5. Bölüm — Bir Şeyler Değişiyor mu? 💗

Defne'nin gözünden…
Ertesi sabah okula geldiğimde Ece, sınıfın kapısında beni bekliyordu. Beni görür görmez gözlerini kıstı.
“Günaydın, matematik aşığı.”
“Günaydın, hayatı boyunca susmayacak olan arkadaşım.”
“Dün akşam Karan hocayı düşündün mü?”
Çantamı omzumdan indirip ona baktım.
“Hayır.”
“Yalan.”
“Ece, daha sabahın körü. İnsan bir günaydın der, nasılsın der.”
“Peki, günaydın. Nasılsın? Karan hocayı düşündün mü?”
“Allah sabrımı sınıyor.”
Kahkaha atarak koluma girdi ve beni sınıfa çekti.
İçeri girdiğimizde Arda sıranın üzerine oturmuş, Zeynep'le konuşuyordu.
“Günaydın millet!” dedi Ece.
Arda bize döndü.
“Günaydın. Defne, bugün matematikte yine şov yapacak mısın?”
“Sen önce geçen haftaki soruyu çöz de sonra benim şovumu konuşuruz.”
Zeynep güldü.
“Arda, bence hiç bulaşma. Defne bugün de sinirli.”
“Ben sinirli değilim!”
Ece hemen araya girdi.
“Tabii değilsin. Sabah sabah Karan hocayı görmeden önceki hâli bu.”
“ECE!”
Tam ona kalemimi fırlatacakken sınıfın kapısı açıldı.
Karan içeri girdi.
Herkes yavaş yavaş yerine otururken ben de defterimi açtım. Bu kez gerçekten hazırlıklıydım. Kalemim, silgim, defterim… Her şey tamamdı.
Karan sınıfa göz gezdirdi.
“Günaydın arkadaşlar.”
“Günaydın hocam,” diye hep bir ağızdan cevap verdik.
Sonra bakışları benim sıramda durdu.
“Defne, bugün eksiksiz hazırlanmışsın.”
Gülümsedim.
“Dün defterimi unuttuğum için itibarımı geri kazanmaya çalışıyorum hocam.”
Sınıftan birkaç kişi güldü.
Karan'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.
“İtibarını geri kazanmak için önce ödevlerini eksiksiz yapman gerekiyor.”
“Ödevlerim de tamam hocam.”
“Öyle mi? Görelim bakalım.”
Bir an duraksadım.
Eyvah. Adam gerçekten kontrol edecek.
Defterimi uzattım. Karan sayfaları incelerken ben de yüzünü izliyordum. Ciddi görünüyordu ama arada başını hafifçe sallıyordu.
Sonunda defteri kapattı.
“Güzel. Böyle devam et.”
İşte yine o cümle!
Gülümsememi saklamak için hemen defterimi aldım.
“Teşekkür ederim hocam.”
Karan tahtaya döndü.
“Şimdi derse başlayalım. Bakalım bugün kimler soruları çözmek isteyecek?”
Arda başını sıraya koydu.
“Hocam, ben bugün görünmez olmak istiyorum.”
“Arda, görünmez olmak için önce matematikten kaçmayı bırakman gerekiyor.”
“Hocam, matematikle aramızda çözülemeyen sorunlar var.”
“Öyleyse bugün onları çözeceğiz.”
Sınıf kahkahaya boğuldu.
Ece kulağıma eğildi.
“Senin sevdiceğin bugün pek neşeli.”
“Ece, dersteyiz.”
“Ne olmuş? Ben sadece gözlem yapıyorum.”
“Senin gözlemlerin yüzünden bir gün okuldan atılacağım.”
“En azından romantik bir sebeple atılmış olursun.”
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
Karan tahtaya bir soru yazdıktan sonra sınıfa döndü.
“Bunu kim çözmek ister?”
Herkes önündeki deftere gömüldü.
Ben de başımı eğdim.
Hayır Defne, sakın el kaldırma. Bugün uslu duracaksın.
“Defne?”
Başımı kaldırdım.
“Buyurun hocam?”
“Dün güzel çözmüştün. Bir de bugün deneyelim.”
Arkamdan Arda'nın fısıltısı geldi.
“Hocanın favorisi oldun.”
