Hayata Bağlanma Nedenim

4. BÖLÜM

"Düşmezsin merak etme," dedi biraz dalga geçercesine ama bir o kadar da düşünceliydi.

"Bu hızla düşmemek elde değil bence," dedim yüksek bir ses tonunda, sanki beni duymuyormuşçasına.

"Tutunuyorsun ya," dedi.

"Nereye tutunuyorum Baran, ne diyorsun?"

"Besre, ellerin şu an neyi tutuyor?"

Dediğinde bana büyükçe bir aydınlanma gelmişti.

"Gerçekten özür dilerim, sen öyle gaza basınca ben... Ben bir anlığına tutunmuş bulundum," dedim.

Ve tam elimi çekiyordum ki Baran freni bırakıp tek eliyle elimi tuttu.

"Ve sorun yok, koruma içgüdün epey kuvvetliymiş. Hem sen dedin, 'Bu hızda düşmemek elde değil' diye."

"Düşmekten korkarsan sıkıca sarılabilirsin, önemli olan senin zarar görmemen değil mi?"

"Öyle galiba," dedim afallamış bir şekilde.

"Sen uçağa yetişebilecek misin?" dedim.

"Denedim," dedi.

"Yani yetişememe imkânın var... Yani Baran, beni çok mahcup bırakıyorsun," dedim onu azarlar şekilde.

"Tamam Küçük Hanım, geldik, inebilirsiniz," dedi benim onu azarlayışımı duymazdan gelerek.

"Bir dakika, biz kaç dakikada geldik?" dedim şaşırarak.

"10," dedi.

"Bildiğimiz on mu?"

"Evet Küçük Hanım, bildiğimiz on," dedi boyuma gelip yüzüme yaklaşarak.

"İzmir yollarında arabaları sollayarak gidersen istediğin yere 2 dakikada varırsın. Biz geç bile geldik, o da sen korkma diye," dedi.

"B-benim için mi?" dedim anlamaz gözlerle bakarken.

"Evet, senin için Besre," dedi biraz umursamazca.

"Çok teşekkür ederim, sen uçağına yetiş, benim yüzümden gecikeceksin şimdi," dedim.

"Merak etme beni, sen dosyana odaklan Küçük Hanım."

"Yavaş git," dedim.

Motoruna bindiği anda:
"Denerim," dedi ve gaza basacağı anda, "Baran!" diye bağırdım.

"Efendim?" dedi, korkmuş gibiydi. Arada taktığı gözlükleri düşecekti.
"Kask bende kaldı," dedim.

"Ha, unutmuşum pardon. Da sende kalabilir, ne de olsa sana aldım," dedi.

"Bende mi kalsın?" dedim.

"Evet Besre," dedi. Gözlerinin içi bende kalması için yalvarır gibi bakıyordu.

"Bende kalsın o zaman, ne yapalım... Sana versem kabul etmeyeceğini biliyorum," dedim.

"Beni iyi tanıyorsun Küçük Hanım," dedi.

Ve gaza basıp gitti.

Ben de duvarları soyulmuş apartmanın kapısını çaldım ve kapı açıldı.

4 katlı apartmanın 2. katına çıktım.

Ve Aslı abla kapıda beni bekliyordu.
"Ben de seni bekliyorum Besre ama bu kadar çabuk değil," dedi şaşkın bir ses tonunda.

"Şey, zaten otobüsle gelseydim gelemeyecektim."

"Besre kapıda kaldın, geç," dedi ve uzun koridorun sonundaki salona yönlendirdi beni.

"Neyle geldin Besre?" dedi, bu cümleyi kurduğuna göre.

"Motorla. Karşı komşum, yani şu sıralar iyi bir arkadaş gibi olan bir adam işte," dedim.

"Tamam, fazla sorgulamıyorum şu anlık ama artık anlat. Ne dosyası, ne şeyi?" Besre olanları anlatır.

(Baran'ın Yaşadıkları)

"Hadi Baran, adamların gemiyle varmalarına birkaç saat kaldı, uçağa yetiş hadi," dedim kendime saydırırken.

Motor artık bu hızla gitmeye adapte olamamaya, sağa sola yatmaya başlıyordu ki havalimanının önüne geldi.

Göktuğ aranıyor...

Çalıyor...

"Efendim patron," dedi soğuk sesiyle Göktuğ.

"Attığım konumdan motorumu al," dedi.

"Anlaşıldı, siz ne yapacaksınız?" dedi Göktuğ.

"Ben birkaç günlüğüne Fransa'ya gidiyorum, gemiyi karşılayacağım. Ve sonra da aldığımız eşyaları satıp...

Neyse Göktuğ, o gün gelince öğrenirsin ne yaptığımı," dedi.

- Arama sonlandırıldı. -

(Besre'nin Yaşadıkları)

"Besre bak, bu merakının nedeninin iyi bir dedektif olmak olduğunu senin kadar ben de biliyorum. Ve sana yanlış verilmiş dosyayı neden çözüyorsun? Neden yarısı olmayan bir işe başlıyorsun Besre? Tamam, işini güzel yapan bir dedektif olabilirsin ama bu işin sonu hiç iyi değil Besre!" diye haykırdı Aslı.

