

Sözünü kesip ben konuşmaya başladım.

—Yukarısı güvenli ve özellikle de Karan Bey’in odası öyle mi?

Dudaklarını birbirine bastırdı. Galiba bu sefer çok sinirlendirmiştim.

—Öyle bir şey yok, Alya,

dedi dişlerinin arasından.

—Ee, neden burada kalmamı istiyorsun?

Yani benim de bu gururum vardı. Beni öldürmek isteyen adamın odasında kalamazdım, değil mi?

—Alya, git aşağıda kal, sonra ağlayarak yanıma gelme.

Kapıyı açıp dışarı gösteriyordu.

—Sen beni kovuyor musun şu an?

Dedim, gözlerim açılmış ona bakıyordum.

—Yok ki, kibarca kendi odana gitmen için ricada bulunuyorum.

Çok ikilemde kalmıştım. Şimdi gitsem miydim, gitmesem miydim?Karan beni odadan çıkarmak için uğraşıyordu sırf onu sinir ettiğim için.Kapıya doğru yürüdüm,

yanında durdum.Yüzümde inci gibi küçük ama bir o kadar da parlak bir gülümseme oluştu ve kapıyı kapattım.

—Gitmeme kararı aldım. Burada kalacağım. Sen de başka bir yerde kalırsın artık.

Hızla yatağa doğru koşup yüzüstü kendimi yatağa bıraktım.

Tavana bakarken odanın ağır sessizliği üzerime çöktü. Her şey olması gerektiği kadar sakin görünüyordu, ama nedense içimde bir şey, bu gecenin sandığım kadar sıradan geçmeyeceğini fısıldıyordu.

—Uyusan iyi edersin çünkü yarın senin için çok önemli bir gün olacak.

Hemen doğruldum. Hayatım engebeliydi zaten, sürekli bir girinti çıkıntı olması beni çok yoruyordu. Bir de karşıma Karan çıkmıştı, iyice boka sarmıştı hayatım.

—Yarın ne olacak?

Diye sormadan edemedim.

—Uyu.

Tek kelime, üç harf Bu “uyu”.

Adam harbiden kafayı yedirtmelik ya.Geri kendimi yatağa attım.

—Sen nerede yatacaksın?

Merakla ona bakarken o dolaptan bir örtü çıkarttı.Çıkarttığı örtüyü yere serdi ve yataktaki bir yastığı da alıp yere uzandı.

Vay anam, ne uzun gözüküyordu.

—Karan, senin boyun kaç?

—Uyu.

Allah’ım, bir “sonra” kelimesi, bir de “uyu” kelimesinden artık bıkmıştım.

Hiçbir şey demeden arkamı dönüp gözlerimi kapamaya zorladım.Aklımda ucu bucağı olmayan düşüncelerim vardı ama uyumalıydım. Saat bayağı geçmişti.Gözlerim kapanırken tek düşündüğüm şey yarın ne olacağıydı.