Hiç arkamı dönmeden cevap verdim.
“Senin de kıskançlığın tuttu.”
Karan tahtayı işaret etti.
“İkiniz de soruyu çözmeye gelirseniz çok memnun olacağım.”
Arda anında doğruldu.
“Ben Defne'ye güveniyorum hocam.”
“Ne güzel. O hâlde sen de onunla birlikte çöz.”
Arda'nın yüzü düştü.
Sınıf kahkahadan kırılırken ben tahtaya çıktım. Soruyu çözerken Karan yanımda durup işlemleri takip ediyordu.
Sonucu bulduğumda tebeşiri bıraktım.
“Bitti hocam.”
Karan çözüme baktı.
“Doğru.”
Arkamı dönüp sınıfa baktım.
“Arkadaşlar, alkışlarınızı alabilirim.”
“Defne, yerine geç,” dedi Karan ama sesindeki gülümsemeyi saklayamadı.
“Peki hocam.”
Yerime oturduğumda Ece koluma yapıştı.
“Gördüm!”
“Neyi gördün?”
“Sana bakarken gülümsedi.”
“Ece, ben soru çözdüm. İnsanlar doğru cevap görünce gülümseyebilir.”
“Tabii. Dünyadaki bütün matematik öğretmenleri öğrencilerinin doğru cevaplarına böyle gülümsüyordur zaten.”
“Kesinlikle.”
Ece gözlerini devirdi.
“Sen kendini kandırmaya devam et, ben izliyorum.”
Dersin geri kalanı boyunca Karan herkese söz verdi, soruları açıkladı ve Arda'yla birkaç kez atıştı. Her şey normaldi.
Yine de bir şey vardı.
Karan, ben söz aldığımda gerçekten dinliyordu. Cevaplarımı geçiştirmiyor, yanlış yaptığımda açıklıyor, doğru yaptığımda da bunu söylüyordu.
Belki de bunların hepsi iyi bir öğretmen olmasındandı.
Ama kalbim, aklım kadar mantıklı davranmıyordu.
Zil çaldığında herkes kapıya yöneldi. Ben defterimi çantama koyarken Zeynep yanıma geldi.
“Defne, mezuniyet için elbise bakmaya başladın mı?”
“Daha değil.”
Ece hemen konuşmaya atladı.
“Defne'nin mezuniyet planı hazır.”
Şüpheyle ona baktım.
“Ne planı?”
“Mezuniyet günü çok güzel giyinecek, sonra—”
“Elbette çok güzel giyineceğim,” diye sözünü kestim.
Ece sırıttı.
“Sonra Karan hocaya veda edecek.”
Bir an sustum.
Üç hafta sonra…
Gerçekten üç hafta sonra her şey bitecekti.
Karan'ın dersine girmek, sesini duymak, sınıfta ona laf yetiştirmek… Bunlar sıradan günlerimizin parçalarıydı. Okul bittiğinde bunların hepsi geride kalacaktı.
Ece yüzüme bakıp sesini alçalttı.
“Defne, şaka yapıyorum. Üzülme.”
“Üzülmedim.”
“Yine yalan.”
Ona küçük bir gülümseme verdim.
“Biraz garip geliyor sadece.”
Ece elimi tuttu.
“Daha üç hafta var. Hem mezuniyet günü ne olacağını kim bilebilir?”
“Sen yine umut dağıtmaya başladın.”
“Benim görevim bu.”
Tam cevap verecektim ki kapının önünde Karan'ı gördüm. Başka bir öğretmenle konuşuyordu. Bir an başını çevirip sınıfa baktı.
Göz göze geldik.
Ona gülümsedim.
O da başıyla hafifçe selam verdi, sonra konuşmasına devam etti.
Hepsi buydu.
Küçücük bir andı.
Ama ben çantamı omzuma takarken bile o anı düşünüyordum.
Ece beni kolumdan çekti.
“Haydi, Defne. Daha önümüzde üç hafta var.”
Gülümseyerek onunla yürümeye başladım.
İçimden ise tek bir cümle geçiyordu:
Keşke üç hafta biraz daha uzun olsaydı.
Çünkü ben henüz bu hikâyenin nasıl biteceğini bilmiyordum.
Ve galiba en çok da bunu merak ediyordum.