"Tamam abla, ben en iyisi gideyim. Sen benim dosyamı çözmeme yardım falan da etmeyeceksin belli," dedim ve kapıyı çarpıp çıktım.

Aslı abla arkamdan bağırdı: "Besre, ben sana olacaklardan korkuyorum Besre!" diye seslendi.

Ama benim kulaklarım artık onu duymazdan gelmiş, çantasına sıkıştırdığı dosyası ile evine kızgın ve bir o kadar hızlı adımlarla gidiyordu.

Ta ki arkamdan yüzü kapalı, siyah giyinmiş iki adamın elindeki bezle Besre'yi bayıltana kadar...

Baran Fransa'ya varmış ve geminin yanaştığı sırada limanın yanı başına gelmişti.

"Arslan, patron biz ne yap-"

"Bekle, telefonum çalıyor."

"Alo, kimsiniz?" dedi soğuk ve duygu kırıntısının bile olmadığı sesiyle.

"Beni en iyi sen tanıyorsun Barancım. Ailenin ezeli düşmanı Kuzey Şanlı," dedi.

"Seni pislik herif! Bir bırakamadın değil mi peşimi? Ne istiyorsun yine Allah'ın belası?" dedi Baran sinirle.

"Aaa Baran, az önce hiç böyle değildin. Neden şimdi sinirleniyorsun ki? Hem bu kadar fazla sinir, sevdiğin insanı bile hayattan koparabilir," dedi ve sustu.

"Lan ne saçmalıyorsun!" diyordu ki...
Besre siyah, uzun arabanın bagajında uyandı.

Gözünü açtığı anda bağırmaya, hatta haykırmaya başladı.

"Beni alarak ne yapmayı düşünüyorsunuz? B-ben işe yaramaz bir insanım sadece!" diye haykırırken önden bir ses geldi.

"Duydun mu Baran? O motoruna binen kız senin yüzünden ne hallerde..."

"B-Besre! Lan siz ne yapıyorsunuz, o masum kızın ne suçu günahı vardı?" diye telefona haykırdığı sırada...

- Arama sonlandırıldı. -

"Bu adam beni endişelendi sansın salak herif!" dediği sırada kahkahalarla gülüyordu Baran.

Arslan konuşmaları duymuş ve patronun delirdiğini düşünüyordu.

"P-patron, iyi misiniz?" dedi endişeyle.

"Hem de çok Arslan. Siz şu şeyleri Karan ile açık artırmaya götürün, parasını alın gelin. Ben Küçük Hanımımı kurtarmaya gidiyorum," dedi.

Ve Besre'yi ilk aradığında telefonuna gizlice yüklediği takip uygulamasını açtı.

Ve özel uçağına bindi.

(1 saat sonra)

Konum aynı yerde duruyordu, Besre'yi bıraktığı sokağın başında. Bu çok garipti. Besre kaçırıldıysa neden bu sokakta duruyordu? Dedi içinden.
Baran uçağından indi ve adamlarından motorunu getirmelerini emretti.

Baran ara sokaklarda 400 km/s ile Besre'nin konumuna vardığında sadece telefon vardı.

"Ya belliydi bu kadar kolay olmayacağı zaten!" dedi yüksek bir ses tonunda.

Telefonu açtı ve ekran resminde Baran'ın Besre'yi bırakıp giderken arkasından çekilmiş fotoğrafı vardı.
"Ah Besrem, sende bana boş değilsin belli ki. Seni bulacağım, sadece adamları oyala ve manipülasyon yap güzelim, geleceğim," dedi.

Ve hızla Besre'yi bıraktığı apartmanın 2. katına bastı ve merdivenleri koşar adımlarla çıktı.

"Aslı, kimsiniz?" dedi.

"Besre'yi tanıyor musun?" dedi
endişeli bir sesle.

"E-evet," dedi kapıya dikilmiş uzun adama korkulu gözlerle.

Çünkü Baran'ın artık gözü dönmüştü. Tek istediği hayata bağlanma amacını tekrardan bulmaktı.

"En son sizin evdeydi değil mi?" diye sordu.

"Evet de neden soruyorsunuz ve siz nereden biliyorsunuz bunları?" diye haykırdı.

"Hanımefendi bakın, ben sapık veya düşündüğünüz gibi biri değilim.

" Besre'yi ben bıraktım buraya, bana afkurmayın," dedi. Gözü dönmüştü ve artık şivesi kayıyordu.

(Besre'nin Yaşadıkları)

"Ya bırakın beni! Ben size ne yaptım ve siz kimsiniz, benden ne istiyorsunuz?" diye haykırdım.

"Bak yeğenim, Baran için seni kaçırdık. Hem biz aileyiz bir kere. Uslu durursan sana da bir şey olmaz, çok sevdiğin Baranına da," dedi Kuzey, sinir kelimesinin karşılığı olmuş halde.

"N-ne, aile mi?" dedim anlamaz gözlerle arabanın bagajındaki ön koltuğa bakan camdan onlara bakarken. 3 kişilerdi. 2'si beni kaçıran, biri de bana "Aileyiz" diyen salak adamdı.

"Hem ne yeğeni ya! Benim aile fertlerimin hepsi öldü, sen ne saçmalıyorsun?" dedim.

BÖLÜM SONU